Twijfels over 2de kindje..

[Saar]

Ik kom hier mijn hartje eens luchten! Bij iemand anders kan ik er niet mee terecht, enkel bij mijn vriend maar nu hij ondertussen weet wat hij wil, wil ik hem niet terug van idee laten veranderen!

Ff de situatie uitleggen he!

Ik wou vanaf het begin al 2 kindjes. Ik ben enig kind, en alleen is maar alleen! Ik heb vroeger altijd wel vriendjes genoeg gehad, maar vooral nu mis ik een broer of zus!
Mijn vriend heeft nog een jongere broer en heeft altijd gezegd, er komt hier maar 1 kindje! Hij en zijn broer zijn water en vuur, maar als het er echt op aan komt staan ze klaar voor elkaar.. Maar mijn schoonbroer heeft altijd een boontje voorgehad zowel bij mama en papa! En mijn vriend heeft zich dat (nu nog trouwens) altijd moeten bekopen! Hij wil dat dat hier nooit gaat gebeuren en wou dus maar 1 kindje!

Toen ons Mila enkele maanden oud was, wou ik haar kleinste kleertjes weg doen, want ik had me er ondertussen al bij neergelegd dat er geen 2de meer zou komen! Ik zeg tegen mijn vriend dat ik ze wil wegdoen en krijg meteen de wind van voor! Waarom weg doen, hou die maar bij voor als er een 2de komt! Ge kunt u mijn reactie wel voorstellen zeker? Ik wist niet wat ik hoorde! :eek:

Nu was wel zijn voorwaarde, niet meteen na ons Mila want hij wou nog graag wat van haar genieten! Maar dat was geen probleem voor mij, ik wou toch nog niet meteen weer zwanger worden!

Nu zijn we bijna een jaar verder en het kriebelt serieus maar ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik wil! :(
De ene moment kan k niet snel genoeg stoppen met de pil en eraan beginnen en de andere keer weet ik het gewoon niet!

Ik heb vooral bang dat ik mijn liefde niet ga kunnen delen!
En ga ik het wel aankunnen, 2 kindjes samen grootbrengen?
Als ik dat zeg tegen mijn vriend, krijg k ne hoop commentaar want nu kan ik ook 7 kindjes tegelijkertijd aan!
Maar vooral dit gaat vreemd klinken, gaat ons Mila nog wel een broertje of zusje willen? Ik weet dat ik zo niet mag denken en het gewoon de keuze van mij en mijn vriend is..
Ik weet het niet! Elke mama die komt zeggen dat ze zwanger is, maakt me zo jaloers.. Maar als ik dan mijn kleine meid zie, denk k van, zou ik niet enkel van je alleen genieten?
Ook financieel gaat het schelen, maar nu kunnen we kopen wat we willen zonder dat we ons 'pijn' moeten doen..
Nog een probleem is ons huis, we hebben 3 slaapkamers, maar de 3de slaapkamer is nu de kamer van de onthaalkindjes en ik wil als er een 2de komt, nog zeker OM blijven tot nummer 2 naar school gaat.. Dus we hebben een 4de kamer nodig! We kunnen van onze zolder een 4de kamer maken, maar er moet eerst een nieuw dak op en dat ziet het ventje niet zitten! Zeker omdat we nu aan een drukke baan wonen en mijn vriend en ik niet meer tegen het lawaai kunnen. Dus hebben we besloten dat we het gaan verkopen en iets anders (rustiger gelegen) te kopen!
Maar dit brengt stress mee, wat we nu wel kunnen missen!

Ik weet dat jullie mij niet kunnen helpen met beslissen, maar ben al blij dat ik het is kan vertellen aan iemand anders dan mijn vriend zonder ne blik te krijgen van, daar is ze weer!! :D

[cocelinetje]

