zwanger ja nee?!

[Steenbokje]

eerst en vooral wil ik me toch wel even voorstellen

Ik ben iets ouder, ben 28 jaar nu, mijn partner is 30 jaar. Wij zijn ondertussen al ongeveer 6 jaar samen, wonen daarvan 3 jaar samen. 2 jaar geleden hebben we ons huisje gekocht en grondig verbouwd en herwerkt. We zijn eveneens anderhalf jaar getrouwd, je snapt al waar ik naartoe wil, het plaatje van huisje tuintje boompje beestje... geraakt stilaan rond en wij zijn toch al enige tijd aan kindjes aan het denken.

waarom ik hier eigenlijk iets neerschrijf, en heel blij ben dat dit forum bestaat , ik ben een beetje bedolven met het twijfelgevoel. Sinds een paar maanden begin ik meer en meer te denken en mijn man ook van sja kindjes waarom niet, is het misschien geen tijd dat we daar ook aan beginnen denken. Bij ons is het eigenlijk omgekeerd, mijn man is er al absoluut klaar voor en wil heel graag kindjes, maar hij geeft mij eigenlijk de tijd die ik nodig heb om er klaar voor te worden. Ik besef op dit moment meer dan ooit dat ik heel graag een kleine baby wil. Bij ons zijn er al verschillende vrienden en vriendinnen papa en mama geworden en ook in onze familie zijn er nu 2 nichten zwanger. Dus het babyboomen is bij ons volop aan de gang. Ik moet echt wel toegeven dat mijn hartje op dit moment toch wel van peperkoek wordt als ik een kleine baby zie, of als ik mijn zwangere vriendin zie. Ik wordt binnenkort meter van haar kindje.
Maar waar ik mee zit is, hoe weet je dat het nu echt wel het moment is van. Onze beste vrienden denken nog niet direct aan kindjes en als we met hen aan het praten zijn, denk ik zo van sja neen wij gaan ook nog wel wat wachten. uiteindelijk nu doen en laten we wat we willen, we hebben ons leventje nu en het is goed zo hoe we het nu hebben.
Anderzijds betrap ik mezelf erop dat er geen dag meer voorbij gaat of ik begin te denken aan kindjes, zwanger worden, zijn,... En dan denk ik van ja we gaan er voor, en anderzijds denk ik maar ik wil nog dat of dat doen. Ondertussen ben ik wel gestopt met mijn pil, bij wijze van "ontpillen" maar anderzijds ook om te zien of die pil niet wel een grote invloed heeft op mijn migraine.
Ik weet echt niet hoe ik moet omgaan met mijn gemengde gevoelens, over nu wel of toch maar niet, wetende dat mijn man het nu wel heel goed zou zien zitten. Ik kan gewoon moeilijk beslissen.

Kunnen jullie me een beetje raad geven?
Alvast bedankt Dames,

Steenbokje

[snoezel]

hey steenbokje,

die twijfels zijn heel normaal hoor. je gaat voor een kindje en dat is niet zo maar iets hé!
ik denk dat als er een kindje bij komt je leven inderdaad een hele nieuwe wending krijgt maar ik denk dat je dan weer van hele andere dingen leert genieten. nu gaan wij ook heel graag 's avonds in een cafétje hier wat verder iets gaan drinken, ja als er kindjes gaan zijn zal dat niet meer zo gemakkelijk zijn maar je kan heus je kindje naar veel plaatsen meenemen ook hé...
je leven zal veranderen maar wat je ervoor in de plaats krijgt, denk ik, is met niks te vergelijken!
probeer voor jezelf echt een besluit te nemen wat je nu graag zou hebben. alles heeft zijn voor en zijn nadelen, k vind het heel lief van je ventje dat hij je ook de tijd geeft!!!
praat eens goed met je ventje erover, mss overtuigt hij je wel!

veel succes
en laat ons weten wat je besloten hebt hoor

[Steenbokje]

