Vraagje ivm miskramen

[Debbie]

Lieve mensen

Misschien is dit een hele rare vraag, maar ik vroeg me eigenlijk af of er symptomen zijn die een miskraam voorspellen
Wat voel je dan als er een miskraam is?

Ik ben zelf opnieuw zwanger nadat ik mijn eerste kindje heb verloren, en heb nu zoveel schrik op een MK dat ik er mij mss te veel op ga baseren...

[Laurence]

Ik had een beetje bruinverlies, en dan op een ochtend opeens het vruchtzakje verloren.
Geen krampen op voorhand of echt bloedverlies, maar daarna wel.

Denk wel dat het bij iedereen anders is hoor, want ik had bij mijn 2 vorige zwangerschappen ook bruinverlies.

Niet teveel op focussen en genieten.

[Indy]

Hey Debbie

ik herken je gevoel helemaal. Voor Eline heb ik een MK gehad op 11 weken. Ik had niet gevoeld, niets gemerkt, enkel bij de gyne bleek het hartje niet meer te kloppen.

Toen bij de zwangerschap van ons Eline heb ik eigenlijk negen maanden in een soort van angst geleefd. Nu opnieuw... bij elk steekje, pijntje,... denk ik .... het is gedaan.

Helaas is er geen enkel signaal om het op voorhand te weten. Alles hangt af van de ontwikkeling van de baby. Gaat het goed, dan komt het goed :)
Maar ik ben niet van plan om deze zwangerschap heel de tijd angstig te blijven, het is waarschijnlijk de laatste keer, dus ik denk positief en probeer er verder niet bij stil te staan.

Ik wens je een hele fijne en zorgeloze zwangerschap toe! en hoop dat we alletwee in juli een gezond beebje kunnen vasthouden :)

Maar wat ik wel heb ondervonden is dat praten over die angstgevoelens ze al iets minder sterk maken, dus altijd welkom he!

dikke knuffel
Indy

[tiger]

Ik denk inderdaad dat het bij iedereen verschillend is en je het niet kan voorspellen aan de hand van wat buikpijn of steekjes.

Bij mijn MK begon het op 6 weken met een heel klein beetje bruinverlies. Dit werd telkens meer en tegen 9 weken had ik tussendoor ook rood bloed verlies, wat ook iedere dag meer werd.
Ondertussen had ik op 6 weken en 7,5 weken een goede echo met kloppend hartje. Op 9,5 weken nog een echo en dan was het vruchtje gestopt met groeien en het hartje klopte niet meer.
Naderhand viel het me wel op dat het vruchtje op 6w en 7,5w kleiner was dan het had moeten zijn, dus dat wees er al op dat het niet goed zat, samen met het bloedverlies. Maar op dat moment kan je je daar niet op baseren want het kan evengoed dat de innesteling later geweest was.

Bij mijn zw nu had ik op 6w opnieuw een heel klein beetje bruinverlies en zeurende buikpijn. 2 dagen nadien smorgens veel helder rood bloedverlies.
En toch is alles in orde en hebben we vorige week een gezond beebje van 10w op de echo gezien.
Ik ben nu ook bij ieder steekje en pijtje ongerust hoor. Kan echt nog niet genieten van de zw. Ik hoop dat ik dat na de 12w echo wel ga kunnen.

[Inge_Sven]

Bij mijn mk heb ik ook totaal niets gevoeld!
Ik ben drie weken achter elkaar naar de gyné geweest zonder een hartje te horen, maar ik heb nooit echt iets gehad van: dit zit niet goed. Ik ben gewoon minder lang zwanger dan ik dacht, daarom dat we het hartje niet horen.
Zelfs de laatste keer toen ik op die stoel ging liggen, had ik geen slecht gevoel.
Totdat de gyné mij vertelde dat ik een mk had gehad...
Ik heb me daar nadien wel schuldig over gevoeld, maar elk lichaam reageert anders.

De eerste weken van deze zwangerschap heb ik ook héél véél schrik gehad en nu heb ik nog véél schrik. Ik hoop dat dat binnen een paar weekjes gaat afzwakken naar gewoon schrik hebben.
Het is niet omdat je schrik hebt, dat je dan automatisch een mk krijgt!

Veel succes met deze zwangerschap!

