Kinderwens op de helling?

[Pumbach]

Vorig jaar zijn wij getrouwd, gelukkig getrouwd, nog steeds J. Het huwelijk zelf is fantastisch verlopen en ook nu genieten we met volle teugen van elkaar! Ook onze kinderwens is heel actueel, zoals jullie in mijn ticker kunnen zien ;-).
De laatste tijd loop ik er wel wat onzeker bij, en dat heeft alles te maken met… jawel… geld.
Gezien we beiden zelfstandigen zijn, hebben we gekozen voor een huwelijkscontract ‘scheiding van goederen’. Allemaal goed en wel, daar staan we volledig achter.
Het zogenaamde probleem is dat mijn echtgenoot er stukken warmer bij zit als ikzelf. Op vandaag verdient hij iets meer dan mij, maar hij heeft – gezien hij iets ouder is + meer gegoede ouders heeft – stukken meer reserves als mij. Voor iedere euro die hij uitgeeft, draai ik twintig cent ook twintig keer om voor ik die uitgeef.
Het gevolg is dat hij weinig / geen financiële zorgen heeft, terwijl ikzelf steeds achter de feiten aanhol: nog een som geleend geld aan mijn ouders terugbetalen voor mijn huisje dat ik destijds kocht, nog een lening afbetalen van mijn huisje terwijl hij geen enkele lening heeft lopen, nog een som aan mijn echtgenoot terugbetalen van de trouw (alles werd in twee gesplitst, maar ik had het geld niet, dus schoot hij dit voor en ben ik dit nu nog aan het terugbetalen), een onverwachte tegenvaller bij de belastingen… noem maar op. En dan moeten we nog starten aan ‘ons’ huis, waarvoor we binnenkort de akte moeten tekenen en waar ik zo graag zou in meegaan, maar er het geld niet voor heb! Om dan te zwijgen over kinderen: hoe gaan we dat allemaal 'regelen'?! Ik heb geen reserves meer om die extra kosten ook nog eens 'gelijk' te dragen als mijn man.
Het water staat me echt aan de lippen en soms ben ik gewoon bang dat ons huwelijk geen stand kan houden omdat de ongelijkheid tussen ons zo groot is. Onze dagelijkse uitgaven zitten in een ‘gemeenschap’, waar we evenveel in bijdragen in absolute zin. Relatief gezien ligt dit weer anders natuurlijk, want na die bijdrage in de gemeenschap houdt hij apart meer over als mij natuurlijk.
Denk nu niet dat mijn man me in de steek laat of zo op financieel vlak: hij koopt me vaak kleren van zijn geld, neemt een groter stuk op zich als we op reis gaan, schiet me geld voor (dat dan op papier wordt gezet)…
Toch blijf ik het lastig vinden. Ik wil totaal niks hebben wat me niet toekomt, aan de andere kant vind ik de ganse situatie zo vernederend… We hebben het er al vaak over gehad, maar hij vindt dat ik problemen maak waar er geen zijn. Voor mij wordt ons huwelijk zo stilaan een ganse boekhouding, waar alles strak wordt gesplitst: elk de helft in dit, elk de helft in dat… Alles wat niet in ‘helften’ kan, wordt op papier gezet. Ik krijg vaak cadeaus van mijn echtgenoot, maar zelf slaag ik er weinig in er eentje terug te geven. Ik voel me zo hopeloos… Sommige vrouwen zouden misschien blij zijn in mijn plaats, maar deze situatie ondermijnt echt mijn geluk.
Heeft alles dan werkelijk zijn prijs, ook de liefde?
Hopelijk kom ik niet materialistisch over, want dat is totaal het geval niet (aan het begin van onze relatie overwoog ik zelfs om er uit te stappen omwille van het financiële verschil tussen ons beiden J)!
Misschien doet het ook al goed eens mijn hart te kunnen luchten. Het is zeker niet mijn bedoeling de euforie rond een kinderwens weg te nemen!! Maar met al die gevoelens begin ik eigenlijk een beetje te twijfelen. Sorry… Als het nu al zo rekenen en tellen is, wat wordt het dan met een kindje / kindjes erbij???
Mag ik toch even hopen dat er me iemand raad kan geven hoe ik best met dit toch-wel-taboe-onderwerp kan omgaan? Want we moeten er eerlijk in zijn, waar kan je met zo’n onderwerp terecht?

