Postanatale depressie

[joke]

Hey meiden,

Sorry voor mijn gezaag hier weer. Maar ik heb dus net naar de ha gebeld ivm de medicatie die ik nu voor mijn rls moet nemen (zie ander topic). Deze lijkt dus totaal niet te werken, integendeel; het verergert alleen maar! Ha denkt daarom aan iets anders; postnatale depressie. Boenk! Die woorden kwamen heel hard aan moet ik zeggen. Wat zou ik depressief gaan zijn met zo'n schat als Senne? Voel me totaal niet meer begrepen en weet echt niet wat ik moet doen.
Wie kan mij iets zeggen over zo'n depressie?
Help!!! :(

[mini]

symptomen:
De meest voorkomende klachten zijn:
• sombere stemming
• gebrek aan interesse en initiatief
• weinig plezier beleven aan de baby
• geen 'moedergevoel' hebben of juist overbezorgd zijn voor de baby
• extreme vermoeidheid en lusteloosheid
• huilbuien
• prikkelbaarheid en agressieve uitvallen (bijvoorbeeld schelden en verwijten maken)
• concentratieproblemen, verwardheid en vergeetachtigheid
• slapeloosheid of juist een extreem grote slaapbehoefte
• gebrek aan eetlust of juist overdreven eetlust
• weinig zelfvertrouwen en het gevoel niets waard te zijn
• het gevoel van binnen dood of leeg te zijn
• gevoelens van machteloosheid, wanhoop en angst en sterke neiging tot piekeren
• meer algemene klachten zoals hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid.

[dorien_951]

Ik heb zo'n depressie en vecht er elke dag mee...
De symptomen die ik vooral heb zijn

- Geen moedergevoel, juist het tegenover gestelde een slecht moeder gevoel, ik zou zo Victor weggeven aan de eerste de beste, elke mama is beter dan ik (hoewel dat al stukken beter is)
- Enorme schuldgevoelens tegenover Victor, ik heb erg het gevoel dat ik nu al zijn leven heb verwoest.
- Verschrikkelijke huilbuien, in het midden van de colruyt ineens voor niets beginnen huilen (neem ik medicatie voor) elk perfect bevallingsverhaal is genoeg om een hele week zakdoeken te verslijten.
- Altijd lusteloos, niet echt moe zijn maar ook niets willen doen, genieten is precies onbestaand in mijn leven.
- Nooit honger, iets in uw mond steken en uw keel slipt precies direct dicht, zelfs bij uw lievelings eten, ik geloof nooit dat ik per dag 1 volwaardige voeding binnen doe.
- Ik voel me regelmatig leeg, somber, bang en alleen en vooral onbegrepen.
- De automatische piloot staat hier altijd op, alle dingen die ik doe zijn precies voorgeprogrammeerd.

[joke]

Bedankt Mini en Dorien.
Ben gisteren in alle paniek naar mijn vroegere ha gegaan, gewoon om eens een tweede mening te hebben. Want een pd, neen, daar kon ik me echt niet in vinden. Ik ben zooo gelukkig met onze Senne en geniet ook echt van het mama - zijn. Ik word echt vrolijk van dat ventje, al van 's morgens als hij lacht als hij wakker is, hoe slecht ik dan ook weer geslapen heb. Dus dat leek me héél vreemd...
Maar mijn ha van nu trekt er zijn handen precies van af! Wil ni meer helpen, lijkt het en dan zegt hij maar dat ik naar een psychiater moet gaan. Ben zoooo teleurgesteld in hem, maar soit.
Maar het zou dus toch geen pd zijn (wat ik dus dacht!), gewoon echt een enorme slaapstoornis waarvoor we natuurlijk wel moeten oppassen dat het geen depressie wordt, maar das iets anders.
Moet vandaag naar de slaapkliniek, hopelijk weten we daardoor eindelijk wat meer...
Ben intussen wel een maand thuis gezet omdat ik echt tijd nodig heb om tot rust te komen. De ha stond er echt op! Ik vind het wel lang maar langs de andere kant; beter even helemaal terug recupereren en er weer volledig voor knn gaan nadien!