Ik denk dat vele mama's wel in deze fase gezeten hebben :) alleszins, ik ben er één van. Ik was altijd zeker dat ik 2 kindjes wou. Ik heb zelf nog een zus en toen we klein waren was het vaak ruzie tussen ons. Wij schelen 2 jaar en nu we beiden in de 20 zijn, zou ik haar voor geen geld van de wereld nog willen missen. Wij hebben zoveel aan elkaar, ze helpt mij vaak, ze is de meter van Lander en we doen ook vaak dingen samen.
Toen we besloten om terug met de pil te stoppen, heb ik eigenlijk niet echt aan Lander gedacht. Alé, toch niet in de zin van: wil hij nog wel een broertje of zusje. Ik ben ervan overtuigd dat hij blij is dat hij niet meer alleen is. Tenslotte kunnen ze later samen spelen, elkaar helpen,...
Wat je moederliefde betreft, daar moet je je geen zorgen om maken. Ik heb dat ook nog gedaan, maar nu Lotte er is, besef ik dat een moederhart zoooo groot is. Je moet je als mama soms wel in 2 delen en Lotte laat ik al eens vaker huilen omdat ik op dat moment dan net met Lander bezig ben. Soms denk ik wel: had ik niet beter nog wat langer gewacht? Omdat ik nu wel soms het gevoel heb dat ik minder van Lander kan genieten en echt mijn momentjes met hem alleen wel mis. Maar ik los dat dan op door eens een uur echt alleen met hem bezig te zijn, zonder papa en Lotte :) Zo steek ik hem in bad of in bed, ga ik met hem alleen naar de winkel, spelen we samen buiten. Zowel Lander als ik hebben dat beiden echt nodig.
Ik vind het zelf wel zwaar met 2 kindjes, maar ik vond dat met 1 kindje ook al. Tis een kwestie van even doorbijten en eens Lotte wat ouder is, gaat dat veel beter gaan. Als ik Lander bezig zie met zijn zusje, dan weet ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb.

[Fieke]

Ik denk dat iedereen dit wel herkent!
Ik en mijn zus waren vroeger ook water en vuur, en nu zijn we twee handen op één buik (niewaar Snoezel ;-))

Kzou echt mijn gevoel volgen, en tis normaal dat je er zo over nadenkt, tis uiteindelijk een levensveranderende situatie!

Kwens je veel succes, en hoop dat je snel een goede oplossing vindt, waar zowel jij als je vriend mee kunnen leven!

[dorien_951]

Ik zit daar ook serieus in en nu kan ik niet meer terug hé. Maar de baby is echt mega welkom.

Natuurlijk kan je uw liefde verdelen. Mijn broer zelf is het verwend strondje thuis. Vroeger had ik het daar ook moeilijk mee maar nu kan ik me er goed bij neerleggen omdat mijn broer eigenlijk (zonder het altijd te zien) voor zijn grote zus in de bres springt.

Ik denk dat het geen schande is om er nog eens met je vriend over te praten ook al veranderd je toekomst beeld elke dag. Ik heb met mijn echtgenoot ook uren en uren over onze toekomst gepraat en we hebben wel 20 verschillende droombeelden gehad.

[lotjen]

Je moet niet denken dat je 2 kindjes niet evengraag kan zien,je moet die liefde niet delen hoor,je liefde word gewoon groter!
En zit er maar niet mee in dat Mila geen brusje zou willen,ook Febe en Lowie zitten wel eens in elkaar hun haren,maar uiteindelijk kunnen ze zelfs niet meer slapen zonder elkaar,en als je ze samen dan gaat zien spelen,puur geluk!
Je moet zelf kiezen als je er klaar voor bent,mss zijn er andere dingen die eerst moeten gebeuren voor jullie,met tijd en boterhammen zoals ze hier zeggen :)

[_liesje_]

Begrijp je hoor mieke
Hier was het het ventje die al sneller een tweede wou. Ik twijfelde heel lang. Zou het wel lukken, ga ik ze beiden even graag zien? Toen ik plots zwanger bleek, en die eerste echo zag, ben je meteen verkocht. Weer leven in je buik, zalig. Ook al beleef je een tweede zw helemaal anders (niet slechter hoor, anders) kijk je even hard uit naar dat kindje.
Toen ik Benthe voor de eerste keer zag, was het anders dan bij eben. Ale, bij een eerste kindje weet je niet waar je u aan kan verwachten. Uiterlijk, 'karakter'... Bij een tweede zoek je bepaalde stukken van je eerste kind. Pas als je beseft dat het een ander kind is, kan je je volledig geven.. Zo zag ik het.
Toch geniet ik meer van haar, en ook van hem. Je liefde voor heb groeit alleen maar, zeker als je ziet hoe ze op elkaar reageren!
Qua huishouden, vind ik dat het beter lukt met twee. Ook al kinkt dat heel raar. Toen eben zo kleintjes was, ging ik meedutten of was ik de luierik in huis :p
Nu zij er is, weet ik dat die momenten zo schaars zijn, dat ik ze ten volle benut, strijken, koken, alles moet dan in snel tempo gaan. Maar het is dan wel gedaan ;) was bij hem niet altijd zo...
Voor de kamers, op zich slaapt zon kindje in het begin toch bij jullie op de kamer nee? Ons Benthe slaapt nu in de living, in het park, en die maakt daar absoluut geen probleem van :)
Jullie komen er wel uit..