[Snoetje]

hey pumbach,
ja dat is geen makkelijk probleem waar je mee zit. en ik denk eerlijk gezegd dat als je dezelfde werking aanhoudt het ook niet snel zal beteren hé...
want voor het huis bv, gaan jullie dan een huis bouwen dat op maat is van jouw budget of zijn budget?
dat betekent dat jullie veel kleiner gaan wonen dan mogelijk was geweest etc.
zou het niet eerlijker zijn om met een systeem te werken dat 60% 30% ofzo? dat hij twee derde van grote kosten voor zijn rekening neemt en jij een derde?
want ook een kindje daar komen veel kosten bij kijken en wie betaalt wat ... niet simpel ...
maar allé het alternatief is geen kinderen das ook geen oplossing hé. :-)
natuurlijk als jullie dezeflde middelen hadden zou het makkelijker zijn maar ik zou toch op zoek gaan naar andere verdeelsleutel. ik denk dat jij je daar ook bete bij gaat voelen dan dit systeem want nu moet je man 'cadeaus' geven. jij doet gewoon wat je kan
en ook als je op deze voet verder gaat, en jij en je man zijn 25 jaar samen, wat moet hij dan doen met zijn berg extra geld? hij kan er niets van met jou doen want jij kan hetzelfde op tafel leggen...
ik zou echt zoeken naar ander verdeelsleutel waar jullie je beide goed in voelen

[Fame]

hey Pumbach,

Mijn vriend verdient ook een stuk meer dan ik,...ons loon komt op onze eigen rekening binnen maar we regelen financieel alles van beide lonen.
per maand gaat er een bedrag naar mijn spaarrekening en naar de zijne.

ik ben niet bekend met alles strak te scheiden maar ook dat moet een mogelijkheid zijn.
maar als je alles in de absolute zin gaat verdelen, verdeel je naar mijn mening niet correct.
in deze maatschappij is het nog altijd zo dat een man meer verdiend dan een vrouw voor exact dezelfde functie,
nu is dat bij jullie lichtjes anders omdat jullie beiden zelfstandigen zijn en niet exact dezelfde job hebben (het hangt er vanaf wat voor zaak je hebt wat bepalend is voor de inkomsten)

maar ik zou dan voorstellen om in percentages te gaan werken,...
jij draagt procentueel evenveel van je loon bij als je man maar de absolute waarde is dan wel lager want jij verdiend minder....

hoe dan ook denk ik wel dat jullie er zelf uit geraken :)

[Inge_Sven]

Hetgeen wij doen is: elke maand hetzelfde bedrag op een gezamelijke rekening zetten. Daar komen wij (tot nu toe) elke maand goed mee toe. Meestal blijft er nog wat over om te sparen. Er is hier wel een groot verschil tussen het loon van mijn man en mij: Ik zet AL mijn loon op die rekening (dus bij mijn nieuwe job heb ik dan ook de rekeningnr van de gezamelijke doorgegeven.), terwijl mijn man maar iets meer dan de helft van zijn loon erop zet.
Ik werk maar deeltijds, zie je. In het begin vond ik dat echt vreselijk, maar nu denk ik: ik zet mijn deel dat ik werk erop en de rest 'betaal' ik terug met het huishouden te doen.
Mijn eerste idee was toen ik jou verhaal hoorde: is alles niet 1 pot nat?
Mijn man is ook zelfstandige en wij hebben ook scheiding van goederen gedaan, maar alleen maar om te voorkomen dat wanneer het bedrijf falliet zou gaan, ze aan mijn of ons gezamelijk geld komen.
Mijn verdient meer dan ik, so what? Ik doe meer in het huishouden dan hij en zal wrs als onze klein er is ook er meer voor zorgen.

Mss nog wel een klein verschilletje: mijn vader is boekhouder en heeft net voor wij gingen samenwonen een hele lijst gemaakt met wat we per maand 'mogen' opmaken en zo dan een gezamelijk bedrag afgesproken. Dat systeem werkt tot nu toe héél goed. Er zijn in de 2,5 jaar dat we samenwonen nog maar 1 of 2 maanden geweest dat we even krap zaten. Hoe we het gaan doen als de klein er is, weet ik nog niet, maar dat horen we dan bij mijn vader wel even :)

Ik zou nog eens goed met je man praten, want alles door 2 delen... is ook geen doen. Als je getrouwd bent, dan deel je toch alles? Maar dat is mijn mening natuurlijk.

XxX

[Jyotsna]

sinds wij getrouwd zijn komen ons beider lonen op 1 rekening. Daarvoor hadden we elks een aparte en stortten we evenveel op een gezamenlijke, maar we verdienden ook ongeveer hetzelfde. Nu verdient mijn man meer dan ik, maar het is van 'ons' en niet van 'mij' of van 'hem'
we hebben een gezamenlijke spaarrekening en ook elks een aparte. Is er veel geld over gaat er ook een klein beetje naar de aparte ( die dateren nog van vroeger en hebben we gehouden). Maar nu voornamelijk naar de gezamenlijke omdat er nog zoveel kosten zijn aan het huis.

