Linn*, mijn verhaal

[youngmom]

Nu 4 jaar en 6 maand geleden merkte ik dat er iets niet juist was. Ik kreeg mijn maandstonden niet. Dus deed ik een zwangerschapstest en wat bleek... ik was zwanger van mijn eerste kindje! Mijn vriend en ik konden met ons geluk geen blijf maar ik zat nog op school op dat moment. De eerste maanden waren zwaar, ik was constant misselijk en miste daardoor ook heel wat lessen. Maar eens de eerste 3 maand voorbij waren ging het heel wat beter...
Op school reageerde bijne iedereen positief. Ik volgde kinderzorg en daardoor was het ook wel super voor mijn klasgenoten om iemand in de klas te hebben die zwanger was. Ook de leerkrachten waren enorm vriendelijk. Buiten mijn vader (met wie ik niet zo'n goeie band heb) reageerden ook de toekomstige grootouders goed op mijn zwangerschap.
Gedurende 7 maand liep alles goed maar toen kreeg ik opeens weeën. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en beviel van mijn dochtertje Linn* op 31 weken. Ik wist dat dit veel te vroeg was en dat ze in de couveuse zou moeten. Maar er bleek meer aan de hand te zijn. Mijn kleine meisje had een bacterie (listeria) opgelopen. Die had ze via mij opgelopen in de baarmoeder. Blijkbaar had ik geen symptomen gekregen en daardoor wist ik ook niet wat die bacterie kon aanrichten.
Vier daagjes heeft mijn meid gevochten voor haar leven. Terwijl ik mezelf de schuld gaf van haar vroeggeboorte en het feit dat ze lag te vechten voor haar zo prille leventje. Mijn vriend (haar papa) gaf mij ook de schuld van alles en zei mij dat ik maar beter kon hopen dat alles goed ging komen met Linn* en dat ik het kindje tijdens mijn zwangerschap had verwaarloosd. Daardoor ging ik mezelf nog meer schuldig voelen... Het was vreselijk om mijn kleine meisje daar zo te zien liggen in die couveuse aan al die buisjes en monitors. Ik kon haar enkel aanraken door mijn hand in de couveuse te steken... Ik kreeg antibiotica toegediend om van de bacterie verlost te raken.
Toen na 4 daagjes mijn lieve kleine meisje de strijd verloor was ik kapot. Mijn vriend liet me in de steek en wou niets meer met mij te maken hebben. Ik heb sinds dien ook niets meer van hem gehoord...
De eerste paar weken sloot ik mezelf op, ik was kwaad op iedereen en alles en vervloekte de wereld. Waarom konden anderen genieten van hun kindje terwijl ik haar had moeten afgeven? Waarom moest die bacterie net bij ons toeslaan? Had ik meer kunnen doen tijdens mijn zwangerschap om dit te voorkomen? WAAROM? WAAROM? WAAROM? Toen hebben mijn vrienden me meegenomen naar buiten. En op één van die avondjes uit leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hij had enorm veel geduld met mij en bleef op mij inpraten. Hij zei me dat ik niets had kunnen doen en dat alles beter ging worden. Ik mezelf tijd moest geven...
Gisteren was het Linn* haar vierde verjaardag en onze zoontjes hebben een tekening gemaakt en die hebben we met een ballon naar haar gestuurd. De voorbije en komende dagen zijn enorm emotioneel voor mij maar hoewel ik mijn kleine meid nog altijd mis ben ik gelukkig met mijn jongens, huidige vriend en de twee kindjes onderweg... Ik geloofde het eerste niet maar zie nu ook dat ondanks alles ik ook nog gelukkig kan zijn...

[mini]

Dikke knuffel meid!

[lily]

Meisje toch, wat een verhaal! Ik heb zelf een dochtertje Lynn ...

Onbegrijpelijk dat je vriend je toen in de steek heeft gelaten ... juist toen je hem zo hard nodig had. Wees maar zeker dat je dochtertje Linn als een sterretje aan de hemel waakt over je twee zoontjes en je twee kleintjes onderweg, jullie hebben een kleine beschermengel daarboven!

Heel veel liefs
Lily en Lynn

[rienemieke]

amai wat een verhaal!
dikke knuffel!!!

[vasoramasa]

jeetje wat een rotvent!:mad:

ben blij dat je nu het geluk hebt gevonden en je engeltje zal zeker en vast waken over haar broertjes (en misschien zusjes) ;)

[tiger]

wat een verhaal, ik word er even stil van
maar blij te horen dat je het geluk opnieuw gevonden hebt en een dikke proficiat met je nieuwe zwangerschap

[Fieke]

Zoiets wens je niemand toe!
En tis zoals je huidige vriend zegt,
er is niks dat jij had kunnen doen om dit te voorkomen!