[Trinity]

De meeste dames hebben het al heel mooi verwoord he. Zelf heb ik ook lang getwijfeld: juiste moment ivm mijn werk, kan ik het wel aan,... maar sinds ik zwanger ben, zijn die twijfels weg. Ok, als Tibeau een zware dag heeft, durf ik nog wel denken "oh jee, waar ben ik mee begonnen :)", maar dat zijn zeldzame momenten.

Hoeveel plek je wil / nodig hebt als familie, kan niemand voor je uitmaken. Zelf wonen wij op een appartement van 92 vierkante meter met 1 slaapkamer en 1 ini-mini slaapkamertje, niet ideaal, maar met wat creativiteit gaat dat toch lukken :) In het begin kunnen ze kamer delen he, later kan je nog altijd uitkijken naar iets anders. Maar dat is natuurlijk voor iedereen anders.

Veel succes met je beslissing

@Dorien: PROFICIAAAAT

[Saar]

Ben al blij dat ik niet de alleen ben met al die twijfels!
Ik weet nu al dat ik ontzettend blij ga zijn mocht ik terug zwanger zijn!

En het ventje en ik zijn er al uit wat het huis betreft! Het wordt zo wie zo te koop gezet! Hier blijven we niet wonen! We hebben veel te veel lawaai hinder, en dankzij onze nieuwe buren hebben ze de weg voor hun deur open moeten leggen en die is heel heel slecht hermaakt! Met het gevolg dat hier alles rammelt, trilt en zelfs begint te scheuren (het plafond begint te scheuren..)
We worden soms gewoon uit ons bed getrild, en spijtig genoeg ligt het niet aan ons! ;)

En als we aan nummer 2 zouden beginnen, zou het pas volgend jaar zijn! Heb al gezegd dat na ons Mila haar 2de verjaardag stop met de pil. Dus we hebben nog wat tijd om alles te laten bezinken!

Nu eerst een ander huisje zoeken waar genoeg slaapkamers zijn en dat rustig gelegen is! Eerst terug lekker op ons plaatsje zitten en dan zien wat de toekomst ons nog brengt!

@ liesje,
Ons Mila heeft vanaf dag 1 in haar kamertje geslapen en dat zijn we van plan met het brusje ook te doen, mocht er een brusje komen!

[idep]

@Dorien: inderdaad een hele grote proficiat hoor!!

En ik vind dat Lotjen 100% gelijk heeft: je moet zeker geen liefde delen, er komt er gewoon dubbel zoveel bij! Natuurlijk moet je wel je tijd herindelen met een extra kindje, maar ik vind dat ik nu beter georganiseerd ben met 2 kindjes dat met 1 kindje destijds.

Ik vind het wel leuk om eens tijd apart te hebben met de kindjes, bijvoorbeeld: mijn man brengt Lukas naar de crèche en ik zorg voor Julie. Vanaf donderdag breng ik altijd Lukas naar school en dan brengt mijn man Julie naar de crèche. Ik zie dat dan als quality time met een kindje apart, al is het gewoon het heen en weer rijden van thuis naar de crèche/school (ik brei er dan ook wel eens een boodschap ofzo aan vast).

Veel succes met je beslissing en je hebt nog alle tijd hoor! Elke leeftijdsverschil heeft zijn voor- en nadelen, dus wanneer dat evt 2e kindje ooit komt, maakt niet zoveel uit denk ik? Veel plezier met de huizenjacht alvast!

