Klaar voor nog een zwangerschap na 2 miskramen?

[Mousie]

Ik weet niet zo goed waar dit topic past, niet echt bij moeilijk zwanger worden denk ik gezien ik gemakkelijk zwanger wordt (2x bij de eerste poging) dus IVF ed zijn niet aan ons besteed. Zwanger blijven is het probleem.

De situatie is als volgt. Ik ben 27 jaar en mijn man en ik zijn ondertussen 10 jaar samen. We hebben een grote kinderwens, zijn hierover beginnen praten anderhalf jaar geleden, nadat mijn man mij als verrassing naar een babybeurs meenam (subtiel is anders;-). We hebben er over gepraat, over nagedacht maar eigenlijk voelden we allebei dat we er klaar voor waren. Meer nog dan een rationele beslissing was het bij mij een overweldigend gevoel, die kinderwens, een echt drang gewoonweg, inclusief talloze dromen over zwanger zijn, babys, borstvoeding geven enzovoorts. Ik ben normaal gezien een wetenschappelijk en rationeel persoon maar bij mij is de kinderwens iets totaal anders, 1 en al gevoel en vermoedelijk ook hormonen en instinct maar daarom niet mInder sterk. Omdat we toen nog huurden wilde mijn man eerst een huis kopen, met kinderkamers enzovoorts. Februari dit jaar hebben we dat ook gedaan. We hebben nu een huis met 4 slaapkamers, niet meer in de stad maar rustige kindvriendelijke omgeving, alles is voorzien.

[Mousie]

Hier even het vervolg. Dit is de 2e keer dat ik dit typ de helft van mijn bericht is verdwenen??

Bon in februari 2011 dus verhuisd, meteen zwanger geworden. We waren dolgelukkig, babygek, vol vreugde naar babywinkels enzovoorts. Alles ging prima. Maar de echo op 11 weken toonde een dood kindje. We waren er kapot van. Curettage gehad, 1 maand de pil. In mei weer zwanger. Zo opgelucht, alles ging goed komen. Op 7 weken miskraam, veel pijn, 2 maal opgenomen via sped met bloedingen. Dikke miserie. Ik en mijn man aan de grond. Waarom toch? De reden blijft onduidelijk. We zijn er nog altijd niet goed van.

En nu is de vraag: wat doen we nu? Verder proberen, pauzeren, stoppen?
Er zijn eigenlijk 3 meningen.
Rationele ik zegt: voorlopig niet, eerst pauzeren en herstellen op alle vlak. Wat als dit nog een keer gebeurt: er dan helemaal aan onderdoor gaan, mss mijn carrière in gevaar brengen? No way!
Mijn man spreekt over de mogelijkheid om geen kinderen te nemen. Hij kan mij niet zien afzien en stelt de vraag: hebben we dit alles er voor over?
En dan is er die andere ik, ik noem dit het zwangerschapsmonster, dat zegt maar 1 ding: ik wil zwanger worden, NU. Totaal arationeel, puur gevoel en waarschijnlijk hormonen. Maar heel sterk.

Dus wat moet ik nu doen.
Normaal zou ik dit rationeel kunnen beslissen, maar daar steekt zwangerschapsmonster wel een stokje voor. Die drang is zo sterk, miskramen of niet. Herkennen jullie dit? Voel me zo leeg, hier in ons huis met de kinderkamers. Inwendig krimp ik in elkaar als mijn man spreekt over nooit kinderen hebben.
Ik stel me ook de vraag: wil IK dit? Of zijn het de hormonen aan het woord? Het totaal irrationele ervan is zo niet-mij dat ik twijfel. Zal dit gevoel vanzelf weggaan? Of pas als ik een kind heb?
Wat moet ik zeggen als mijn man vraagt: moet ik een condoom nemen?

Sorry voor het lange verhaal. Vind het zelf zo verwarrend.

[boeleke2704]

Het emotionele weegt hier heel zwaar door hè... En daar kan ik spijtg genoeg niet in helpen.
Maar heb je al eens overwogen om bij een gyne langs te gaan? Bespreek daar je gevoel en de angst owv die 2 MK eens. Ze kunnen mss onderzoeken hoe het komt? En je uitsluitsel geven hoe jullie best verder gaan?