@Dorien: maar meisje toch, ik kan best begrijpen dat zo'n depressie helemaal niet gemakkelijk is. En zoiets vraagt uiteraard tijd. Een collega van mij heeft dat vorig jaar ook gehad en die is bijna een heel jaar thuis geweest daarvan. En dan dit jaar halftijds begonnen en nu weer fulltime van na de kerstvakantie. Dus neem echt maar alle tijd die je nodig hebt, zou ik zeggen. Ik denk dat zo'n depressie nog vaak wordt onderschat, en das nu echt het laatste wat je nodig hebt, hé. Maar geloof in jezelf; je bent een goeie mama! Het feit dat je daar zoveel aan twijfelt, bevestigt dat alleen maar denk ik, hé. Gewoon omdat je steeds het beste wilt voor je kleintje en dat doen alleen goeie mama's; jij dus! ;)
Dikke knuffel, hoor en ik hoop echt dat je gauw weer beter bent zodat je toch nog kan genieten van al die fantastische dingen en mensen om je heen!
Maar kom maar geregeld je hartje luchten, hé; wij zijn er voor je! ;)

xxx

[Marie]

@Dorien:

Is er iets wat je tegen zulke symptomen kan doen? Ik herken er wel veel. Ik schaam me om er tegen iemand iets over te zeggen, want ik zie Viktor doodgraag. Maar ik geniet er zo weinig van. :( Ik ben gewoon op! Moe en lusteloos. Neem geen initiatief om iets te doen, maar alles wat MOET gedaan worden gaat ,zoals jij zegt, automatisch. Heb het moeilijk om mij te concentreren. Geen eetlust meer (en ge wilt ni weten hoe graag ik at), eet nu met moeite 1 keer per dag. Vooral in het begin heb ik heel veel gehuild en als ik nu een bevallingsverhaal hoor of lees of denk aan Viktor zijn geboorte, ben ik ook ni meer te stoppen. Ook ik heb schuldgevoelens ... soms heb ik medelijden met hem, omdat ik vind dat ik het niet goed genoeg doe. Voel me ook onbegrepen, maak ook nogal wat ruzie met mijn man. En tenslotte waar ik zo hard van geschrokken ben ... ik word soms agressief als ik me onbegrepen voel. Normaal ben ik de kalmte zelve, maar ik heb dit weekend mijn gsm kapot gesmeten na een telefoontje met mijn mama. Dju ik schaam me kapot ... maar weet echt geen blijf met mezelf. Ik hou zoveel van ons kindje en tegelijkertijd voel ik dit!?!?! Hoe kan zoiets?

[joke]

Hey Marie,

Misschien moet je hier toch eens met je ha over praten? Want ja, je kan hier iets aan doen en dat is zelfs nodig want hoe langer je in zo'n depressie geraakt, hoe moeilijker het ook weer is om eruit te geraken.
En wat mss ook belangrijk is om te weten; je kan hier NIETS aan doen; dat overkomt veel vrouwen en heeft alles met hormonen te maken! Geef jezelf hier dus zeker niet de schuld van, dat maakt het alleen maar erger. Maar je moet je wel laten helpen om nog erger te voorkomen.
Veel sterkte meid! ;)
xxx

[dorien_951]

Marie,

Ik ben eerst langs de HA geweest, nee ik moet het anders zeggen mijn echtgenoot heeft me mee naar de huisarts gesleurd. Voor mij was er niets aan de hand dat opgelost kon worden... ik had het gewoon serieus verprutst!

De HA dacht eerst aan een lang uitgelopen babyblues. Ik moest eens bij familie en vrienden mijn verhaal doen, zo echt alles eruit floepen en dan zou ik me wel beter gaan voelen.
Omdat ik me dus helemaal niet beter voelde ben ik naar zo'n psychologe gegaan (naar toe gesleurd) die stelde de depressie vast en wilde direct met anti depressiva starten maar omdat ik borstvoeding geef, en geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt te stoppen, ging dat dus niet.

Nu is het gewoon ne put waar ik zelf uit moet klimmen.