[tiger]

Mijn man en ik verdienen ongeveer evenveel, tot vorig jaar verdiende ik iets meer, nu verdient hij iets meer. En ik veronderstel dat dit zo in de toekomst wel wat kan blijven schommelen maar wel dicht bij elkaar ligt. Wij hebben dan ook maar 1 gezamelijke rekening en zijn niet getrouwd met scheiding van goederen. Wat van mij is is van hem en omgekeerd.

Nu is het natuurlijk een heel verschil omdat jullie zelfstandigen, dan moet je wel met scheiding van goederen trouwen, anders kan je serieus tegen de lamp lopen.
Ik kan goed begrijpen dat het in die situatie altijd rekenen is om alles correct te laten verlopen. Ik vrees dat je hier niet onderuit gaat kunnen, zeker als er kindjes komen. Goede afspraken zijn hierin het allerbelangrijkste.
Maar dit moet dan op een eerlijke manier gebeuren, dus niet hoe het nu bij jullie verloopt. Ik vind ook zoals de andere meiden een procentuele verdeling in het loon op de gemeenschappelijke rekening veel eerlijker. Dan heb jij ook wat ademruimte en houdt hij toch ook nog een mooi bedrag over (+ de reserve die hij de laatste jaren al opgebouwd heeft en van zijn ouders heeft meegekregen).

[Noukske]

Hoi,

Ik herken het probleem dat je het idee hebt dat je in een boekhoudkundige relatie zit .Mijn man had al een huis en ik ging vanuit het ouderlijkhuis bij hem wonen.Ik was toen net aan het afstuderen en mijn man werkte toen ook al jaren! Hierdoor heeft hij een anzienelijke voorssprong in alles. Tot het moment van trouw hebben wij ook alles verdeeld en uitgesplitst.Ik vond het verschrikkelijk!!Mijn man is heel vrijgevig en gaf mij van alles, erik kon dat niet.Wij hebben er veel ruzies over gehad. wij zijn uiteindelijk getrouwd in gemeenschap van goederen, met uitzondering van het huis. mochten wij een nieuw huis kopen zou ik mezelf evenredig inkopen( dat lukt dus nooit omdat je samen uitgaven patronen hebt)Dit zou inhouden dan mijn man wel op vakantie kon en ik iet omdat ik dat geld apart moest zetten:) Nu hebben wij net een nieuw huis en ook al een kleine, alles is gewoon gelijk gezet.Het kon niet anders, ik ben deeltijd gaan werken dus het zou ook niet eerlijk geweest zijn.Ik zorg immers voor de kleine ( hierdoor besparen we ook op de kinderopvang).wij hebben het zo gedaan om alle ongelijkheid uit ons huwelijk te halen. Het heeft meteen een hoop rust gegeven. Mij man is inmiddels ook zelfstandige, maar hiervoor is een bv opgericht, zo ben ik niet hoofdelijk aansprakelijk.

Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar dit is Ijn verhaal. Nog 1 vraag hoe gaan jullie splitsen als je een kleine hebt,?Kleding,voeding,luiers en vakanties?Dat is wel heel lastig!

[Flora]

Zoiets is inderdaad moeilijk

Ook ik zat het hetzelfde probleem, SO gaven een bedrag wat ik totaal net kon effenen.
We zijn samen naar notaris geweest en hebben dan een schenking op papier laten zetten. We zijn beiden van mening dat mocht er iets verkeerd lopen hetgene voordien de andere meer had teruggaat naar de andere en vanaf dan is alles samen

VB:
Startkapitaal vriend 10 000
Startkapitaal jezelf 1000

Vriend schenkt 4500 aan jou zodat je zo goed als "effen" staat. Mocht er ooit een scheiding komen staat het op papier en kan hij het terugeisen. Dit kan hij in principe altijd terugeisen natuurlijk (maar ik veronderstel zolang je samen bent dat hierin toch vertrouwen is). Het geld dat nadien verdiend wordt is samen.

Bij ons is het loon voorlopig ongeveer hetzelfde maar dat zal niet blijven. Ik ben van mening dat alles gewoon gedeeld wordt, mijn job is veel minder zwaar en het zal ook logisch zijn dat mijn vriend als zelfstandige meer gaat verdienen...