[Trinity]

Ik ben blij voor je, dat jullie een beslissing hebben genomen. Veel plezier met de huizenjacht :)

[Jesterke*]

Ik snap jou ook volledig hoor!
De ene moment wil ik het super graag en kijk ik al naar babykamers en spulletjes :) de andere keer denk ik we hebben het nu zo goed samen met ons drietjes... wat als het een huilbaby wordt, of financieel...
maar ik denk dan soms dat ik te veel nadenk en dat alles wel vlotjes zal verlopen..
de ene dag voelen we ons wat beter als de andere eh en t is dan dat die twijfels boven komen

[snoezel]

Ik denk dat iedereen dit wel herkent!
Ik en mijn zus waren vroeger ook water en vuur, en nu zijn we twee handen op één buik (niewaar Snoezel ;-))

Kzou echt mijn gevoel volgen, en tis normaal dat je er zo over nadenkt, tis uiteindelijk een levensveranderende situatie!

Kwens je veel succes, en hoop dat je snel een goede oplossing vindt, waar zowel jij als je vriend mee kunnen leven!

inderdaad


hier heb ik nog geen twee seconden spijt gehad van nummer twee.
t is soms druk, t is soms heftig, t is altijd een organisatie, ... maar ik zie ze toch zo graag hé.
en ik zie onze kobe zelf nog liever nu hij grote broer is. hij is zo lief voor zijn zus.
en ja, dat klein grut van een dochter van me, die zou je zo opeten :)

nu is het hier af en toe ruzie, maar die twee kunnen echt niet zonder elkaar. die missen elkaar als ze eens niet bij elkaar zijn.
t eerste wat kobe zegt als de schoolbel gaat "nu gaan we diede halen hé"

maar ja, je moet het zelf uitmaken hé.
die twijfels zijn heel normaal.
had je waarschijnlijk bij mila ook wel hé, en kijk nu :)

[joke]

Ik vraag me soms ook wel af hoe ik dat ga klaarspelen met twee kindjes, vooral ook omdat ik die dutjes overdag wél nog nodig heb en de rest dan soms blijft staan. Dan doen ik het 's avonds wel meestal maar toch...Maar dat zal mss ook wel betern als het kindje er is en ik mijn medicatie weer kan nemen. En daarbij heb ik eerst 5 maanden om te genieten en te rusten voor ik weer moet werken. Dus dat komt wel goed zeker?
En die liefde delen, dat vraag ik mij ook af? Ga ik ze alletwee even graag kunnen zien? En ga ik Senne niet tekort doen? Maar dat zal ook wel goedkomen, zeker? Denk idd dat iedere mama die vragen wel heeft...

[M'tje]

Hier precies hetzelfde toen ik net zwanger was van ons tweede kleintje! Ik wou héél graag een tweede en toen ik effectief zwanger was, kreeg ik schrik. Zo van: ga ik het even graag kunnen zien als Renéetje, of ga ik nog genoeg tijd hebben voor alles rond te krijgen, gaat Renéetje niet jaloers zijn, ... Maar is eigenlijk pas sinds een maand of zo dat ik me daar geen zorgen meer in maak! Ik wéét dat ik ze alletwee héél graag ga zien, maar dat het wel druk zal zijn. En dat ik ga smelten als Renéetje haar broertje/zusje kusjes gaat geven ;-)

Wij zijn zelf met 4 thuis, en mijn ouders zien ons allemaal even graag, hebben zeker niet het gevoel dat iemand achteruitgestoken wordt, dus ik wij gaan dat ook kunnen! Zoveel mensen met meer dan 1 kindje, en die kindjes worden allemaal graag gezien ;-)

Ben wel van plan om als het kleintje slaapt (en ik nog genoeg energie heb ;-)), mij echt met Renéetje alleen bezig te houden. Zodat ze merkt dat mama ook nog exclusieve aandacht voor haar heeft! En het werk? Tja, dat moet dan maar beetje wachten en mijn man, die moet maar wat meer helpen! Ik ben ook 6 maanden thuis na de bevalling, dus ik denk dat ik in die tijd mijn draai wel zal vinden. En als ik weer aan het werk ga, is dat maar voor 3 dagen in de week, dus valt ook wel mee.

Ik kijk er in ieder geval super-hard naar uit om mijn twee schatjes samen te zien!

x

[Liefde is...]

Hier nog lang geen sprake van een 2de!! Ik wil wel een 2de maar mijn vriend wil het bij eentje houden..
En als er een 2de komt zal het toch nog niet voor het eerste jaar zijn..