Hey Snoezel,

bedankt voor je snelle antwoord.
Ik ben er alleszins ook rotsvast van overtuigd dat alle een hele nieuwe wending zal krijgen die minstens even leuk als hoe het nu is. En wij zijn allebei ook van het principe dat we zeker veel dingen nog zullen kunnen doen als er een kindje bijkomt. Tis niet omdat er een kleintje komt dat je je moet opsluiten integendeel. Zoals je zegt je kindje is op veel plaatsen ook meer dan welkom.
Het is inderdaad heel lief van mijn ventje dat hij me die tijd geeft. :-) Daar ben ik heel blij om.
We praten er wel veel over nu. En het is niet dat hij me nog moet overtuigen van het ja dan nee, het is eerder bij mij van nu wel al?
en dan begin ik te denken, onze vakanties zijn geboekt, het werk hoe gaan ze reageren, gaat de relatie met bepaalde vrienden hetzelfde blijven, enz...

maar ik ben al blij te horen dat die twijfels erbij horen en dus effectief heel normaal zijn.. ik vroeg me al af of ik de enige was die daar zo lang over zou doen.. :-)

Steenbokje

[snoezel]

hey steenbokje,

wij zijn ondertussen 2,5 jaar getrouwd en hebben onze kinderwens telkens uitgesteld voor mijn werk...
ergens was ik wel zeker maar ik had het nog niet op papier staan.
in de zomervakantie zei mijn schoonzus dat ze zwanger was en dat was de laatste stap die we nodig hadden. dit wouden we ook.
we zijn dan ook gewoon met de pil gestopt en twee maand later hadden we prijs...
je hebt zo ergens dat laatste stapje nodig hé, en jij zal dat binnenkort ook wel krijgen
ik heb nog geen twee seconden spijt gehad van onze keuze! t is dat het zo moest zijn!
en met mijn werk is het geen enkel probleem, ze vinden het allemaal super

snoezel

[Els]

Hoi Steenbokje,

je gevoelens komen mij echt 200% bekend voor... denk inderdaad dat dat ook heel normaal is. Zelf heb ik me daar overheen gezet omdat ik er vrijwel zeker van ben dat die gevoelens gaan terugkomen, ook als ik mijn kinderwens nog een tijd uitstel. Denk dat je nooit volledig 'klaar' bent voor een kindje, denk dat je altijd twijfels zult hebben, het is tenslotte een grote beslissing!
Zelf voelde ik net als Snoezel al langer de kriebels, maar toen mijn beste vriendin zwanger werd heb ik de knoop doorgehakt, dat duwtje in de rug heeft ervoor gezorgd dat ik nu ook al een maand mijn pil niet meer neem.
Er zijn nog steeds momenten dat ik twijfel aan die beslissing, dat ik bang wordt voor wat me allemaal te wachten staat. Maar ik laat nu gewoon de natuur zijn gang gaan en dan zien we wel... Als ik eenmaal zwanger blijk, weet ik dat ik mijn geluk niet ga opkunnen.

Nog veel succes met je beslissing!

x

[Steenbokje]