X

[jen]

wij hebben ook een gezamelijke rekening en spaarrekening en daar komen alletwee onze lonen op. als we over een bepaald bedragen zitten op de gezamelijke hebben we alletwee nog een aparte rekening waar er dan geld op gestort word.

bij ons is het ook het geval dat mijn man veel meer heeft ook omdat hij 32 jaar is ikke 22 ondertussen getrouwd toen ik jaar vant school was en kindje en ik werk halftijds.
maar bij ons geld het ook het is ons geld en niet mijn of zijn geld. alleen bij bv eindejaarspremie en vakantiegeld dus grotere bedragen blijft het meestal wel mijn of zijn geld.

ik hoop dat jullie hieruit komen want ik zou me eigenlijk ook niet zo prettig voelen in jouw situatie. zo het gevoel hebben dat je niks hebt en ook ni is iets kunt geven aan je ventje ofzo.

[Machteld]

Ik zou toch proberen om ergens een evenwicht te zoeken waar je je goed bij voelt hoor, want zo kan je niet verder leven.
Hoe dat evenwicht juist is, denk ik dat ieder koppel voor zich moet uitmaken, want wat voor de ene eerlijk is, is het voor de andere niet...:rolleyes:
Wij hebben een gezamelijke zichtrekening waar mijn loon op gestort wordt. Men vriend is zelfstandige, dus die heeft een handelsrekening waar hij loon vandaan stort. Momenteel stort ik meer als hem, maar wij wonen ook in zijn huis en ik hoef daar ook niets voor te betalen terwijl hij wel de afbetaling doet. Wij hebben ook een stilzwijgende afspraak dat alles zowat in 1 pot terechtkomt, want zoals anderen hier al hebben gezegd als je meer thuis bent, dan doe je meer in't huishouden of zorg je meer voor de kinderen en dat is naar mijn gevoel toch een keuze die je als gezin maakt...
We storten wel elk ons belastingsgeld, ons vakantiegeld en eindejaarspremie (vroeger beide, nu ik alleen natuurlijk) ongeacht het bedrag en of dat bedrag gelijk is.

Wij hebben er zelden woorden over - wel proberen we eigendommen of centjes van voor het samenzijn gescheiden te houden.
Wanneer er wel woorden komen bij ons is als we er te veel over nadenken en alles op de "euro" willen geregeld hebben.
Ik voel me hier goed bij, omdat het me het gevoel geeft dat wij samen ons gezin draaiende houden. Zolang je in je hoofd het gevoel hebt dat alles eerlijk is en je de belangrijke zaken wel op papier zet (zoals eigendomsverdeling van een huis) dan is't voor mij ok...

Maar nogmaals voor iemand anders kan dit weer ongelooflijk slecht zijn...:rolleyes:

[Mieke]

Wij hadden hier beide ook al een lenig lopen (ikke huisje, vrien appartement). toen we ons huis kochten hebben wij onze leningen behouden (kwam voordeliger uit). We hebben dan berekend hoeveel ieders uiteindelijk zou betaald hebben en het verschil heeft de ander betaald aan notariskosten zodat we beiden evenveel investeerden.

Wij storten allebei maandelijks een bedrag op de gezamelijke rekening, maar mijne man meer dan ik. In het begin deden we dit ook fifty-fifty, maar dit was niet houdbaar. Hij verdient ook meer, terwijl ik meer thuis ben bij ons Kaat en meer van het huishouden op mij neemt (heeft mijne man zelf zo voorgesteld). Hetgeen we overhouden op onze eigen rekeningen mogen we opsouperen zoals we zelf willen (vooral gemakkelijk als je een verrassing wi voorzien) maar zowel mijne man als ik zijn best zuinig en daarom is dat dan ook geen probleem. We weten ook dat er nog een nieuwe keuken en badkamer moet komen, dus sparen we liever dan het op te doen.

[dorien_951]

Ik wil in de eerste plaats al WHOW zeggen... ik was al lang verzopen.

Ik ben ook getrouwd. Mijne echtgenoot heeft altijd thuis gewoond en had een super dikke spaarboek. Ik had al een appartement en een hele inboedel wat ons... eigenlijk gelijk maakte. In het begin werkte ik in 3 ploegen en hij in twee ploegen en verdiende het zelfde.
Toen splitste we ook alles... We hadden een gezamenlijke rekening waar we beide maandelijks een vast bedrag storten om samen van te leven. De rest was van onszelf om te sparen, kleding van te kopen, ed.

