Hey

[naomi83]

Hey iedereen,

Ik zal even iets over mezelf vertellen. Ik ben pas 25 jaar en mijn man is er 29.
Wij zijn een half jaartje getrouwd. En we zijn ondertussen ook al weer 7 jaar samen. Wij wonen 5 jaar samen en hebben sinds 3 jaar ons eigen huisje.
Nu begint het bij mij ook te kriebelen, zo een klein boeleke. Mijn man is er denk ik ook wel heel klaar voor. Hij wilt er toch aan beginnen zegt hij. Hij heeft mezelf gevraagd om met de pil te stoppen. Maar hij wil alleen niet dat ik er teveel over praat? Waarom dit is weet ik ook niet????????????

Ook ben ik bang dat ik met mijn werk in de knoei zal geraken als ik zwanger ben. Maar daar moet ik toch niet aan denken, toch?
Het is toch mijn leven. Ik moet toch niet wachten omdat het op dit moment niet zo goed zou uitkomen.
Ach dat zien we wel als het zo ver is. Mss duurt het ook nog wel eventjes.

Ik hoop dat ik hier veel te weten ga komen. Ben benieuwd wat mij allemaal te wachten staat.

Groetjes

[mini]

hoi!

Eerst en vooral welkom!

Jouw man zal waarschijnlijk bedoelen dat je het niet teveel moet rondvertellen ;)
Zodat het een echte verrassing is, als blijkt dat jullie zwanger zijn. :)
Met je werk hoef je niet zo zeer in te zitten. (als je vast werk hebt natuurlijk)

[naomi83]

Hey,

Ik heb vast werk. Ik werk hier toch al bijna 6 jaar.

[mini]

Geen reden tot paniek dus! :D

Véél succes en vooral véél plezier bij het klussen :D

[Lottebol]

Dag Noami en welkom!

ik ben hier ook pas nieuw.
Ik herken je "situatie" met je man. Bij ons heeft het heel lang geduurd voor ik iets mocht zeggen over een zwangerschap of een baby.
Eerst kwam dat omdat mijn vriend er nog niet klaar voor was, maar ik wel. Hij voelde zich steevast door mij gepushed, wat ik wel begrijp. Ik zweeg er dus maar over. In oktober 2008 kwam hij met het nieuws dat hij er stilaan wel klaar voor was en spraken we af dat ik tot maart (omwille van werk en hobby) de pil zou blijven nemen. Ik was in de zevende hemel, maar mocht er nog steeds niets over zeggen. Ik weet niet goed hoe dat komt, misschien voelen onze mannen zich nog niet erg betrokken omdat het allemaal nog zo onwezenlijk is? Misschien zijn ze bang voor het onbekende? Ik heb er ook mijn hoofd over gebroken, maar ben er niet uit geraakt.
Ik vond dat in elk geval heel frustrerend. Eens ik die klik had gemaakt dat ik kinderen wilde, dacht ik er heel vaak aan... en dan altijd moeten zwijgen, die gevoelens niet mogen delen.
Met kerst hebben we heel plots beslist om geen nieuwe strip meer te beginnen en sindsdien is alles anders. Mijn vriend wil alles weten over mijn cyclus, wat de symptomen kunnen zijn van alles,... Zalig!
Ik zou zeggen, probeer uit te vissen wat je man precies bedoelt: niets aan buitenstaanders laten weten of ook tegen hem niet teveel over praten. Communicatie is volgens mij heel belangrijk.
Hier heb je alvast een plek gevonden waar je alles kwijt kan...

Heel veel succes!

[Kimmy]

Dag Naomi,

Welkom op het forum.

Misschien wil je man er niet teveel over praten omdat er dan teveel druk wordt gelegd? Mijn ventje was eigenlijk hetzelfde: wij zijn eraan begonnen met een "we-zien-wel-mentaliteit" en ik mocht niet teveel uitrekenen en zo, dan kreeg hij de kriebels... Niets fout mee eigenlijk, é! Het is niet de bedoeling om alleen nog daar mee bezig te zijn (moeilijk voor een meisje, iets makkelijker voor de mannen blijkbaar).

Wbt je werk: het gaat nooit ideaal zijn, é, je gaat altijd een reden hebben om het uit te stellen maar eens het zover is zal je het wel uitdokteren en komt het vast en zeker in orde...

Succes!
Kimmy