Ik zie dat je van Bilzen bent. In Genk is een heel goeie vruchtbaarheidsafdeling. Mss hebben ze daar meer antwoorden op je vragen.

Neem vooral de tijd. Want nu beslissen dat jullie geen kinderen gaan nemen, klopt niet denk ik. Als ik je verhaal zo lees ben je nog niet klaar voor die beslissing. En persoonlijk denk ik dat je het nog niet moet opgeven!!
Maar daar botsen we dan weer op het emotionele hè. en dan heb ik makkelijk praten.
Ik ken alleszins nog mensen die meerdere MK gehad hebben. Emotioneel heel zwaar, maar uiteindelijk is hun droom wel in vervulling gekomen :)

Veel moed, meid!!

[Mousie]

Heb dit besproken met mijn gynae en die geeft gewoon aan dat ze pas onderzoeken doen na de derde miskraam. Ik zou hierop kunnen aandringen maar ik weet helaas ook wel zelf dat er weinig te onderzoeken valt ( ben zelf dokter). Genetisch onderzoek is mogelijk, duurt een paar maanden en maar in 15% van de gevallen wordt er dan iets gevonden. Fertiliteitsonderzoek heeft geen zin gezien we heel gemakkelijk zwanger raken.

Heb wel beslist om volgende keer naar Genk te gaan. Maar geen gynae kan voor mij beslissen natuurlijk hè. Ik zou gaan als we er weer voor zouden gaan. Maar dat is dus net de vraag.

Ik weet echt niet wat ik nu wil. Rationele ik en zwangerschapsmonster spreken elkaar tegen. Zou het nochtans wel nu moeten beslissen.

[Jippie01]

Hey Mousie

ik heb een vriendin die hetzelfde heeft meegemaakt en bij haar werd PCO vastgesteld. Ze was 2 maal enorm snel zwanger (eigenlijk direct) maar het waren beide keren geen goede eitjes.

Kan je zoiets niet aankaarten bij je gynea. Ik begrijp niet dat die wil wachten tot een 3de miskraam...

In elk geval, die vriendin van me wordt nu verder geholpen en is deze maand met clomid kunnen starten.

Ik begrijp vooral uit je bericht dat je er meer dan zeker klaar voor bent, dus als ik jou was, zou ik je gynea een beetje pushen...

Alleszins veel succes meid!

[M'tje]

Iemand die ik ken heeft SLE, systemische lupus erythematodes, zonder dat ze het zelf wist. Ze had 3 miskramen kort op elkaar en toen is haar bloed onderzocht. Als dokter zal je wel voldoende weten over de ziekte, maar hier is een website die ik vond:

http://www.reumafonds.nl/informatie-voor-doelgroepen/patienten/dagelijks-leven/vruchtbaarheid-en-zwangerschap/tijdens-de-zwangerschap/systemische-lupus-erythematodes

oplossing voor haar zou zijn om clexane (of zoiets) te spuiten tijdens de zwangerschap, elke dag.

Zeg nu niet dat jij dit zou hebben hè, ik wil gewoon bedoelen dat er denk ik wel soms een oorzaak + oplossing kan gevonden worden.. Maar nogmaals, als arts zal je wel beter op de hoogte zijn als ik natuurlijk...

Ik hoop dat jullie niet opgeven, maar het rustig laten bezinken en een keuze kunnen maken waar jullie zich goed bij voelen!

Veel succes!

[lotjen]

Ik kan me ook nog goed voor de geest halen hoe het voelde om "proberen zwanger te worden". Ik was daar ook constant mee bezig,en begrijp je gevoel volledig als je spreekt over een soort van waanzin hierover! Ik kon enkel denken aan "moeten" zwanger worden!

Maar je moet nu natuurlijk voor jezelf uitmaken of je dit nog een keer kan doormaken,ik denk niet dat wij hierover veel raad kunnen geven... Bij mij komt direct op,natuurlijk moet je nog eens proberen,maar ik kan me anderzijds niet voorstellen hoe je je voelt na een miskraam,en die gevoelens zijn ongetwijfeld heftig!

Mss,al is het maar een maand,pauzeren,je geeft jezelf op die manier de ruimte om te herstellen,en je hebt iets om nr uit te kijken? Want geen kindjes krijgen lijkt me iets waar je totaal nog geen oren naar hebt,en dat is te begrijpen ook é... Vrouwen en die baby-drang é :)

Veel succes nog meid,en tijd brengt raad hoor!