Mijn echtgenoot vond het niet zo leuk dat ik in 3 ploegen werkte omdat we dan elkaar soms ook 3 weken niet zagen... dus heb ik ander werk gezocht en verdiende ik ook een héél pak minder. Ik heb hem toen gezegd dat ik op die manier voor mezelf geen centjes overhield. Dus lieten we ons loon helemaal op de gezamenlijke rekening storten. Extra'kes zoals vakantiegeld; 13e maand hielden we voor onszelf.

Tijdens de zwangerschap van Victor hebben we onze privé rekeningen weggedaan en alles op de gezamenlijke rekening gezet. Ik werk nu ook halftijds en zou dus alleen zeker niet kunnen overleven.

Wij vinden het eigenlijk niet abnormaal dat de ene de andere helpt... je leeft toch samen??? Allé ik zie mijn echtgenoot mij nog geen dienstencheques geven omdat ik het huis heb gepoetst.

Misschien kan je het eens bespreken met je echtgenoot, allé het is geen schande hé dat je niet even veel kunt verdienen ook al werk je even hard of harder. Je leeft toch samen en wil graag samen een kindje.

[Mieke]

Wij vinden het eigenlijk niet abnormaal dat de ene de andere helpt... je leeft toch samen??? Allé ik zie mijn echtgenoot mij nog geen dienstencheques geven omdat ik het huis heb gepoetst.

Je leeft inderdaad samen, zo denken wij er dus ook over.

Wij kunnen alleen niet onze rekeningen samenvoegen omdat we bij aparte banken onze leningen hebben, anders had het hier ook al lang éne pot nat geweest :)

[Trinity]

Bij ons was ik madam precies, en moest alles gelijk verdeeld worden. Ik kreeg er de weubbes van als hij meer betaalde dan ik. En hij kreeg er de weubbes van dat ik er de weubbes van kreeg :D t was hier ook altijd een hele boekhouding.
Na de trouw hebben we alles in gemeenschap, en dat heeft ons enorm veel rust gegeven (vooral omdat ik van mezelf vind dat ik beter kan rekenen :p) . Momenteel verdient hij iets meer, later ik waarschijnlijk (als ik geen dada chemie doe). Maar we genieten samen van het leven, dus wij kijken echt niet meer naar "mijn" en "uw". Moest het ooit mis gaan tussen ons, dan vinden we ook wel een regeling. Dat laatste is allicht wat idealistisch, maar jah.
Als zelfstandigen is het iets moeilijker natuurlijk, dan zou ik toch ook opteren voor de "procentuele bijdragen".

[dromertje]

Hey Pumbach,
Wat een regeling. Nu zou ik het persoonlijk met die regeling nogal moeilijk hebben.
Het eerste jaar dat mijn vriend( verloofde) samen woonden,stortten we elk een bedrag op de gezamelijke rekening. Vanaf het moment dat we ons huis gekocht hebben, hebben we al het geld dat we hadden (mijn vriend had wel net iets meer) gewoon samen gezet. Nu is alle het geld dat we samen verdienen ook van ons. We zetten maandelijk ook geld weg op een gezamelijke spaarrekening.
Ik persoonlijk vind dit het gemakkelijkst. Dan is er geen discussie van ik heb zoveel, en jij zoveel.
Ook bij een kinderwens zou ik dit heel moeilijk vinden. Om het nu in het extreme voor te stellen, man koopt de buggy , vrouw wieg, ...
Klinkt toch wel een beetje ingewikkeld he.
Ik hoop dat jullie daar in ieder geval uit geraken. Voor mij zou het een beetje teveel gerompslomp zijn en niet echt spontaan. ( zeker niet slecht bedoeld hoor)

[_liesje_]

Goh, dit is zo moeilijk en ook voor elk koppel anders..