[Snoetje]

@ Dorien en Marie,

Wat jullie schrijven komt mij zeer herkenbaar voor. ik zit ook nog altijd te wachten op die roze wolk van het moederschap. ik zie het momenteel vooral als veel werk en dingen die moeten. Genieten is iets wat ik hier nog niet meegemaakt heb.

en waar ik vooral moeilijk mee heb is het alleen thuis zitten wat hoort bij zwangerschapsverlof. ik heb een job waarbij ik toch wel met redelijk wat mensen in contact kom en dat mis ik nu echt wel. een baby zegt niets terug hé.

en erover praten: je moet wel begrip krijgen, wat hier vaak ontbreekt. mijn man heeft precies zoiets van 'je mag zo'n dingen niet zeggen, dat ze beter af is met een andere mama ofzo' en mijn mama en schoonouder zijn zo weg van de kleine dat ze zich niet kunnen voorstellen dat ik daar niet enorm hard van geniet om erbij te zien. dat zijde rap uitgepraat zelle :(

[sann]

ik heb die roze wolk ook lang niet gezien...
en nog soms vind ik het moeilijk om te genieten.

ik vond het moederschap een serieuze confrontatie. Als mensen mij vragen: binnenkort een tweede is mijn reactie direct: no way. Terwijl ik wel graag 2 kindjes wil.

alexander is een echte huilbaby geweest, maar ik heb lang gedacht dat dit puur aan mij lag en dat ik faalde en ik durfde dus aan mensen ook niet zeggen dat het zo erg was, omdat ik vond dat ik dan een mislukkeling was, want ja wie krijgt nu zijn eigen kindje niet stil?
Zelfs mijn eigen man heeft het lang anders gezien ( tja die zag hem alleen savonds en dan leek dat huilen wel mee te vallen ) ... We hebben hier zelfs ruzie gehad over alexander zijn gehuil.

Nog steeds heb ik vaak het gevoel dat ik alles verkeerd doe en dat ik faal als mama. EIk wil het goed doen, maar weet niet goed wat de goede manier is. En mensen zeggen mij steeds volg je gevoel. Maar dat was heel lang ( en soms nog een probleem ) mijn gevoel zegt me niet altijd iets van hoe ik het moet aanpakken, meestal is daar echt over nagedacht.

Ik heb de eerste dagen gelachen en hem geknuffeld niet uit moedergevoel, maar gewoon omdat ik vond dat het hoorde, en voor t zicht naar de buitenwereld, maar ik voelde er niets bij. ( heb dit hier nog ergens eens verteld ).
Tja bij mij moet dat moederschap blijkbaar groeien.

Maar ik zie mijn klein schatteke doodgraag en kan er momenteel soms echt van genieten. Maar ik zou hem soms ook graag achter het behang plakken. Of zou hem graag eens een heel weekend ergens anders brengen zodat ik eens rust heb en tijd voor mezelf. Maar dan voel ik me direct schuldig. En de keren dat hij dan ergens anders slaapt dan staan we smorgens al terug bij hem. omdat ik hem mis.

ik denk dat veel mama's wel eens met zulke gevoelens kampen...
Veel sterkte in ieder geval

[Marie]

Het helpt al heel veel om te weten dat ik niet alleen ben, want ik had het gevoel dat dit niet meer normaal was en niet zomaar een baby blues die erbij hoort. Toen ik zwanger was droomde ik van die roze wolk en in plaats van roos is die toch meestal grijs. Voor mijn zwangerschap kon ik zelf moeilijk berijpen dat ik me ooit down zou voelen nadat je het mooiste cadeauke van uw leven hebt gekregen. En ik zie mijn cadeauke zo graag! En ik besef wel dat het allemaal goed komt... alleen is het nu niet altijd gemakkelijk.

Veel sterkte aan iedereen die op een grijze wolk zit ;)

[dorien_951]

Ik zeg dat veel en dan vooral tegen mezelf

Kindjes kopen was niet de mooiste dag van mijn leven - het was het ergste dat ik ooit meegemaakt heb.

[ka80]

Hey Joke

Bij mij dachten ze in het begin ook aan pd maar het is een slaapstoornis dat ik heb en waar ik zelf aan moet werken. Ik denk dat dat vaak verkeerd geïnterpreteerd wordt. Wacht maar af tot je meer informatie krijgt van de slaapkliniek enzo! x

Dorien, ik zou stoppen met de borstvoeding en met anti-depressiva beginnen. Daar is helemaal niets mis mee en ik denk dat je je dan echt een heel pak beter gaat voelen. Jij bent ALLES voor je zoontje, geloof mij !! Probeer hier uit te geraken want zo kan je toch niet verder !!! Je moet echt iets doen hoor! Wanneer is je volgende afspraak met de psychologe? Veel sterkte!