[Prutske5]

ooo dat zwangerschapsmonster... vies beestje toch.. Ook bij mij, vooral na onze mk, ik was er kapot van. En elke maand opnieuw de teleurstelling en dan ook de angst dat, moest het mogen lukken het weer zou mislukken? Ik was ondertussen 9 jaar ouder en had geen tijd te verliezen. Dat, samen met mijn ms-problematiek heeft me ook sterk doen twijfelen. Ik denk dat ik mijn struisvogeltactiek heb gebruik om toch door te zetten :)
Na 6 maand was ik weer zwanger, maar ondertussen had ik gemerkt dat ik elke cyclus een veel te korte luteale fase had. Een bevrucht eitje moest al een heel goed plaatsje vinden en zich snel innestelen om niet direct afgevoerd te worden. Toen ik daar stond met een vroeg positieve test én een bloeding ben ik direct een voorschrift voor Utrogestan gaan halen.

Het is zoals Lotjen zegt, niemand kan voor jou uitmaken of jij dit nog eens kan doormaken. Jullie zijn een sterk koppel en het siert je man dat hij je dit leed wil besparen. Maar het zwangerschapsbeestje blijft bestaan he...

Veel sterkte en moed meid!!

[dorien_951]

Ik vind het ook moeilijk om hier een antwoord op te geven. Het eerste wat ook in mij opkomst is doorgaan... Nu ben ik zelf een persoon die niet altijd met de goede reden door gaat; anderzijds is dat nodig.

Ik denk dat de optie 'geen kinderen' altijd uitgesloten is want erg extreem gezien: der is altijd een manier om kindjes te hebben.

Ik vrees dat dit een zeer persoonlijk keuze gaat zijn. Misschien ook eens informeren bij een andere dokter of specialisten.

[Bo]

Moeilijk moeilijk... vooral omdat het zo emotioneel geladen is allemaal è. Maar het is en blijft een zeer persoonlijke keuze, of je nu nog even wacht, of toch doorgaat. Maar ik denk dat op het lange leste dat 'monstertje' ;) toch gaat winnen. Dat gevoel is zo sterk, dat weten we allemaal.

Jouw eigen gyn wil blijkbaar nog even wachten tot wat er nog gaat gebeuren? Ik zou er eerlijkgezegd niet zo blij mee zijn en toch een paar 'eisen' stellen want het is tenslotte jouw lijf en jouw kind è. Het eerste waar ik ook aan dacht, was om direct als je weer zwanger bent, een voorschrift Utrogestan te gaan halen. Het is geen wondermiddel maar het kan wel helpen. Hier heeft het toch ook wat afgedaan denk ik, ik heb zoveel bloedingen gehad, hematoom vlak naast de vruchtzak, het scheelde niet veel denk ik, daarom dat al die gyné's die ik heb gezien toen zo pessimistisch waren. Dus, mss een goeie tip.
En idd, Genk heeft een hele goeie vruchtbaarheidsafdeling. Dr. Ombelet is niet meteen de meest 'lieve' gyn maar zeer direct en recht door zee, je weet meteen wat je hebt en wat je moet doen, zonder blaasjes. Een paar vriendinnen van mij zijn op dit moment in behandeling bij hem (ivf). Zeker de moeite om eens contact op te nemen, moest je toch een 2de opinie willen.

En voor de rest véél succes! En kom hier maar je hartje luchten, ook al ben je nog zo rationeel (ik ook hoor ;)) af en toe zit dat potteke gewoon vol...
X

[Mousie]

Tnx voor de reacties allemaal, dit is voor mij echt een steun!
Niemand die ik ken durft er met mij over te praten, nochtans allemaal dokters en verpleegkundigen, denk dat je het moet meemaken om het te begrijpen.
Ben van plan om een afspraak te maken met een andere gynaecoloog, eentje van Genk idd, heb nu een klein privé praktijkje gevonden met 3 gynaecologen, nog vrij jonge vrouwen die ook wat gespecialiseerd zouden zijn mbt zwangerschap en problemen. Lijkt me alleszins fijner dan de grote, onpersoonlijke praktijk naast het virga Jesse waar je op een oud plastic krukje zit en nadat je te horen hebt gekregen dat je kindje dood is 20 minuten moet wachten om te kunnen betalen (meteen cash) tussen 10 hoogzwangere vrouwen die allemaal gegeneerd zijn omdat jij zit te bleten.
Eens kijken wat ze daar zeggen.