XxX

[Debbie]

ja, dat gevoel heb ik soms ook, dat als ik schrik heb voor een MK, er dan ook een MK zou van komen
Ik ben al iets geruster door jullie antwoorden, en heb het gevoel daardoor minder signalen te voelen waarover ik me slecht voelde...
Het koppeke blijft toch belangrijk hé

[Barbara]

Ik kreeg 's nachts ongelooflijk felle krampen, ik kroop hier over de grond van de pijn... De dag erna licht bloedverlies, en erna zware bloeding...
Maar het goede nieuws: de maand erna was ik onmiddellijk weer zwanger en dat is perfect gelopen, en nu is nummer 2 er ook bijna. Deze zwangerschap was ik minder bang, maar na de miskraam heeft de schrik er echt wel tot het laatste moment ingezeten, denk dat het wel logisch is he...

[konijntje]

Ik kan je ook mijn ervaringen delen...
Soms begint het met bloedverlies maar heb ook al paar keer gehad dat ik niets heb gemerkt en er op de echo iets is vastgestel: geen hartactiviteit, te klein,....en dan een curretage heb moeten laten doen.

zelfs als je het op voorhand zou kunnen voelen en weten....er is jammer genoeg niets aan te doen
Maar ik duim dat je het niet meer moet meemaken!!!

[Debbie]

Ik ben vorige week donderdag met bloedingen naar spoed gereden, maar er was niets verkeerd te zien
op de echo zagen ze een vruchtzakje (nog te vroeg om andere dingen te zien), maar ze stelden dat de zwangerschap normaal verloopt, en konden niet direct een reden geven voor het bloedverlies
sinds vrijdag geen verlies meer, straks naar de dokter om opnieuw HCG te laten bepalen, en donderdag eerste echte echo

Konijntje: ik duim ten volle mee voor jou en hoop dat het bij jou ook mag lukken deze keer! fingers crossed

[Indy]

seg euhm... ik heb ook een rare vraag...

met dat ik nu een hcg van 24 heb, wat echt heel erg laag is voor 5 weken te zijn, ben ik beetje bang dat we op een mk afstevenen.
Wat hebben jullie gedaan van zodra er bloedingen begonnen? Naar de gyne? de HA? de spoed? niets?

ik wil me mentaal al een beetje voorbereiden. klinkt gruwelijk miss, maar ik denk dat ik me er beter bij voel. Loopt het dan toch nog goed, dan is het superfijn.
ach ja we zien wel zeker.

[Defnie]

Indy, ik ben direct naar spoed gereden.. dan kunnen ze ook zien of alles spontaan is afgekomen of ze een curretage moeten doen.
Bij mij was dit allemaal spontaan.
Maar toen ze paar weken later mijn bloed weer getrokken hadden was mijn HCG een klein beetje gestegen. Heb toen in felle paniek gezeten want ze dachten dat ik PUL had. Pregnancy of unknown location. Ik was dus nog zwanger maar er was niks in de baarmoeder te zien, ze wisten zelf niet echt hoe dit kon.
Dus heb ik pilletjes gekregen die ik vaginaal moest steken (weet niet meer hoe ze heten) om toch maar iets te proberen dat het HCG zou dalen enz..

Natuurlijk is mijn verhaal heel anders als de meeste miskramen,
en zal dit waarschijnlijk niet voorvallen bij jou.
Maar ik deel het maar even mee, heb toen enorm veel schrik gehad aangezien ik - als de pilletjes niet werkten en HCG niet daalde - een spuit ging krijgen die even erg was als chemo (hebben ze toen op spoed verteld) moest direct 2 dagen later terug naar spoed om alles te laten checken..

[Debbie]

Na wat ik vorige keer heb meegemaakt, heb ik voor mezelf beslist dat bij het minste dat scheef zit, ik onmiddellijk naar het Spoed ga
Dus bloeding, twijfel over om het even wat, dan ga ik naar Spoed
De mensen daar weten dat ook, en nemen me dat helemaal niet kwalijk, integendeel, ze zijn er heel lief om me te steunen

[mdr]