Toen wij net samen waren, was hier ook alles gescheiden. Zelf vonden we dat toen ook ideaal. Kwam goed uit. Ik stortte "huur" naar hem, hij had toen al lening lopen voor zen appartement. We hebben toen huurbedrag gedeeld door twee, dat we bij een gemiddeld appartement zouden betalen. De overige kosten werden dan ook gewoon gedeeld.
Toen eben geboren is, was het eigenlijk nog steeds zo. ventje was toen wel al in bijberoep zelfstandig. Alle extratjes kwamen toen vooral van hem, af en toe van mij.
Sinds we gestart zijn met de bouw van ons huis (op mijn gekregen grond, en dus ook altijd van mij blijft, net als zijn appartment altijd van hem zal zijn) hebben we een gezamelijke zicht-en spaarrekening. Elk nog steeds afzonderlijk ook, al gaat daar nu alles voor naar ons huis. Alles wat we van onze spaarcenten in het huis steken, schrijven we op, als we ooit uit elkaar zouden gaan. Van zijn kapitaal zit er nu eenmaal meer in (5 jaar bijna voltijdse dubbele job gedaan) De lening is gewoon van beide.
Mijn loon ligt uiteraard een heel stuk lager (4/5) tov hem, maar hier is nog nooit iets over gezegd... Alles wat in de BVBA zit, en ooit kan vrijkomen, is dan ook voor ons... Net als mijn eindejaarsprepie en dergelijke dat zijn.
Ik voel me veel beter sinds het zo is, veel meer een koppel, en vooral een gezin dat samen voor onze kinderen zorgt. Het heeft veel meer rust binnen ons gebracht.
Qua taken voor de kinderen, en huishouden neem ik wel meer op mij, maar toch, hij helpt waar hij kan, en ik mag eigenlijk niet klagen... Ook al zal ik dat niet meteen tegen hem zeggen :p

Mss wel even bij zeggen dat wij niet getrouwd zijn, wel wettelijk samenwonend...

[Machteld]

Ik denk dat het idd wel is zoals al vele meisjes hier gezegd hebben hoor. Je moet toch ergens wel een regeling vinden die je wat rust geeft en waar je het gevoel van krijgt dat je een gezin bent, dat je het samen doet.
De ene persoon moet natuurlijk niet sinterklaas gaan spelen voor de andere, maar het zou toch ergens ook wel jammer zijn dat je als gezin niet kan profiteren van het "gezins-inkomen" omdat 1 van de 2 niet evenveel kan bijdragen, toch?
Er zijn denk ik vanalle regelingen mogelijk ivm een huis samen aankopen. je hoeft daarom niet in gelijke delen te kopen en het bv 40-60% eigendom laten beschrijven en zo kan je toch een huis kopen naar jullie gezamelijk vermogen zonder dat er een schuldvraag is. Maar wat de maandelijkse kosten betreft, daar zou ik echt niet mee kunnen leven, met dat cste gepuzzel en gereken.

Wat zelfstandigen betreft: mja bij ons is't ook zo wat uit de zaak komt, is voor ons beide. Uiteindelijk heeft men vriend zen keuze om zelfstandige te worden ook gevolgen voor mij en mijn "carrière". Als de kinderen ziek zijn of vakantie hebben is het altijd voor mij, ik moet ook 4/5 gaan werken om ze te kunnen afhalen van't school en dat heeft ook zen gevolgen. Ik werk echt in een mannen wereld (engineering) en de meeste van mijn collega's zijn dan ook het gezinshoofd die andere prioriteiten kunnen geven dan ik het zelf nu kan. Het is een illusie om te denken dat dat niet meespeelt bij een baas of promotie...

[lotjen]

Toch moeilijk,die geldkwesties. Gelukkig denken mn man en ik daar een beetje hetzelfde over,en voelen we ons allebei goed bij hoe het nu is,zoals liesje zegt,rust vinden.
Ik persoonlijk zou ook zot worden als ik bij elke uitgave moet gaan rekenen,tellen en verdelen. En zeker met kindjes lijkt me dit een zware taak,maar daarom niet onmogelijk é!

Wij hebben het "The old fashion way" gedaan :)
Toen we gingen samenwonen heb ik voor mn man een auto moeten kopen,en hebben we ons eerste jaar samen elke cent in 2 moeten breken,omdat hij begon met een heleboel schulden (van zn pa),en dus geen spaargeld. Mijn spaargeld was bijna volledig opgegaan aan een eigen auto'tje,mijn man zn auto,en de waarborg en meubelen voor ons appartement. Na een jaar hard en veel werken waren we uit de schulden. Op dat moment hebben we alles samengesmeten. Enkel nog gezamenlijke rekeningen,want mn man verdiend,met zn basket bij, een stuk meer dan ik. Hij heeft het verschil ondertussen al meer dan goedgemaakt!

In oktober ben ik zelfstandig geworden,en we zijn daarvoor in augustus voor de wet getrouwd,in gemeenschap van goederen,zodat als we uit elkaar zouden gaan,hij er niet vanonder kan muizen,en ook de lening mee moet afbetalen!

Het is wel verstandig dat jullie een groot deel gescheiden houden,aangezien jullie allebei zelfstandig zijn,stel je voor dat als de 1 overkop gaat dat de andere meegtrokken wordt!?