(het feit dat je hier komt schrijven over je zoontje en een fotootje plaats van hem onder je naam enzo bewijst toch wel op de een of andere manier dat je veel van je zoontje houdt, niet?)

[joke]

@KA80: ja, hier staat het nu ook wel echt vast dat het geen pd is maar een ernstige slaapstoornis. Ben wel benieuwd naar de resultaten van het slaaponderzoek. Nog 2 weekjes wachten...

@alle andere meiden: ik vind het echt verschrikkelijk dat jullie dit moeten meemaken. Maar ik denk toch ook dat het belangrijk dat jullie hier verder mee gaan. Een pd geraak je zelf héél moeilijk uit, begeleiding is dus zeker nodig! En voel je daar ook zeker niet slecht bij, hé. Hou in je achterhoofd dat dit aan de hormonen ligt en dus zeker niet aan jezelf als persoon!
Veel sterkt, hoor! ;)

[sunshine]

Ik zeg dat veel en dan vooral tegen mezelf

Kindjes kopen was niet de mooiste dag van mijn leven - het was het ergste dat ik ooit meegemaakt heb.

Een depressie houdt je instand door tegen jezelf negatieve gedachten te zeggen. Hoe moeilijk het ook is, je hebt alleen baad bij positieve gedachten! Hoe erg die dag ook was, er is ook iets goed, je hebt Viktor gekregen en dat is mooi, ook al voel je dat waarschijnlijk niet zo. Probeer gewoon positieve dingen te zeggen tegen jezelf, telkens als je een negatieve opmerkt, ook al geloof je het positieve niet, dat komt wel. ;)

[chientje]

hey joke,

amai meid, ik kan je geloven dat je toch verschoten bent van HA.
Maar je moet ook even terug kijken, voor dat Senne die vrolijke baby geworden is en jou ook altijd laat lachen.
Er zijn in het begin voor jou ook mindere tijden geweest eh, misschien speelt je dat nu parten eh. Maar begrijp me niet verkeerd, ik kan er echt goed inkomen.
Neem die maand maar, laat alles wat bezinken en probeer toch wat tot rust te komen.

Dikke knuffel xx

[joke]

Hey meisjes,

Vele maanden later is hier dan toch het verdict gevallen van een postnatale depressie! Mijn eerste ha had dus toch gelijk! Maar op die moment kon ik me daar absoluut niet in vinden, ook doordat ik een beetje een fout beeld had van een pd.
't probleem bij mij was dat ik dus wel degelijk een slaapstoornis heb waar je op den duur depressief van wordt! Wat ook logisch is natuurlijk. Maar dan wordt het wel moeilijk om onderscheid te maken tss een depressie dat te wijten is aan slaaptekort of een postnatale depressie.
We zijn ons vooral echt zorgen beginnen maken toen ik op korte tijd héél fek was vermagerd. Op een gegeven moment woog ik nog maar 49 kilo. Mijn man vond dat niet meer ok en zo zijn we wel verder beginnen zoeken. Tot ik gisteren dan een goed gesprek heb gehad met een vriendin die het wél onmiddellijk inzag wat er gaande was maar het niet durfde zeggen. Nu vind ik dat wel jammer, waarom mensen dat niet eerder zagen of zeiden, dan had ik mss niet zo lang moeten 'sukkelen'.
Maar dus net naar de ha geweest mijn verhaal gedaan en dan eens deftig er met haar over gepraat want ja ik had ook van die negatieve gevoelens maar durfde daar met niemand over te praten 'want zo hoort een mama toch niet denken?' en nu is de diagnose dus gesteld.
Ben ergens wel blij dat ik nu weet waar ik sta en het zo allemaal beter kan begrijpen wat er het laatste anderhalf jaar is gebeurd. Hopelijk kan ik het zo dan eindelijk allemaal afsluiten. Maar tegelijk heb ik ook nog veel vragen. Ti's wat verwarrend.
Maar bon, ben ergens ook wel fier dat ik dan eigenlijk al een hele weg zelf heb afgelegd, zonder het dan door te hebben gehad :)

[bezemie]

Joke
Ik lees hier net de PD verhalen, amai wat een weg heb je dan moeten afleggen, pfff, blij dat je nu eindelijk weet wat er aan de hand was / is.