Hey Els,

bedankt voor je moedgevende berichtje. Ik vind het echt wel leuk te lezen dat dit niet enkel bij mij het geval is.
Ik kan er wel inkomen wat je zegt van dat je nooit echt volledig klaar bent, en dat je op een bepaald moment gewoon de knoop moet doorhakken. Ik denk inderdaad dat dat wel eens bij iedereen zo zou kunnen zijn.
Ik voelde inderdaad voorheen ook wel al eens de kriebels, maar op die momenten was dat echt een zaak die uitgesloten was wegens ofwel te druk op het werk, pas veranderd van job, nadien onze verbouwingen, onze trouw... en zo blijft het maar gaan tot nu.
Mijn beste vriendin is ondertussen ook zwanger, en toegegeven sinds dan zijn we er toch ook concreter over beginnen praten en ik vooral denken. Ik ben dan ook een denkertje...
Ik mag ook meter worden van haar kindje, en dat is echt wel een heel mooi geschenk. Ik kijk er nu al naar uit om dat kleine spruitje te vertroetelen en te verwennen. Ik moet me nu al inhouden als ik babyspulletjes zie :-)
ik had er met haar trouwens ook over gesproken over het twijfelen enzo, en ze zei dat dat bij hen net zo was, zeker bij hem. Ze zijn dan gewoon begin van het jaar gestopt met de pil, en ze zei dat dat een soort overgangsperiode was om niet direct in de fase te zitten van nu gaan we ervoor, en uiteraard ook om haar cyclus te kennen, want vroeger was dat een ramp. Vanaf deze zomer zijn ze er gewoon voor gegaan.
Ondertussen ben ik omringd door "zwangere vrouwen" en dat weekt toch wel het een en het ander los. Ik denk als we nog niet beslist zouden hebben wanneer ons metekindje geboren wordt, dat dat wel eens het laatste zetje zou kunnen zijn. :-)
Nu is het eerst en vooral wachten en zien hoe men cyclus eruit ziet, vroeger was dat vrij normaal, af en toe onregelmatig. En dan zien we wel.
In elk geval doet het deugd jullie ervaringen hieromtrent ook te lezen!
veel liefs! xxx

[Els]

Steenbokje,

toch wel grappig hoe bekend al de dingen je schrijft zijn voor mij, je berichtje zou bijna van mij kunnen komen. Wij gaan er ook nog niet echt 'tegenaan' nu, heb meer het gevoel van 'laat de natuur zijn gang maar gaan'. Toch merk ik dat ik er best wel veel mee bezig ben. Door het 'ontpillen' voel ik heel wat dingen in mijn lichaam en ik merk dat er dan toch onbewust door me heengaat 'zou het al...' :) Door die gevoelens besef ik wel dat ik er eigenlijk wel klaar voor ben, er toch wel naar uit kijk...
Ik word net zoals jij omringd door zwangere vrouwen, en inderdaad, dat maakt toch veel los... Ach, vroeg of laat is het ook aan ons! (Want dat is nog zoiets wat regelmatig door mijn hoofd gaat: los van de twijfels of ik het moederschap aan kan, wat als het niet lukt om zwanger te worden? Wat als ik een miskraam krijg? Wat als ons nog een hele lijdensweg te wachten staat? ... Ik probeer er niet teveel aan te denken, maar zulke dingen schieten toch door m'n hoofd..)

Liefs, Els

[snoezel]

heel normaal dat al die dingen door je hoofd gaan hé :)
was bij mij ook zo hoor. ik denk dat dat wel bewijst hoe graag je wel een kindje wil en hoe goed je het wil doen.

[Steenbokje]

Halle Els en Snoezel,

sorry voor het laattijdige antwoord, maar ben 2 weken ziek geweest en dan drukke week gehad voor we gingen skiën. We zijn nu net terug van skivakantie.

Ik dacht ik ga nog maar eens piepen op babyplaza, toch fijn gelijkaardige gedachten te lezen ter bevestiging dat ik toch wel 'normaal' redeneer :-)