Maar als er kindjes komen is het natuurlijk niet zo gemakkelijk meer,de uitzet betalen,de ziekenhuis en dokterskosten,het spaarboekje,het kindergeld... Bij kids komt er ook héél wat geld kijken :)
Een keer goed met je man praten,en zorgen dat je je comfortabel voelt bij de plannen!

[cocelinetje]

Wij zijn getrouwd en bij ons is alles van 'ons' :) Mijn man verdient ook veel meer dan mij en het geld komt nog op zijn eigen rekening. Mijn loon komt ook op mijn rekening en zo storten wij op een gezamelijke rekening (dat is nog van toen we nog niet getrouwd waren). Deze maand veranderen we dat de lonen op 1 rekening komen en daarvan betalen we alles. Zo hebben we ook 1 spaarrekening. Ik ben totaal niet bezig met dat geld en wat van wie is.. kzie mijne man doodgraag en kwil er voor altijd bij blijven :) dus ik denk daar ook niet aan.

[idep]

Ik verdien nu ook (tijdelijk?) een pak minder maar ik zou het toch niet aanvaarden dat ik hierdoor minder kan bijdragen aan het gezinsleven. Doordat ik minder werk, kan het huishouden beter verdeeld worden en zijn er minder zorgen naar opvang toe. Ik neem hiermee trouwens wel een groot risico naar mijn pensioen later... toch ook een ferme investering die ik doe? Je moet het toch allemaal eens anders bekijken... ik vind jullie systeem heel oneerlijk!

[isabelga]

Ik verdien minder dan mijn man omdat ik 32 uur per week werk, hij werkt er meer.
Sinds september heeft mijn man eindelijk wat opslag gehad ... na veel zagen en klagen!

Bij ons is de regeling zo:
Ik betaal de huur en de rekeningen (als ik niet toekom, helpt hij met de rekeningen)
Hij betaalt de boodschappen, verzekering, benzine, ...
Aangezien hij de auto alleen gebruikt, is dat een volledige kost voor hem.

We hebben in het begin dat we samenwoonden wat uitgerekend hoeveel alles ons kost en we zitten ongeveer op hetzelfde cijfer, dus die regeling is gewoon gebleven.

Hij betaalt ook alles als we eens een dagje weg gaan, ik ben dan weer degene die wel eens kleren of extraatjes koop.

[ka80]

Eerlijk, als je kinderwens hierdoor op de helling staat dan is het serieus tijd om in te grijpen. Dan wil dit zeggen dat deze regeling echt niet meer kan. Je moet het er echt met je man over hebben hoor. Hij zou inderdaad een schenking op papier kunnen zetten zodat jullie op gelijk niveau staan, nu loop je altijd een aantal km achter bij wijze van spreke en dat is niet haalbaar op lange termijn! Daar ga je zelf alleen maar gefrustreerd en ongelukkig van worden.

Ik verdien ook minder dan mijn man en wij hebben beiden gescheiden rekeningen, alleen voor de maandelijkse facturen (gas, electriciteit enz) hebben we een gezamelijke rekening die we beiden met hetzelfde bedrag steeds aanvullen. Ik hou dus minder geld over maar ik weet dat als we ooit kopen al ons geld toch tesamen wordt gegooid en ik heb genoeg spaargeld staan, waar ik zelf voor gewerkt heb, om me nooit zorgen te maken. Wij hebben een hele aparte levensstijl, wij kopen amper iets nieuw, maken alles zelf en kopen tweedehands, enkel uit overweging tov de consumptiemaatschappij eigenlijk. Ik kan er niet tegen hoe wij (de Westerse mens in het algemeen) voortdurend in de val gelokt worden om te consumeren want daar draait onze economie nu eenmaal rond. Soit, om het verhaal kort te maken, door onze levensstijl zetten wij, zonder ons ongelukkig te voelen, integendeel, veel geld opzij, ook al hebben we geen hoge lonen. We zullen er uiteindelijk wel iets mee moeten doen maar we weten nog niet goed wat maar nu ben ik aan het afdwalen van het oorspronkelijk topic,...

Dus, als ik je een raad kan geven: wacht niet langer meer en heb het er maar snel over met je man. Je moet hier rust in kunnen vinden en dit mag echt de kinderwens niet belemmeren, zeker omdat het geld er wel degelijk is maar gewoon niet eerlijk verdeeld is!