Het moederschap is zeker niet roos, ik ben al boos geweest dat niemand verteld wat een karwei het is!
Ik heb hier ook zo een lieve schat liggen, het ventje begint goed te zien en probeert geluidjes te maken en ik ben er weg van.

Maar soms, denk ik, hum, het was zo moeilijk om eindelijk zw te geraken en nu hij er is, lijkt het allemaal toch wel bijna een 'job'.
opstaan, pamper verversen, eten geven, knuffelen, terug in bed of park, er soms mee spelen, alhoewel het meer gekke bekken trekken zijn, veel kan je er nog niet mee doen.

Is soms een heel gemengd gevoel en ja hier ook een vat vol emoties hoor, wat ik vroeger niet had, dat die hormonen maar rap weer gewoon doen!

[jen]

gelukkig weet je nu eindelijk wat er aan de hand was/ is
is het nu eignelijk al beter of heb je er nog last van?

bij mij is het ook zeker niet roos en ik schaam mij daar echt enorm voor want wij hebben idd ook tijdje over gedaan om zwanger te geraken en dan geen makkelijke zwangerschap en nu gaat alles goed met ons meisje en toch ben ik niet echt happy. ik zie ze super graag é maar heb zo van die momenten zoals vandaag dat ik niet weet wat ik met mezelf moet doen ben kei moe precies maar dan niet van te weinig slaap voel me onbegrepen door mijn ventje. het is druk op zen werk maar ik heb het hier ook druk en ik heb het ook moeilijk want ik ben een beetje op aant geraken maar dat begrijpt die niet :(

en zoals er al een paar zeggen heb ook het gevoel dat ik alles doe in automatische piloot. ik doe wat ik moet doen en ik doe hoe het in de boekskes geschreven staat bij wijze van spreken maar mijn gevoel zegt vaak ook niet veel.

hoop dat dit snel verandert of dat mijn ventje zijn 8 dagen verlof toch oppakt dat ik beetje kan rusten en tot rust kan komen.

[tiger]

Joke, spijtig te moeten lezen dat je toch een PD gehad hebt.
Ben je er dan nu terug bovenop? Of speelt het je nog altijd parten?

Is de kans nu groter bij een tweede zw dat je dit opnieuw krijgt? Of is dit volledig onafhankelijk van elkaar?

[_liesje_]

Hey joke,
Vind het erg voor je, dat je al die tijd eigenlijk alleen hebt gestaan.. Met je gevoelens als mama, tov jezelf en naar Senne toe!
Anderhalf jaar zelf verder geraken, daar mag je verdorie heel erg fier op zijn!!
Wou dat je eerder de moed had om alles eens te vertellen, kan nog zo goed doen.
(Ik had bij de geboorte van Eben ook zon gevoelens, tot ik het eens zei tegen men oudste zus. Die vertelde me dat het heel normaal was dat je jezelf vragen stelt of je het wel goed doet, of het normaal is dat je er ook soms eens genoeg van hebt. Van al dat gehuil, en alleen maar zorgen voor. Toen ik dat doorhad, dat het echt niet alleen bij mij is, kon ik dat ook beter van me afzetten. En dat bedoelde ik laatst, toen ik zei, je weet al hoe het is om mama te zijn.. ;) tweede keer gaat echt makkelijker.)
Ben je er nu dan door, of moet je er medicatie voor nemen (hoe met je zwangerschap dan?)
Hele hele dikke knuffel meid, en je weet het e, hier kan je altijd terecht..
Binnenkort zien we elkaar weer, en als je wil hebben we het er over..;)
Xxx

[joke]

Hey meisjes,

Bedankt voor jullie reacties :)

Het lijkt nu allemaal zo logisch als je het nagaat maar op die moment weet je gewoon niet beter. Ik stond toen idd ook op automatische piloot, zoals jullie vertellen. Het was haast meer mechanisch verzorgen van, omdat het moest, niet omdat het zo hoort. Maar dat was toen allemaal te wijten aan het slaaptekort, dachten we.
En het té overbezorgd zijn, niet kunnen loslaten (in het extreme dan want iedere mama heeft het uiteraard moeilijk met loslaten), paniekerig zijn in de eerste weken dat ik er zelf voor stond, gevoel hebben constant te falen als mama, jezelf constant in vraag stellen, enz.
En dan idd soms vreemde gedachten waar ik nog steeds niet goed durf over te praten. Daar schaam ik me nog steeds wel ergens voor, ook al weet ik nu dat dit aan de hormonen ligt maar toch. Dat signaal herkende ik dan wel van in het begin maar ik bleef mezelf maar aanpraten dat dat wel wegging, dat het mss een soort bindingsangst was ofzo, weet niet. Maar nu heb ik het er dan toch eens met mijn man over gehad en dat heeft zoooon deugd gedaan.