Mijn familie zegt ook weinig tegen mij, niemand weet wat zeggen. Mijn schoonouders die al 7jaar aant pushen zijn voor kleinkinderen, zeggen geen woord. Geen bezoekje, geen telefoontje, geen kaartje, niks. Nul komma nul steun. Laatst belde mijn schoonmoeder mij om mij iets te vragen (gratis medisch advies door de dokter in de familie) en ze spreekt alleen maar Over zichzelf, niet eens de vraag: hoe gaat het? Noch een bemoedigend woord. Ik kon ze wel slaan. Voor die vrouw telt maar 1 ding: kinderen, praat letterlijk over niets anders, beschuldigd mij al jaren van egoïsme omdat ik studeer en werk en niet zoals het een vrouw betaamt op mijn 18e kinderen krijg en huisvrouw ben. En nu zelfs geen steunend woord... Snap dat echt niet.

Verder blijft het zwangerschapsmonster erg sterk. Ik ben de enige in de familie zonder
Kinderen. Alle series die ik op tv kijk hebben nu wel 1 personage wat zwanger is, echt alle. Overal op straat zie ik zwangere vrouwen. Mijn buurvrouw is pas bevallen van haar tweede kleine, als ik thuis ben hoor ik het kleintje wenen... Word er zot van!!! Voel me dan zo leeg.

[dorien_951]

Eigenlijk kan ik de reactie of beter de NIET reactie van je omgeving wel begrijpen. Ik heb zo een vriendin die haar man zo goed als onvruchtbaar is. Die me opeens tijdens een trouwfeest kwam vertellen dat ze enkele weken geleden een miskraam had gehad na 12 weken zwangerschap. Het was zo perfect van vorm vertelde ze er nog bij. Daar stond ik dan 7 maanden zwanger met mijn bewegende gelukkige buik. Ik wist ook niet wat zeggen, toen niet en nu eigenlijk nog niet. Allé ja wat moet je dan zeggen.

Het vervelendste vond ik dan nog wat ik 6mnd later moest vertellen dat ik zo'n postnatale depressie had door een bevallingtrauma. En dat ik daarom liever gewoon ineen gekropen in mijn zeteltje zat te bleiten omdat ik toch zo ongelukkig was. Terwijl zij nog ineens niet zo ver was geraakt en ik mijn perfecte zoontje vast had.

Ondertussen hebben ze de zoveelste behandeling achter de rug en ik vind het nu wel afgezaagd om te zeggen 'deze keer zal het wel lukken' dus daarom zwijg ik, bang om ze te kwetsen, of dat ze begint te huilen door mij, ...

[M'tje]

Ja ik kan dorien deels wel volgen, het is niet altijd makkelijk om op zo'n situatie te reageren, maar ik vind wel dat je familie het recht/ de plicht heeft om te horen hoe het met je gaat! Zo erg dat die alleen maar aan zichzelf denken!

Vriendin van mij heeft twee miskramen gehad, en ik vroeg toch regelmatig hoe het met haar was, of ik iets voor haar kon doen (niet echt natuurlijk, maar ik vroeg het toch), .. Ze was er ook niet kwaad over, begon soms wel eens te wenen, maar dat hoort er jammer genoeg bij. Dan was ik er om haar eens vast te houden en een schouder aan te bieden... Je kan zulke dingen niet doodzwijgen vind ik, en ik vind dat je snel genoeg merkt of iemand er wil over praten of niet...

Jammer dat je dus geen steun vindt bij familie / vrienden, maar misschien helpt het om zelf een teken te geven dat je behoefte hebt om erover te praten? Mensen zullen idd misschien niet goed durven, maar als jij de aanzet geeft, gaan ze misschien geruster zijn dat ze je er niet mee kwetsen.. Is maar een idee hè!

Hoop dat jullie snel wat rust vinden en dat jullie baby'tje er snel mag zijn!

x