Maar vandaag moest ik even op onze buurjongen (5jaar) passen.. En die ging boven het park hangen en eens over het hoofdje van Lenn strelen, er wat tegen praten, gek doen..
En Lenn lag er naar te kijken en te glimlachen en had er echt zoveel plezier in..
Echt mooi om zien!!! Ontroerend.. En dat was dan met een buurjongetje.. Je moet niet vragen wat een overweldigend gevoel dat het moet geven als je oudste naar je jongste zit te kijken en gekke bekken zit te trekken en je merkt dat ze het allebei geweldig vinden!! :)

Dus dames.. Kzou uitkijken naar de mooie momenten die jullie te wachten staan :D

[ka80]

Ja, dat moet een zalig moment zijn! Hopelijk zal dat ook zo zijn met grote broer Nolan. Hij wil nu al telkens een baby in zijn armen nemen wanneer we vrienden met baby's over de vloer hebben en dan is hij daar zo lief tegen! Ook al zal hij zowieso wel wat jaloers zijn ook maar dat hoort erbij in het begin he. Het enige waar ik nu nog wat mee in zit is het plaatsgebrek,... wij wonen in een klein huisje van zo'n 70m² met 2 kleine slaapkamers. Er kunnen net 2 bedden in (1 baby-bedje en 1 groot bed voor Nolan) maar plaats voor te spelen is er dan in hun kamer niet, je kan amper tussen de 2 bedden stappen, ze staan vlak naast elkaar... ach ja, ongelukkig zijn we niet hoor. Plaatsgebrek is geen ramp he.

[_liesje_]

Wij zitten nu op een appartement met 4, is ongeveer 90 m (vind het teken ervoor niet op de iPad, bedoel dus wel degelijk vierkante meter :p) en dat lukt eigenlijk vrij goed. Onze gang is vrij groot, en nu had ik daar precies toch liever een grotere badkamer voor gehad. Die is echt piepklein, met een inloopdouche wel, daarin een bibabad én ons Benthe haar badje op staander. Er is amper plaats om zelf te staan, maar het lukt! :)
Ik dacht ook in het begin, pfff, hoe gaan we dat doen!! Maar het went.
Het is de bedoeling dat de kids ooit samen slapen (als in vrij binnenkort), er is wel plaats om te "spelen" maar persoonlijk zie ik ze liever bij ons in de living..
Het enige waar ik nu echt geen plaats meer voor heb, is mijn droogrek. Dus mijn droogkast doet overuren ;)

[Twinkel]

Hier eigenlijk weinig twijfel. Qua ruimte is er geen probleem. En sinds ik zwanger ben heb ik alleen maar het gevoel da ik nog zoveel meer liefde te geven heb. Heb echt geen schrik om die liefde over 2 te delen.

[Mieke]

Awel Twinkel, hier ook totaal geen schrik om de liefde te delen. Als ik al merk hoe groot de liefde is voor de kindjes van m'n broer en zus en dan ons prutsemie er nog eens bij, de liefde kan alleen nog maar groeien!! Met de dag wordt ik meer en meer 'verliefd' op ons Kaat en de kids van m'n zus en broer zitten ook voor altijd in m'n hart!!

[babs]

Ergens wil ik ook wel een tweede kindje en aan de andere kant heb ik ook weer schrik.
Ik heb vooral schrik voor het financiële kantje. We zijn bezig met grond te kopen de plannen zijn al zo goed als klaar. Het appartement staat nu al een tijdje te koop maar nog geen enkele reactie op gehad. Een ding is wel zeker hier blijf ik niet. Maar het kost echt een hoop geld en dan nog een kleintje erbij, hou mijn hard echt vast.
En gewoon qua planning ga ik het niet aankunnen. Ik haat de ploegen die ik nu heb dus als er een volgende moest komen moet ik eerst ander werk hebben. Niene heeft echt geen vast ritme. Toch niet in mijn ogen, mijn ventje zegt van wel.
En dan nog er moet nog wel een kindje komen want wat moet ik met alle slaapkamers doen die er zijn? Veel te veel:)

[ka80]

Ha das wel minder Babs. De beste tijden om te verkopen zijn voorbij maar hoop wel dat je snel jullie appartement verkocht krijgt. Bij ons is de situatie net de omgekeerde dan de jouwe. Wij hebben slaapkamers te kort. Financieel alles ok, ook al hebben we gewone loontjes (maar nooit een krediet gehad en hopen dat zo te houden). Veel succes met de verkoop!!!!