Het doet deugd om hier jullie ervaringen te lezen, alhoewel leuker nieuws natuurlijk beter zou zijn! Ik heb op 2 oktober ook een miskraam gehad, ik was toen 11 weken ver, maar het kindje moet al kort na de 8 weken echo gestorven zijn. Tot dan was alles goed, twee echo's gehad die normaal waren. Wat wel was, ik had een ovulatietest gedaan en wist dus wanneer ik geovuleerd was en ik had ook duidelijk de innesteling gevoeld, maar volgens de gyn was het kindje een weekje jonger dan dat ik zei. Maar achteraf gezien bleek het gewoon niet genoeg te groeien naargelang de leeftijd dat het had, dus denk dat zoiets er al op kon wijzen dat het niet goed ging. En ik was ook niet misselijk, ik weet dat dat bij sommige vrouwen normaal is, maar ik was er niet gerust in dat ik het niet was. Tot ongeveer 9 weken had ik wel een vol gevoel, net of ik teveel gegeten had en plots was dat weg. Ik zei nog tegen mijn man dat ik me niet meer zwanger voelde. En toen op een morgen had ik bloedverlies, geen buikkrampen. Het was zondag, dus ik wist niet goed wat te doen, ik heb dan maar de dokter van wacht gebeld. Amaai, wat was dat een bullebak! Uiteindelijk heb ik naar spoed gebeld en het was juist mijn gyn die van wacht was. Ginder echo gedaan en toen zag ze dat het hartje niet meer klopte en dat het niet meer gegroeid was. Ik kreeg de keuze: curetage of op de natuurlijke manier laten afkomen. Bij curetage moest ik daarna een tijdje langer wachten om opnieuw te proberen, dus heb ik voor natuurlijk gekozen en daar ben ik blij om. Een paar dagen later is alles afgekomen, was niet pijnlijk qua lichamelijk gevoel, maar emotioneel was het ongelofelijk zwaar, ik had zo naar dit kindje uitgekeken, ik voelde me zo eenzaam achteraf.
Nu zijn we een maandje verder, heb mijn ms ondertussen gehad en we zijn weer opnieuw begonnen. Eergisteren had ik een positieve ovulatietest en ik voelde de eisprong echt, mijn eileiders deden echt pijn. Dus nu is het weer afwachten. Ze zeggen vaak dat je makkelijker zwanger wordt als je al zwanger geweest ben en als ik het hier zo lees, zijn er toch nog al die direct de maand daarna goed zwanger waren? Ik hoop het in mijn geval ook, dat ik niet te lang meer moet wachten en dat het van deze keer wel goed mag gaan! Maar ik weet nu al, dat ik geen moment op mijn gemak zal zijn, toch zeker tot ik 3 maanden ver ben en dan nog. Het zal nooit meer een zelfde zwangerschap kunnen worden als dat er niets was mis gegaan. Maar ze zeggen inderdaad dat je er niet teveel mag bij stil staan en zo, maar automatisch doe je dat hé, je moet alleen proberen ervoor te zorgen dat het je niet gaat overheersen, niet altijd makkelijk.

Ik zou graag es weten na hoeveel tijd jullie terug zwanger waren, na een miskraam en of jullie ook met een ovulatietest gewerkt hebben dan? En hoe overleef je de eerste maanden? Alvast bedankt!

[Indy]

met de mk voor eline heb ik eerst een cyclus gewacht en dan was plots ons eline daar.
Ik heb nooit geen ovulatiesticks gebruikt omdat ik daar te nonchalant mee ben. Bovendien heb ik een redelijk vaste cyclus dus kan ik gewoon een beetje tellen en vooral veel plezier proberen te maken.

nu heb ik ook net een MK. We zien wel hoe lang het nu duurt... tijd zal het zeggen.

veel succes

[Defnie]

Ik was verplicht van de gyné om een eerste cyclus te wachten.
Hij wilde zeker zijn dat alles weg was dan (ivm die PUL).
Dus 1 keer afgewacht en de maand erop was ik terug zwanger..
Ik heb wel met ovulatietestjes gedaan en het heeft toch geholpen ..

veel succes

[Debbie]

Bij mij was het wel geen miskraam de eerste keer, maar een bevalling op 24 weken en 4 dagen (2 augustus 2011), waardoor de baby stierf na de geboorte
Ik ben eind oktober geopereerd geweest aan een septum (tussenschot in de baarmoeder) en zou ook drie maanden moeten wachten om zwanger te worden, maar werd eigenlijk direct zwanger...

[Inge_Sven]

Ik heb op 7 Juni een curretage gehad. Dus moest ik 1 ms wachten om terug te mogen proberen Het zijn er uiteidenlijk 2 geworden omdat mijn ms de eerste keer niet goed waren doorgekomen. Na de eerste ronde was ik terug zwanger.
Ik ben de eerste maanden doorgekomen doordat ik ontzettend misselijk was (soms nog ben). Dat was eigenlijk zowat hetgeen mij overeind hield, maar mij ook telkens weer liet vallen. (snap je wat ik bedoel? :))
Nu heb eigenlijk nog wel wat angst, maar die is al minder. Ik zal volgens mij pas echt gerust zijn, als ik m'n beebje vastheb!

