Moeilijke dag vandaag

[Mrs O.]

hoi iedereen

het is misschien een beetje raar dat ik het hier kom neerschrijven ,mr heb het verschrikkelijk moeilijk vandaag en aan Tim heb ik niet echt veel... hij kan niet zo goed overweg met zijn over-emotionele vrouw vandaag :)

Vandaag is het een jaar geleden dat m'n papa overleden is, en alhoewel ik me er al een hele week op had voorbereid door tegen mezelf te zeggen dat deze dag een dag is gelijk andere en ik hem altijd evenveel mis, heb ik het verdomd moeilijk... Heb lang proberen uit te slapen, mr eens ik wakker was ben ik beginnen mijmeren en denken en barst dus constant in tranen uit (zwangerschapshormoontjes doen er zeker en vast geen deugd aan ) tot grote ergernis van tim, want dieje zegt: u pa is hier bij u in u hart, ge moet ni verdrietig zijn... HRMPF !!!! oh ja da helpt... (NOT)

Op een jaar tijd heeft mijnen groten held (want da was hij en is hij nog altijd) zoveel moeten missen: Tim die nr België kwam wonen, ons huwelijk, het feit dak nu zwanger ben... pffff... hij zou zo fier zijn... lap, ben weer aant snotteren...

Mijn mama is heel de dag weg met vrienden (denk dat ze dit expres zo heeft gepland), heb haar effe gebeld en het gaat goed met haar... ze zei dat ik nu aan het boeleke moet denken en blij moet zijn :)

Denk dat ik in mijne zetel ga kruipen met mijn fleece dekentje, en één of andere stomme zondagmiddagfilm ga kijken...

sorry voor mijn emotionele uitspatting hier, mr het heeft ff toch geholpen...

xx

Annelies

[taschkevdv]

hey Mrs. O

het is heel normaal dzt je u nu vandaag zo voelt he, het is tenslotte ook nog maar een jaar geleden he.het is allemaal nog maar juist gebeurd eigenlijk.het heeft allemaal wat tijd nodig he!het zal nog wel even duren voor dat je het met deze dag niet zo moeilijk gaat hebben.zeker als je verteld dat je zo een goede band met je vader had.

het is ook waar wat jou Tim zegt dat je vader altijd bij u is en hij over u zal waken maar het is idd niet het zelfde dan dat je hem is iets kan vertellen over hoe jou trouwdag was of hoe je zwangerschap verloopt.

het is nu ook een hele triestige zondag als je naar buiten kijkt.dat helpt er nu ook niet echt bij he.

maar hou je sterk he!komt wel goed.morgen zal het waarschijnlijk al weer een beetje beter gaan als je je gedachten op het werk weer wat kan verzetten.

groetjes
Taschke

xxx

[rienemieke]

hey mrs o

is helemaal niet abnormaal hoor!
het is maar een jaar geleden en het was en is nog steeds jouw grote held é!
idd je moet aan je boeleke denken maar ik snap totaal hoe je voelt!
ik heb dit in september mee gemaakt, met het feit dat mijn meter in september 3 jaar dood is! ik ben daar nog totaal niet overheen!
bij mij was het al drie jaar en ik heb ganse dag geweend en het was dan nog geens mijn vader dus je moet je absoluut niet schamen!
wat bij mij hielp alé een beetje é dat was dat mijne vriend me dan eens goe knuffelde en 's anderendags ben ik naar haar graf geweest en een roosje er op gelegd!

ik hoop dat je hier een beetje mee geholpen bent!
dikke zoen en knuf Dorien
xxx

[snoezel]

hey mrs o,

die zwangerschapshormonen doen er inderdaad geen goed aan hé...
ik heb mijn oma verloren nu bijna vier jaar geleden en sinds ik zwanger was heb ik ook veel meer aan haar gedacht.
maar ik ben er heel zeker van dat mijn oma mijn beschermengel is geworden en over onze kobe waakt!
als het een meisje was geweest had die trouwens als tweede naam haar naam gekregen.
t is heel raar wat zo'n zwangerschap met je kan doen en je begint ook anders over zo'n dingen te denken.
ik weet niet of je daar in geloofd maar ik ben er ondertussen zeker van dat de mensen die we liefhebben en niet meer bij ons zijn voor ons zorgen.
je papa weet dat je het goed doet en zal ook mee over je kindje waken.
ik geloofde daar echt allemaal niet in maar sinds mijn oma gestorven is heb ik dat altijd zo aangevoeld en dat heeft me altijd geholpen.

