lies
22 December 2008, 14:43
Een kort verslagje van ons eerste gynae-bezoek, deze voormiddag. Ik had de hele nacht nauwelijks geslapen, en ik was al dagen vreselijk zenuwachtig dat het weer niet goed zou zijn. Deze ochtend om 9 uur al helemaal klaar om te vertrekken, zo gestresst...ge hebt er geen gedacht van.
Uiteindelijk, samen met het liefje, om 10.30h bij de gynae aangekomen, niet lang moeten wachten en toen we binnengingen zei ze onmiddellijk: we gaan gewoon direct eens kijken é, of alles ok is. Terwijl ik in het kleedhokje zat, stond ik te trillen op mijn benen en liepen de tranen over mijn wangen van de schrik. ik had echt niet gedacht dat dit zo lastig zou zijn.
Dan de echo: het hand van mijn man bijna fijngenepen en alles was perfect: 1cm groot, een kloppend hartje en een mooie dooierzak. En 7 weken ver, precies zoals ik zelf uitgerekend had (dat was de vorige keer niet het geval).
Binnen drie weken mag ik nog eens gaan. Dan ben ik dat moment dat het vorige keer foutging mooi voorbij...
en dan twee weken later de nekplooi en bloedtest, en dan ben ik de 12w-grens voorbij. misschien dat ik dan weer een beetje kan ademen.
Alleszins: ik ben voorlopig even gerust, maar toch nog zeer voorzichtig. We hebben het net onze ouders verteld, die allemaal heel blij zijn, natuurlijk.
Maar bang. Echt bang. Ik wist niet dat ik zulk een verlammende angst kon voelen.
Uiteindelijk, samen met het liefje, om 10.30h bij de gynae aangekomen, niet lang moeten wachten en toen we binnengingen zei ze onmiddellijk: we gaan gewoon direct eens kijken é, of alles ok is. Terwijl ik in het kleedhokje zat, stond ik te trillen op mijn benen en liepen de tranen over mijn wangen van de schrik. ik had echt niet gedacht dat dit zo lastig zou zijn.
Dan de echo: het hand van mijn man bijna fijngenepen en alles was perfect: 1cm groot, een kloppend hartje en een mooie dooierzak. En 7 weken ver, precies zoals ik zelf uitgerekend had (dat was de vorige keer niet het geval).
Binnen drie weken mag ik nog eens gaan. Dan ben ik dat moment dat het vorige keer foutging mooi voorbij...
en dan twee weken later de nekplooi en bloedtest, en dan ben ik de 12w-grens voorbij. misschien dat ik dan weer een beetje kan ademen.
Alleszins: ik ben voorlopig even gerust, maar toch nog zeer voorzichtig. We hebben het net onze ouders verteld, die allemaal heel blij zijn, natuurlijk.
Maar bang. Echt bang. Ik wist niet dat ik zulk een verlammende angst kon voelen.