[Saar]

Wij hadden hier vroeger ook onze eigen rekeningen en 1 gezamelijke rekening waar we elke maand hetzelfde bedrag op storten. Mijn vriend verdiende ook een pak meer dan mij, ik had dan weer een mooie spaarboek en toen vonden we het het eerlijkste, beide 50/50.
Toen ons dochter geboren werd, wou mijn vriend alles samen zetten, want alles wat hem van is, is ook van mij en omgekeerd. Ik heb dat toen nog tegengehouden, maar toen ik vorig jaar als zelfstandige begonnen ben, had ik geen andere keus om alles samen te zetten want ik zou het eerste half jaar niet veel verdienen!
We hebben nu enkel onze gezamelijke rekeningen en ik moet zeggen dat ik het er in het begin moeilijk mee had dat mijn vriend voor bijna alle kosten moest opdraaien.
Soms heb ik het er nog moeilijk mee, maar door mijn zaak kan ik weer een heleboel kosten op mij nemen die we nu samen nimmer moeten maken en omdat ik elke dag thuis ben moeten we geen opvang betalen..
Het heeft zo wel zijn voordelen!

Maar ik zou toch ook eens dringend met je man rond de tafel gaan zitten en je hart eens luchten! Want dit zou je kinderwens echt niet in de weg mogen staan.

[Pumbach]

Amai meiden, bedankt voor al jullie reacties!

Ik heb er heel wat aan gehad. Natuurlijk zijn niet alle situaties gelijk, maar het heeft me eerst en vooral doen inzien dat de situatie zoals ze nu is, zeker niet OK is. Ergens wist ik het wel, maar ik dacht toch dat het aan mezelf lag.

Nu weet ik ook dat ik te veel zwijg tegenover mijn man. Hij kan niet weten wat ik denk of voel over dit onderwerp, want ik doe mijn mond niet open. Altijd bang om iets verkeerd te zeggen of iemand te kwetsen of als een profiteur te worden bekeken... Als hij al voorstellen doet om zaken vlotter te laten verlopen, dan wijs ik die in eerste instantie af, omdat ik te trots ben hulp van anderen te krijgen.

Maar ja, mijn man, dat is nu ook niet zomaar iemand anders hé...

Vorige week probeerde ik het ter sprake te brengen, maar door een verwijzing van mijn man naar zijn moeder (die me nog steeds niet aanvaardt als zijn vrouw of als mens tout court), ben ik helemaal de pedalen kwijt geraakt! Het gesprek kreeg een toaal verkeerde wending met als gevolg dat er harde woorden zijn gevallen van beide kanten... Maar na enkele dagen, toen we beiden wat tot rust waren gekomen, hebben we er heel lang over gepraat.

En dat was goed. Het zou een gans verhaal zijn om hier te gaan uitleggen hoe we het zullen doen. Maar het komt erop neer dat we onze gemeenschappelijke rekening houden, met elk een gelijke bijdrage. Onze eigen rekeningen houden we - ik voor mijn huis (waar we momenteel in wonen), hij voor zijn huis (waar hij momenteel nog zijn kantoor heeft). Maar alle extraatjes die ik me niet kan / wil veroorloven, zal hij bijpassen (s uit eten gaan, kleren, etc). Dit zullen we zo doen tot we verhuizen naar onze nieuwe woning, normaal in de loop van volgend jaar. Dan zullen we eenmaal - gezien we beiden zelfstandigen zijn - vastleggen hoe we van start zijn gegaan. En erna gooien we gewoon alles samen.

In het algemeen zei mijn man me dat ik me veel te veel zorgen maak, en gewoon meer moet genieten van alles. Hij is met me getrouwd om alles met mij te delen, en ik moet me daar gewoon minder vragen bij stellen...

Het was een heftige week vorige week, dat wel. Sorry dat ik daardoor niet eerder hier reageerde. Maar het is het waard geweest.

Ondertussen heb ik opnieuw vertrouwen in mijn (onze) kinderwens, en zullen we er in deze ronde volop voor gaan! Hoewel, het kan ook de volgende ronde worden, want ik vrees dat we mijn ei hebben gemist in het weekend. Normaal gebruik ik ovu-testjes, maar zaterdag en zondag niet getest. Nu vrees ik een beetje dat we de trein hebben gemist. We zien wel, wie weet is het deze maal toch een langere cyclus, en moet de dans van het ei nog beginnen! Behalve steken in mijn onderbuik links voel ik trouwens nog niets...

Nog eens heel erg bedankt voor jullie tijd en bemoedigende woorden!!

[sunshine]

Dat klinkt goed ;)! Succes met het zwanger worden :)

[Maya]

nice!!!! veel succes meid!

[Flora]

Fijn dat je er samen uit bent! En geniet van het klussen! ;)

X

[Jyotsna]

fijn dat jullie erover kunnen praten hebben en eruit zijn gekomen. Nu hopelijk snel een beebje ;)