Medicatie hoef ik niet te nemen, gewoon verder laten begeleiden, ook naar het einde van de zw toe, gewoon om risico van herval uit te sluiten.
Terug contact op^nemen met de psycoloog dus, vind wel minder want was drnet van af. Maar ok, beter helemaal erdoor zijn hé.

En je hebt idd niet meer of minder kans dat je het nog eens krijgt, gewoon even veel als iemand anders. Maar het wordt nu wel beter in de gaten gehouden.
Ik zal het alleszins zelf ook sneller herkennen en dat vind ik al heel goed. Zo hoef ik (in het slechtste geval als ik het dus nog eens zou krijgen) er niet weer zo lang mee te lopen en kan ik snel weer beginnen in 't school. Want daar voel ik me ook wel slecht bij; was vorig jaar echt een rotjaar op school en voel me heel schuldig naar mijn directie toe. Maar ben blij dat ik nu weet dat het niet aan mij zelf lag, dat het niet aan mijn 'kunnen' lag. Doet veel.

Verder gaat het wel redelijk goed hier, ik merk aan 'kleine' dingen dat ik heel wat vooruit ben gegaan. Zo geniet ik nu echt van Senne terwijl vroeger alles stress, chaos en vermoeidheid was. Ik heb ook terug wat meer zelfvertrouwen en voel me mentaal wel wat sterker. Nu pas op, ik ging voor mijn slaapproblemen ook al naar de psycholoog waar thema's als zelfvertrouwen en eigenwaarde enzo al aan bod zijn gekomen en dat zal me ook wel veel geholpen hebben. Want helemààl alleen (ook al heb je dan zo'n superman als ik :) ) kom je dr wel niet echt uit, denk ik. Dus dat 'geluk' had ik dan nog wel

Maar als er verder nog meisjes zijn die met zulke gevoelens te maken hebben, laat gerust iets weten. Want ik wil met mijn verhaal ook zeker anderen verder helpen en in die zin ook een herkenningspunt betekenen voor meisjes die in zo'n twijfelgeval zitten.
Ga zeker voor een tweede of desnoods derde mening en zorg ervoor dat er naar je geluisterd wordt! Dat houdt uiteraard in dat je er zelf over moet durven praten, hetgeen waar ik het wel moeilijk mee had. :)

Grts!
xxx

[boeleke2704]

Amai Joke,

ik vind het heel sterk dat je dit met ons kan delen!!
Ben blij voor je dat er nu duidelijkheid over is. Zal zeker wel een gevoel van opluchting geven. Je weet nu waarom en hoe enz...
Hopelijk wordt het nu elke dag mooier en mooier en meer en meer genieten hè!

Chapeau hoor meid, van hoe je ermee omgaat!

[joke]

Bedankt Boeleke, zo lief van je ;)

Ben net terug van de psycholoog en heb daar echt een heel goed gesprek gehad waarin ik al de meest belangrijke vragen voor nu kon stellen en mijn angsten kon bespreken. En ik voel me echt goed nu, weer wat gelukkig.
Ben echt zooo blij dat ik het nu weet en dat het zo bespreekbaar is. Wel spijtig dat het zo lang heeft geduurd maar ok, beter laat dan nooit zeker? :)
Ben er zeker van dat ik er nu wel uit geraak en dat ik nog veel mooie momenten met ons gezinnetje ga beleven! :)
Bedankt allemaal!

[Koke]

Hey Joke,

Fijn om te lezen dat het weer wat beter met je gaat en dat je op die manier (eindelijk) kan genieten van je gezinnetje en je zwangerschap. Goed dat je je zo goed laat begeleiden hoor, dit kan je idd niet alleen blijven dragen. Je moet echt wel een sterke madam zijn als je het zo lang alleen hebt aangekunnen.

Dikke knuffel