laat die tranen maar eens vloeien. kan helemaal geen kwaad.
weet je wat ook hielp als ik zo'n bui had. ik vertelde dat altijd tegen onze kobe in mijn buik. die begreep me altijd en sprak ook niet tegen :D

k hoop dat je me nu niet raar vind maar het hielp bij bij
wie weet bij jou ook!

groetjes
snoezel

[veerle]

HI DAMES

Het is ook weer een triestige periode van het jaar en allerheiligen komt eraan,
ik heb het deze dagen ook vree moeilijk.
Deze week is het 7j geleden dat ik mijn metekindje (14maanden) heb afgegeven..
En ons bomma is afgelopen zomer gestorven...
Moest ik ooit een dochtertje krijgen geef ik ze als 2e naam ook de naam van mijn metekindje!!

Het weer en de trieste periode doet niemand goed en met
de zwangerschapshormonen (kan ik nog niet van meepraten ;) ) die mee in het spel zitten
wordt het helemaal teveel van het goeie :s

Af en toe zo een chilldag met fleecedekentje in de zetel en huilbuien
kan goed doen ;)

xxx
xx
x

[L@yla]

hoi mrs o,
nog even een late reactie,hoop dat je deze dag toch een beetje hebt kunnen doorspartelen,het moet wel heel moeilijk voor je zijn en zoals je zegt die hormonen er nog eens bij,het is volgens mij iets wat je probeert een plaats te geven maar het blijft wss altijd lastig! in ieder geval is het heel normaal als je je dan beetje down voelt maar morgen is een nieuwe dag!
vele groetjes en een dikke knuffel
layla

[Kimmy]

dag mrs. O.,

ook van mij een late reactie (ik zit bijna nooit op het internet in het weekend)...
ik vind het vreselijk voor je dat je je papa moet missen, vooral nu is het begrijpelijk nog zoveel pijnlijker!
Trek je op aan toto en laat je effe gaan als dat nodig is.
ongelooflijk veel sterkte,
Kimmy

[Mrs O.]

hello ladies

bedankt voor jullie lieve en aanmoedigende woordjes...
Na enkele mega huilbuien ben ik in een vrij passieve staat voor de tv gn zitten, en met verstand op nul de middag doorgebracht...
Heb ff bezoek gehad van een vriendin, die haar 5 maanden oude dochtertje bij zich had en dat deed natuurlijk wonderen :)

Vandaag en morgen heb ik verlof, en buiten een ton strijk ben ik van plan mezelf enkel mr te verwennen door lekker te luieren en op stap te gn met mijn mama (IKEA here we come !!)

Ik ben niet gelovig en voor mij is het altijd heel moeilijk geweest om het verlies van mijn papa een plaats te geven... Heel cru gezegd: voor mij is het 'weg is weg', geen hemel, geen volgende leven... Maar nu stemt mijn overtuiging mij diep ongelukkig... Mijn papa is bij mij in mijn hart, mr is dat dan echt alles?
Mijn papa is mr 62j geworden,en had nog zoveel plannen en dromen... hij is gestorven aan een zeer aggressieve longkanker,en het ergste is dat hij zijn ziekte voor mij en mama altijd verborgen heeft gehouden... we wisten dat er iets was, endat hij op de sukkel was, mr dat hij ongeneeselijk ziek was wisten we pas toen hij al in coma lag.... en hij is nooit meer wakker geworden. Dus ik heb nooit afscheid knn nemen, en dat ligt mij zo moeilijk...

Soit, vandaag voel ik mij al veel beter, en ben ik al wat minder emotioneel...
Bedankt voor de support

XXX

[Nes]

Hey, Mrs O.

Ik snap echt dat je het moeilijk hebt en ik denk dat het grootste probleem hem zit in het feit dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Probeer je erover te zetten en ween maar als je het nodig hebt, niet tegenhouden dat brengt niet op. En je kent het spreekwoord, tijd heelt alle wonden. Er zit wel wat waarheid in hoor.

Voor mij grootvader stierf heeft hij nog een teken gedaan, ik denk dat ik weet wat hij bedoelde maar 100% zeker ben ik natuurlijk niet. Dat blijft me wel nog altijd achtervolgen al is het een jaar of 8 geleden.

Sterkte en vooruit ermee.