Debbie
26 September 2011, 07:59
Hey iedereen
Ik ben nog nieuws op dit forum, maar vond het tijdens mijn zoektocht naar steun om de dood van mijn dochter te verwerken. Ik schrijf hier eventjes kort mijn verhaal neer.
Toen we begin dit jaar beslisten te beginnen met kinderen, had ik nooit durven dromen dat ik na 13 jaar pilgebruik onmiddellijk zwanger zou zijn. Mijn geluk kon niet op. De zwangerschap verliep schitterend, en ieder gyneacologenbezoekje werd voor ons een klein feestje. Na de tweede echo werd ons verteld dat het een meisje zou worden! We waren overgelukkig, zochten een naam en noemden haar vanaf dan al 'Ditte'.
Op 1/08/2011 gingen mijn man en ik opnieuw werken na een verlof van twee weken. Die morgen voelde ik wat steken, maar hechtte er nog niet veel belang aan. Je voelt immers wel meer rekken en doen tijdens een zwangerschap, zo dacht ik. Na een uurtje op het werk voelde ik de steken echter nog steeds, en ben ik samen met mijn man naar de spoedafdeling gereden. Op dat moment had ik echt nog geen idee wat er zou gebeuren. Oorspronkelijk testte de vroedvrouw eerst op urine, want ze dacht dat het misschien wel een blaasonsteking kon zijn. Toen dit niet bleek te zijn werd de assistent erbij gehaald. Die wou een inwendig onderzoek doen, maar merkte meteen dat de vruchtzak blijkbaar al een deeltje uitzat. Onmiddellijk werden er vijf verschillende artsen en specialisten bijgehaald. Er werd ons duidelijk gemaakt dat als onze dochter geboren werd, zij het niet zou overleven omdat de orgaantjes onvoldoende gerijpt zijn. Maar evenzeer wisten ze niet hoe snel alles zou verlopen. Ik had 3cm opening, werd platgelegd, en kon enkel afwachten. In het beste geval kon ik ze nog ophouden tot het einde van de week, en konden ze dan starten met orgaanrijpende medicatie en eventueel weeënremmers. De volledige dag kreeg ik de ene wee na de andere, telkens met ongeveer tussen de 2 minuten en 5 minuten tussen. Toen de gyneacoloog 's avonds opnieuw kwam controleren had ik al 7 cm ontsluiting, en raadde hij me aan om een epidurale te nemen. Omdat mijn water niet brak bleven wij stilletjes hopen... 's nachts begon ik echter bloed te verliezen, en dit bleef maar duren. De gyneacoloog werd er op 2/8/2011 om 6.30u bijgehaald, en zag dat de baby al teveel ingedaald was. Ik had volgens hem geen andere optie, en moest bevallen. Eerst kwam de vruchtzak er uit bij het persen, en daarna heel snel werd Ditte geboren. Ik vond ze prachtig! Ze leefde nog en werd daardoor onmiddellijk meegenomen naar neonatologie. Een uurtje later kregen we het nieuws dat onze dochter haar hartje nog klopte, en dat ze nog naar lucht hapte, maar dat ze in coma zou vallen en het niet zou overleven. We hebben haar onmiddellijk bij ons gevraagd, wat ze ook deden. En na ongeveer een 10tal minuutjes is ze in ons armen gestorven. Onze wereld stortte die dag in.
Ik ben dankbaar dat ik heel veel tastbare zaken heb van Ditte, zoals foto's, dekentje, hand en voetafdrukje, doopkaarsje en kruisje. Ook hebben we ze kunnen begraven.
Ze zal altijd ons eerste kindje blijven, en ze heeft voor altijd een plaatsje in ons hart. Het gemis is echter zeer moeilijk te verteren.
Als oorzaak blijkt nu een te zwakke baarmoederhals en vatbaarheid voor bacteries en kiemen. Omwille van die vatbaarheid (ze vonden heel wat bacteriën en kiemen terug in de kweken) willen ze bij een volgende zwangerschap geen strik plaatsen...
Bij een volgende zwangerschap zullen er vanaf 15 weken tweewekelijkse controles plaatsvinden, met meten van de baarmoederhals en testen op bacteriën en kiemen, en eventuele behandelingen. Vanaf de tweede helft van de zwangerschap platte rust, en indien nodig moest blijken al eerder.
Mijn man en ik hopen zo snel mogelijk weer zwanger te geraken, ook al weten we dat de zwangerschap niet vlot zal verlopen. We vertrouwen op de specialisten en durven dromen op een gezond kindje...