XxX

[mdr]

Indy, jij ook veel sterkte toegewenst! Ik had het al in het andere topic gelezen.

Als ik het zo lees, dan waren jullie eigenlijk allemaal direct erna weer zwanger. Ik hoop dat het bij mij ook mag lukken. Ik ga het weten rond Sinterklaas, dus ik hoop dat hij dit jaar voor mij ook iets in petto mag hebben (mijn vriendin was al met mij aan 't lachen dat ik dan eerst bij de Piet moest langs gaan :devil:)! Wat ik nu al voel is dat ik het weer warmer heb en dat had ik ook als ik zwanger was, dus ik hoop dat dat een goed teken is, maar ik probeer me niet teveel te fixeren, want zo snel kan je dat toch nog niet voelen denk ik? Is raar dat de dagen dan plots zo traag gaan, terwijl ze anders voorbij vliegen ;) Laat ons hopen dat het bij ons ook snel weer mag gelukt zijn en ja, Inge, ik hoop eigenlijk ook dat ik meer misselijk zal zijn, dat zal me dan eerder geruststellen (nooit gedacht dat je daar kon achter verlangen hé :rolleyes: ).

[konijntje]

bij mij varieerde het, soms snel zwanger, soms ook niet.
Sinds de IuI geraak ik zwanger alsof het niets is!
ik heb wel elke keer een maandje de pil moeten nemen.

[tiger]

Nu heb eigenlijk nog wel wat angst, maar die is al minder. Ik zal volgens mij pas echt gerust zijn, als ik m'n beebje vastheb!

Wij hebben net de 12w echo gehad en alles zag er heel goed uit. Dus geen zorgen meer maken, euhm.. neen...
Het is alsof iedereen er nu vanuit gaat dat ik me geen zorgen meer 'mag' maken. Na die bange weken kan je nu eindelijk vol vreugde uitkijken naar je kindje..
Maar zo voel ik me niet, ik heb nog altijd even veel schrik dat het toch nog misgaat.
Tuurlijk ben ik wel gerustgesteld, maar die angst dat het toch nog mis kan lopen is er nog steeds even fel hoor.

[konijntje]

tiger,

Ik ken dat gevoel en ik moet nog 7 weken tot die verlossende 12 weken! ik word echt gek van angst soms bij de minste steek!
Het feit dat ik nog niet echt misselijk ben, maakt mij al ongerust!
ik hoop dat het snel dinsdag is en ik een vruchtje zie....dagen kunnen soms zo lang duren zeker als je zoals ik platligt

[Inge_Sven]

@Tiger: ik denk dat dit hééél normaal is! Toen ik de eerste keer zwanger was, had ik totaal geen angst: "wat kan er nu mislopen?" Maar als je dan zoiets verschrikkelijks meemaakt, denk je wel twee keer na!

@Konijntje: Je verdient het zo hard om deze zwangerschap tot een goed einde te brengen. Ik kan mij niet voorstellen hoe zwaar het moet zijn... Ik probeerde mij altijd op te trekken aan de minste misselijkheid die ik voelde.

XxX

[Mieke]

Ik zei het gisteren nog tegen mijn gyné, elke keer als de volgende echo dichterbij komt krijg ik weer schrik. Schrik om misschien dingen te zien op de echo die niet goed zijn. En hij beaamde dat alle vrouwen die al eens een mk (hoe vroeg of hoe laat in de zwangerschap ook) gehad hebben of iets anders hebben meegemaakt tijdens hun zwangerschap zijn pas écht gerust als ze hun beebje in hun armen hebben! Ik heb ondertussen nu de 16-weken echo al achter de rug en op dit moment be ik gerust. Maar tegen dat ik de 20-weken echo heb zal ik weer wat meer schrik hebben.

[Inge_Sven]

Ik heb nu inderdaad ietsje meer schrik gekregen dan een paar dagen geleden. De volgende echo komt nu wel heel dichtbij! Ik hoop echt dat alles nog in orde is...
Behalve tepels die heel donker zijn en soms pijn doen en de misselijkheid die nog maar heel soms terugkomt, voel ik mij eigenlijk niet zwanger... Hopelijk komt dit nog!

[Debbie]

Is van mij ook zo, het moment dat ze de echo moeten nemen, klopt mijn hart tot in mijn keel van de zenuwen...