[snoezel]

hoe erg :(
moet vreselijk zijn om zoiets mee te maken!
veel sterkte voor deze dagen hoor!

[idep]

youngmom, daar ben ik echt niet goed van... ik vind het onvoorstelbaar dat je zo de draad terug opgepakt hebt, en het is maar begrijpelijk dat je het nu weer moeilijker hebt de komende tijd. Laat je maar goed verzorgen en geef je lieve dochtertje Linn maar een warm plekje dicht bij jou.

[_liesje_]

Zit hier met een zware krop in de keel...
Vind het zo verschrikkelijk erg voor je.
Iemand afgeven doet altijd pijn, maar je eigen dochtertje na 4 dagen, doet me denken aan men eigen kraamtijd, en kan het mij gewoon niet vooorstellen! Omd an nog eens zo behandeld te worden is er gewoon los over é...
Een hele dikke knuffel voor je in deze moeilijke tijd! wat een schatjes van kindjes heb je, met die tekening! zo lief...
dikke zoen

[domi2]

Is een verhaal om echt stil van te worden!! Amaai moet een hel geweest zijn.. en die vriend is een echte rotzak!!! Jij was de mama gedurende zeven maanden en hebt alles gedaan wat je moest doen, jezelf is er niks te verwijten.
Hij zou beter levenslang een schuldgevoel moeten hebben, ben echt blij voor je dat je de liefde dan toch bent tegen gekomen en de moed hebt gehad om opnieuw voor kinderen te gaan!!

[Kimmy]

ook hier even slikken

wat vreselijk...

uiteraard dat het nu extra zware dagen voor je zijn!

sterkte hoor

en ook nog eens proficiat met je tweede tweeling (ik kan er dus écht niet over, é :))

is de eerste tweeling één- of twee-eiig?

[youngmom]

Dank je wel allemaal voor jullie steun, doet goed en vooral in deze periode...

@ idep: De eerste weken dacht ik ook dat ik niet meer gelukkig kon worden maar ondertussen heb ik de jongens en mijn vriend en twee ukkies onderweg en ben ik wel blij dat ik ben verder gegaan... En ook al gaat het moeilijk ik moet verder... voor hen!

@domi2: Ik wou altijd al mama worden en 9 maand nadat ik beviel van Linn* was ik zwanger van de jongens. Vrij vlug en veel mensen zagen dat al een vervanging van Linn* maar dat was natuurlijk niet zo! Het vulde wel die leegte van mijn moedergevoel op maar niet het gemis om Linn*

@Kimmy: Beide tweelingen zijn één eiig, komt heel weinig voor!

[lieke]

Hier ook een grote krop... ik vind het enorm moedig dat je met deze moeilijke dagen dit verhaal met ons wil/kan delen. Ik ben er zeker van dat je dochtertje meekijkt en ervoor zorgt dat alles goed mag gaan met je zoontjes en je tweeling op komst. Enorm veel moed gewenst tijdens deze dagen meid... en ik vind het bijzonder knap van je dat je dit alles een plaats hebt kunnen geven in je leven, ook al omdat je zelf nog zo jong was. er zouden heel wat vrouwen het niet kunnen. je lijkt me een heel sterke vrouw.

veel succes met je verdere zwangerschap en geniet van je gezinnetje

[Babske]

amai, krijg er koud van!
vind het super erg voor jou dat je dit moet meemaken, en zeker dat ze de schuld op u staken,terwijl je er zelf niets kon aan doen!
heb veel begrip voor u!
en ik soms maar klagen en zagen dat luna altijd zo veel weent en niet wil slapen, kzou moeten content zijn dak een gezonde dochter heb!

veel succes met u jongens en de nieuwe tweeling op komst!
geniet van elkaar!
grts xxx

[Koke]

Wat een verhaal!
Ben heel blij voor je dat je de draad weer hebt kunnen oppikken. Je kleine meid zal voor altijd over je gezinnetje waken!

[cocelinetje]

Ik word er ook stil van.. en moest toch even een traantje wegpinken..
Woorden schieten me tekort..
Héél veel sterkte meid!
*knuffel*

[Bo]

*slik*..... hier zit ik ook te slikken hoor..... manman, dit is echt datgene waar iedereen bang voor is è.
Meid, jezelf niks verwijten, je hebt gedaan wat je kon en dat je vriend zo reageerde... wat een ongelooflijke rotzak! Sorry hoor. Maar dat is echt laf en laag. Hier kan niemand iets aan doen jammergenoeg.
Gelukkig ben je idd uit het dal gekropen en heb je het geluk weer gevonden. Ik hoop echt dat je nog lang gelukkig mag blijven met je zoontjes en de 2de tweeling op rij :) Prachtig toch!
Trouwens.... weet je al wat het wordt? Zou wel machtig zijn, moesten het nu 2 meisjes zijn è? :D

[youngmom]

Nogmaals dank je wel allemaal.