Ik ben nog nieuws op dit forum, maar vond het tijdens mijn zoektocht naar steun om de dood van mijn dochter te verwerken. Ik schrijf hier eventjes kort mijn verhaal neer.
Toen we begin dit jaar beslisten te beginnen met kinderen, had ik nooit durven dromen dat ik na 13 jaar pilgebruik onmiddellijk zwanger zou zijn. Mijn geluk kon niet op. De zwangerschap verliep schitterend, en ieder gyneacologenbezoekje werd voor ons een klein feestje. Na de tweede echo werd ons verteld dat het een meisje zou worden! We waren overgelukkig, zochten een naam en noemden haar vanaf dan al 'Ditte'.
Op 1/08/2011 gingen mijn man en ik opnieuw werken na een verlof van twee weken. Die morgen voelde ik wat steken, maar hechtte er nog niet veel belang aan. Je voelt immers wel meer rekken en doen tijdens een zwangerschap, zo dacht ik. Na een uurtje op het werk voelde ik de steken echter nog steeds, en ben ik samen met mijn man naar de spoedafdeling gereden. Op dat moment had ik echt nog geen idee wat er zou gebeuren. Oorspronkelijk testte de vroedvrouw eerst op urine, want ze dacht dat het misschien wel een blaasonsteking kon zijn. Toen dit niet bleek te zijn werd de assistent erbij gehaald. Die wou een inwendig onderzoek doen, maar merkte meteen dat de vruchtzak blijkbaar al een deeltje uitzat. Onmiddellijk werden er vijf verschillende artsen en specialisten bijgehaald. Er werd ons duidelijk gemaakt dat als onze dochter geboren werd, zij het niet zou overleven omdat de orgaantjes onvoldoende gerijpt zijn. Maar evenzeer wisten ze niet hoe snel alles zou verlopen. Ik had 3cm opening, werd platgelegd, en kon enkel afwachten. In het beste geval kon ik ze nog ophouden tot het einde van de week, en konden ze dan starten met orgaanrijpende medicatie en eventueel weeënremmers. De volledige dag kreeg ik de ene wee na de andere, telkens met ongeveer tussen de 2 minuten en 5 minuten tussen. Toen de gyneacoloog 's avonds opnieuw kwam controleren had ik al 7 cm ontsluiting, en raadde hij me aan om een epidurale te nemen. Omdat mijn water niet brak bleven wij stilletjes hopen... 's nachts begon ik echter bloed te verliezen, en dit bleef maar duren. De gyneacoloog werd er op 2/8/2011 om 6.30u bijgehaald, en zag dat de baby al teveel ingedaald was. Ik had volgens hem geen andere optie, en moest bevallen. Eerst kwam de vruchtzak er uit bij het persen, en daarna heel snel werd Ditte geboren. Ik vond ze prachtig! Ze leefde nog en werd daardoor onmiddellijk meegenomen naar neonatologie. Een uurtje later kregen we het nieuws dat onze dochter haar hartje nog klopte, en dat ze nog naar lucht hapte, maar dat ze in coma zou vallen en het niet zou overleven. We hebben haar onmiddellijk bij ons gevraagd, wat ze ook deden. En na ongeveer een 10tal minuutjes is ze in ons armen gestorven. Onze wereld stortte die dag in.
Ik ben dankbaar dat ik heel veel tastbare zaken heb van Ditte, zoals foto's, dekentje, hand en voetafdrukje, doopkaarsje en kruisje. Ook hebben we ze kunnen begraven.
Ze zal altijd ons eerste kindje blijven, en ze heeft voor altijd een plaatsje in ons hart. Het gemis is echter zeer moeilijk te verteren.
Als oorzaak blijkt nu een te zwakke baarmoederhals en vatbaarheid voor bacteries en kiemen. Omwille van die vatbaarheid (ze vonden heel wat bacteriën en kiemen terug in de kweken) willen ze bij een volgende zwangerschap geen strik plaatsen...
Bij een volgende zwangerschap zullen er vanaf 15 weken tweewekelijkse controles plaatsvinden, met meten van de baarmoederhals en testen op bacteriën en kiemen, en eventuele behandelingen. Vanaf de tweede helft van de zwangerschap platte rust, en indien nodig moest blijken al eerder.
Mijn man en ik hopen zo snel mogelijk weer zwanger te geraken, ook al weten we dat de zwangerschap niet vlot zal verlopen. We vertrouwen op de specialisten en durven dromen op een gezond kindje...