Els
30 October 2008, 21:59
Ik ben een hele tijd niet meer actief geweest op het forum, maar aangezien het wezentje dat ons leven al zo op z'n kop zette, er nu bijna aankomt, en jullie mij weken geleden allemaal gesteund hebben, dacht ik dat ik toch maar even moest laten weten hoe het nu met ons gaat...
Toen we die 6e augustus het vermoeden te horen kregen dat ons meisje Down zou hebben, stortte onze wereld in... Toch hadden we vrij snel zoiets van: we gaan er voor gaan! Hoe anders ze ook gaat zijn, hoe moeilijk het ook zal worden, ze is en blijft onze dochter en we zullen haar graag zien met alles wat we in ons hebben... Eigenlijk is dit het gevoel dat de afgelopen weken ook typeert, ook al was het niet altijd gemakkelijk. Hoewel eerst gedacht werd dat haar hartafwijking niet al te ernstig was, is ondertussen jammer genoeg gebleken dat dit wel zo is. Er staat haar dus nog een openhartoperatie te wachten. Waarschijnlijk zal dit pas over enkele maanden hoeven, maar zekerheid over de precieze ernst hebben we pas bij een hartecho na de geboorte. Dit nieuws kwam opnieuw hard aan. We hadden gehoopt dat de medische problemen beperkt zouden blijven, en hadden haar (en ons) dit zo graag bespaard...
Vervolgens kwam het risico op placentaire insufficiëntie aan de orde. De bloedtoevoer in de navelstreng bleek verminderd, zodat er een risico was dat ze niet voldoende voedingsstoffen meer zou krijgen. In dat geval had ze al een hele tijd geleden geboren moeten worden. Gelukkig is dit uiteindelijk niet verergerd en is ze goed blijven groeien (weliswaar op haar eigen curve, de onderste). Bij de geboorte volgende week (keizersnede wegens stuitligging) zal ze waarschijnlijk net de 2,5 kg halen. Klein en fijn, maar oké...
We hebben lang getwijfeld, maar een tijd geleden ook de knoop doorgehakt om te bevallen in het UZA Edegem (waar we ook opgevolgd worden) en niet in het regionale ziekenhuis waar ik aanvankelijk op controle ging. Het is praktisch allemaal niet zo fijn, maar ik ben toch blij met onze keuze. Ons meisje (en ikzelf) kunnen in geen betere handen zijn dan daar... Ze zal daar de eerste dagen ook op neonatologie liggen omdat ze haar goed willen observeren en alle nodige onderzoeken willen kunnen doen. Het zal niet fijn zijn om haar niet bij me te kunnen hebben na de geboorte, maar ze zal de beste zorgen krijgen, en dat is uiteindelijk het belangrijkste!
Dat is zo een beetje in het kort hoe de zaken er voor staan!
Emotioneel gezien blijft het natuurlijk een beetje met ups en downs gaan... Al bij al gaat het meestal heel erg goed met ons, maar de naderende geboorte zorgt toch voor heel wat dubbele gevoelens... Ik kijk er wel naar uit haar bij ons te hebben, maar ben ook bang voor wat ons te wachten staat. Haar gezondheid, 'gedrag', uiterlijk,... het blijft allemaal erg onzeker. We kunnen alleen het beste hopen... Ben wel bang voor wat ik ga voelen na haar geboorte, ik besef dat het allemaal 'anders' zal zijn, maar hoop dat ik toch zal kunnen genieten...
Het moeilijkste heb ik het op dit moment met de omgeving en de reacties van 'de mensen'. Het lijkt alsof anderen het moeilijker hebben om alles te aanvaarden dan wij zelf. Heel wat mensen lijken maar moeilijk te kunnen geloven dat voor ons, ons dochtertje perfect met geluk verenigbaar is... En dat besef is best kwetsend. Hoewel sommige opmerkingen waarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld zijn, geven ze me soms toch het gevoel dat ons meisje er niet zou mogen zijn... Dat het een foutje is dat ze geboren zal worden...
Maar buiten de soms moeilijke momenten, die waarschijnlijk de rest van ons leven wel eens zullen opduiken, gaat het dus prima met ons.