@Bo: We hebben er voor gekozen om (net zoals bij de vorige zwangerschap) niet te weten wat het zal worden...

[boeleke2704]

Wat een verhaal meid! Ik krijg de tranen in m'n ogen...
Wat een rotzak je vorige vriend! Om jou zo'n schuldgevoel aan te praten en het dan af te bollen... schandalig. Ik ben zo blij voor je dat je nu een leuke vriend hebt waar je binnenkort 4 schattige kindjes mee zal hebben :)

Je kleine meisje waakt als een sterretje aan de hemel over jouw gezinnetje :) Wat mooi van je zoontjes om een tekening naar kleine Linn te sturen! Ik ben er echt van aangedaan!

Ik heb echt bewondering voor je! Want je bent dan blijkbaar nog vrij jong en om dan dit al allemaal meegemaakt te hebben en dan toch weer een mooi leventje op te starten, ferm meid!

Dikke proficiat met je zoontje, dikke proficiat met je 2 schatjes die onderweg zijn!
Geniet nog van je zwangerschap, maar je hebt een engelbewaardertje hè!

[youngmom]

@boeleke2704: Ik ben nu 22 jaar dus inderdaad vrij jong om al die dingen mee te maken. Maar ik ben er enkel sterker door geworden. De vele littekens die mij tekenen hebben allemaal een verhaal maar ik ben er door geworden wie ik nu ben... En ook heb ik nog heel zware momenten vooral nu, het gemis is nog altijd zo hard maar de jongens en mijn vriend maken het dragelijker.

[insaf]

youngmom meisje toch ik ben er gewoon stil van geworden....Ik weet ni wa te zeggen echt erg gewoon wa je hebt meegemaakt...Veel sterkte meid

[anke79]

Youngmom, als ik dit zo lees, ik vind jou echt een krachtige madam! Je hebt de draad echt mooi terug opgepikt! Niet gemakkelijk, zeker niet! Maar echt super dat je al een tijdje weer helemaal recht staat. En je zal Linn* inderdaad altijd blijven missen, maar weet dat zij jou liever gelukkig ziet! Dus goed dat je er het allerbeste van maakt!
Ons zoontje* ziet ons ook liever gelukkig! En die tijd die komt zeker nog! Hoe sneller, hoe liever, maar daar is toch nog wat tijd voor nodig. Maar ik werk er aan. Voor één keertje zou ik de tijd gewoon even verder willen draaien.
Alleszins doet het mij goed om te lezen, dat als je echt wil, er zeker weer betere tijden aankomen! :) Al draag je zoiets je hele leven met je mee.
Youngmom, je doet het prima! Doe zo voort! ... en ik kom je achterna hoor! ;)

[anke79]

Wat ik ook nog wou zeggen
Veel sterkte rond deze tijd, want dat zijn uiteraard weer heel moeilijke momenten/periodes. Neem op zo'n momenten even je tijd.

En dat van die balonnen vindt ik geweldig! Als er bij ons ooit een broertje of zusje is, dan ga ik dat zeker ook doen met hem of haar! :)

[youngmom]

@anke79: Ik ben zeker dat je achterna komt! Het is erg zwaar om je kindje te verliezen en het gemis zal inderdaad altijd blijven. Maar ook al geloof je het niet in hte begin: het word beter! Ik wens je veel sterkte toe...
Mag ik vragen wat er met je zoontje is gebeurt?

[Jess]

Ik krijg er koude rillingen van!!!!
Veel sterkte
En veel geluk met jullie gezinnetje en er waakt steeds een sterretje aan de hemel over jullie!!!
XXX

[anke79]

He youngmom,
Nog vergeten om je een hele dikke proficiat te wensen met de tweede tweeling die er aan komt! Bij deze! (Ja, in m'n kopje zit alles nog niet op een rijtje zoals je ziet.)

We hebben ons zoontje rond de 28e week af moeten geven (nu zo'n 3 maanden geleden). Alles leek voordien prima in orde. Maar na ons maandelijks bezoek bij de gynae rond de 25e week, gevolgd door een vruchtwaterpunctie, bleek er iets serieus mis zijn gelopen in de chromosomen. Dus we hebben hem moeten laten gaan. Echt hartverscheurend ... We zijn wel heel blij dat hij echt niets heeft afgezien (da zou pas begonnen zijn na z'n geboorte). Dat is een troost, maar dat verandert er voor ons zelf natuurlijk niks aan.
Anke

[youngmom]

@Anke79: Dank je wel. Begrijp ik best dat het zwaar was / is maar het is inderdaad beter dat hij niet heeft moeten afzien. Had ik ook gehoopt voor Linn* maar ben toch altijd blij geweest om te weten dat ze na die 4 dagen toch geen pijn meer heeft gehad.