enfin het oet wel deugd jullie reacties te zien.. ondertussen heb ik één cyclus achter de rug. op 13 maar zijn de "russen" langsgekomen. Het is wel gek wat dat met je lichaam doet dat ontpillen. Niet dat ik er echt veel hinder van ondervindt, maar soms voel ik zo precies pijn in onderrug en onderbuik, precies dat je regels gaan doorkomen. Voor de rest ondervinct ik wel degelijk de positieve effecten van het ontpillen. Ik las hier ergens ook op het forum dat het nu de ventjes hun beurt zou zijn van "ik heb hoofdpijn" :-) Ongelooflijk, nu pas op ik ga daar niet over klagen natuurlijk, hèhè. Vorige week op vakantie geweest en ik moet zeggen we hebben heel veel gepraat over het al dan niet. Het is eerder een ja aan het worden, maar ik zeg het we willen het heel graag, dat is zeker. Maar ik twijfel nu van we gaan voor en na de zomer op vakantie staat al vast en iets houdt me daarom tegen. Mijn ventje zegt me dan dat dat eigenlijk geen excuus is hé, en ergens heeft hij wel gelijk. Ik moet wel toegeven dat we vorige week niet altijd 100% veilig geweest zijn. Binnen 2 dagen zou ik een eisprong hebben. En hij belde me daarstraks en ik zei het hem en hij zei oké we gaan ervoor, en dan denk ik van mmm, en hij zegt, waarom zeg je dat dan toch omdat je het wil of niet.. en dan zei ik omdat ik het niet weet....

pfffffffffffffffffffff

veel liefs,

Steenbokje

[snoezel]

steenbokje,
die twijfels hé!
k ben er heel zeker van dat je binnekort die klik gaat kunnen maken en er gewoon voor gaat gaan.
die vakantie mag je inderdaad niet tegenhouden want stel je voor dat je nu prijs hebt dan ben je tegen dan vier, vijf maanden zwanger...
vrouwen denken veel te veel na :) ben ook zo
maar nu ik zwanger ben denk ik dikwijls: we hadden er al veel vroeger voor moeten gaan!

knuffel
snoezel

[Els]

@ Steenbokje: misschien heb je het in en ander topic al gelezen, maar ik ben meteen in de eerste ronde zwanger geraakt. En één ding is me nu al duidelijk: de twijfels die ik nog enigszinshad, hebben meteen nadat ik het wist plaatsgemaakt voor een overweldigend moedergevoel. Ik wil dat prutske in m'n buik voor geen geld van de wereld nog kwijt!! Beseffen dat er een kans bestaat dat ik het toch nog misloopt, maakt me erg bang voor de moment. Het is door die gevoelens dat ik besef dat een baby echt meer dan welkom is, en dat die twijfels eerder onzekerheid waren en angst voor het onbekende, dan dat ik er niet klaar voor was...

[Steenbokje]

Hey Els en Snoezel,

jullie zullen uiteraard wel gelijk hebben, uiteindelijk jullie kunnen er van meepraten, zijn ook die fase doorgemoeten. En zoals je aangeeft Snoezel, ik ben een echt denkerke, en een twijfelaarke, dat is nu met heel veel zaken zo, laat staan dan over een babytje...
weet je waarover ik dan ook zo twijfel, is zal ik het wel aankunnen, zou er iets misgaan, en wat als het niet zou lukken... dan denk ik van de uitgestelde tijd is dan eigenlijk gewoon een verloren tijd...

knuffels terug van een beetje verward steenbokje :-)

[snoezel]

iedere goeie moeder zal blijven twijfelen, zich blijven afvragen: doe ik het wel goed. wat als???
maar dat is heel normaal toch!
volg gewoon je hart, de rest volgt wel vanzelf...

knuffel
snoezel

[Els]

Ik ben ook een enorme piekeraar hoor Steenbokje, over het minste maak ik me erge zorgen...
Toch zou ik je dezelfde raad geven als Snoezel: volg je hart! Probeer al die gedachten even opzij te zetten en stil te staan bij wat je écht heel diep vanbinnen wil.
Zelf heb ik veel rust gevonden bij het idee: 'we laten de natuur z'n gang gaan'. We zouden wel zien wat er kwam... en die rust heeft blijkbaar meteen resultaat gehad :)

[Steenbokje]

Lieve dames!

ik denk dat dat het beste is, uiteindeljik gewoon je hart volgen en afwachten. Ik denk dat we nog een maand of 2 zullen "ontpillen" of gewoon wachten voor we er echt voor gaan. Ik hou jullie alleszins op de hoogte over mijn gedachtenkronkels en moest ik of we van idee veranderd zijn.

Lieve knuffel, xx