Ik probeer momenteel nog voor de laatste dagen te genieten van de friemels in m'n buik. Want die ga ik toch missen hoor! Het is allemaal ook zo snel gegaan. Die maanden zijn omgevlogen! Ik zou best nog een paar weekjes zwanger willen zijn!
Groetjes,
Els
Toen we die 6e augustus het vermoeden te horen kregen dat ons meisje Down zou hebben, stortte onze wereld in... Toch hadden we vrij snel zoiets van: we gaan er voor gaan! Hoe anders ze ook gaat zijn, hoe moeilijk het ook zal worden, ze is en blijft onze dochter en we zullen haar graag zien met alles wat we in ons hebben... Eigenlijk is dit het gevoel dat de afgelopen weken ook typeert, ook al was het niet altijd gemakkelijk. Hoewel eerst gedacht werd dat haar hartafwijking niet al te ernstig was, is ondertussen jammer genoeg gebleken dat dit wel zo is. Er staat haar dus nog een openhartoperatie te wachten. Waarschijnlijk zal dit pas over enkele maanden hoeven, maar zekerheid over de precieze ernst hebben we pas bij een hartecho na de geboorte. Dit nieuws kwam opnieuw hard aan. We hadden gehoopt dat de medische problemen beperkt zouden blijven, en hadden haar (en ons) dit zo graag bespaard...
Vervolgens kwam het risico op placentaire insufficiëntie aan de orde. De bloedtoevoer in de navelstreng bleek verminderd, zodat er een risico was dat ze niet voldoende voedingsstoffen meer zou krijgen. In dat geval had ze al een hele tijd geleden geboren moeten worden. Gelukkig is dit uiteindelijk niet verergerd en is ze goed blijven groeien (weliswaar op haar eigen curve, de onderste). Bij de geboorte volgende week (keizersnede wegens stuitligging) zal ze waarschijnlijk net de 2,5 kg halen. Klein en fijn, maar oké...
We hebben lang getwijfeld, maar een tijd geleden ook de knoop doorgehakt om te bevallen in het UZA Edegem (waar we ook opgevolgd worden) en niet in het regionale ziekenhuis waar ik aanvankelijk op controle ging. Het is praktisch allemaal niet zo fijn, maar ik ben toch blij met onze keuze. Ons meisje (en ikzelf) kunnen in geen betere handen zijn dan daar... Ze zal daar de eerste dagen ook op neonatologie liggen omdat ze haar goed willen observeren en alle nodige onderzoeken willen kunnen doen. Het zal niet fijn zijn om haar niet bij me te kunnen hebben na de geboorte, maar ze zal de beste zorgen krijgen, en dat is uiteindelijk het belangrijkste!
Dat is zo een beetje in het kort hoe de zaken er voor staan!
Emotioneel gezien blijft het natuurlijk een beetje met ups en downs gaan... Al bij al gaat het meestal heel erg goed met ons, maar de naderende geboorte zorgt toch voor heel wat dubbele gevoelens... Ik kijk er wel naar uit haar bij ons te hebben, maar ben ook bang voor wat ons te wachten staat. Haar gezondheid, 'gedrag', uiterlijk,... het blijft allemaal erg onzeker. We kunnen alleen het beste hopen... Ben wel bang voor wat ik ga voelen na haar geboorte, ik besef dat het allemaal 'anders' zal zijn, maar hoop dat ik toch zal kunnen genieten...
Het moeilijkste heb ik het op dit moment met de omgeving en de reacties van 'de mensen'. Het lijkt alsof anderen het moeilijker hebben om alles te aanvaarden dan wij zelf. Heel wat mensen lijken maar moeilijk te kunnen geloven dat voor ons, ons dochtertje perfect met geluk verenigbaar is... En dat besef is best kwetsend. Hoewel sommige opmerkingen waarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld zijn, geven ze me soms toch het gevoel dat ons meisje er niet zou mogen zijn... Dat het een foutje is dat ze geboren zal worden...
Maar buiten de soms moeilijke momenten, die waarschijnlijk de rest van ons leven wel eens zullen opduiken, gaat het dus prima met ons.
Ik probeer momenteel nog voor de laatste dagen te genieten van de friemels in m'n buik. Want die ga ik toch missen hoor! Het is allemaal ook zo snel gegaan. Die maanden zijn omgevlogen! Ik zou best nog een paar weekjes zwanger willen zijn!
Groetjes,
Els