twee miskramen na elkaar

[konijntje]

Op 5 oktober was ik 6 weken zwanger en kreeg een bloeding, normaal gingen we die dag langs de huisarts om te bevestigen... die kon enkel nog bevestigen dat het een miskraam was.
veel verdriet want een familielid vertelde een week later dat ze zwanger was en dus zelfde als wij uitgerekend, ze loopt nog steeds gezond zwanger rond.

Op 22 december veel plezier, de kerstman bracht ons een nieuw geluk. en we waren zo gelukkig.
Op 15 januari na bijna 9 weken liep het mis.... geen curretage gemoeten maar wel enorme pijnen met baxters gelegen om dit te verhelpen en enkele dagen later tante geworden...

in de familie staan er nu de komende 6 maanden nog twee bevallingen op het programma.
Elk ziekenhuis bezoek dan wordt die vraag weer gesteld... en jullie???
Wat moet je zeggen, we proberen al een jaar en het leverde alleen nog maar verdriet op...

Ik ben nu een maand terug aan de pil, en ik weet niet of ik er terug mee stop
ik wil geen derde keer....waarom zou het nu wel lukken?

sorry maar ik moest het kwijt, hele familie zegt; het leven gaat door, er kan niet meer over gepraat worden.

[boeleke2704]

Ocharme Konijntje!!
Ik kan er niet over meepraten, maar ik kan heel goed geloven welke pijn en verdriet jij voelt!! Dit verdriet 1 keer moeten meemaken is al erg, maar 2 keer...

Wat zegt jou gyne? Is er niet meer begeleiding na 2 miskramen? En eventuele vlottere opvolging bij een volgende zwangerschap?
Ik begrijp je angst om dit nog eens te moeten meemaken. Maar de kans is er ook dat je wel het geluk aan jouw kant hebt hè!!

Daar duimen wij alleszins heel hard voor mee!
Knuffel

[konijntje]

Ik heb een supergoede gyne. De eerste testen zijn gedaan. voorlopig zou het nog moeder natuur zijn geweest.
Als we het morgen niet meer zien zitten, mogen we langs komen om met pregnyl of dergelijke te starten.
Dus de begeleiding is ok. De steun van familie minder. is te begrijpen hé, er is een klein lief boeleke geboren, dus waarom zouden de mensen zich dan met ons bezig houden??

de ene dag beleef ik alsof er niets aan de hand is
de andere kan ik niet stoppen met huilen
en ik wil dit zo graag verwerken

[boeleke2704]

Fijn van je gyne! Al belangrijk dat je daar goed opgevolgd wordt hè!

Je familie... dat is wel erg!! Is het je zus/broer waar een baby-ke gekomen is? Het is begrijpelijk dat de mensen vreugdevol zijn, maar ze MOETEN toch ook met jou rekening houden!!
Zijn ze op de hoogte van jou miskramen?
Ik zou het er zeker eens met hen over hebben!! Vertellen hoe jij je voelt. Dat hun gedrag je kwetst. Dat je niet verwacht dat ze alleen maar met jou bezig zijn, maar dat je wel het respect verdient voor jouw verdriet... Dat jij dat niet zomaar aan de kant kan zetten omdat 'n ander een boeleke gekregen heeft...

Jij verdient het om jouw verdiet; met de nodige steun; te kunnen verwerken hè!

[Priscilla4]

jemig konijntje.. wat moet dat zwaar zijn voor je ze!! ik kan niet meer zeggen dan: veel succes met het verwerken ervan.. misschien is een dagboek schrijven of gedichten, tekenen, schilderen of iets anders kunstzinnigs een oplossen om het te verwerken!!..

liefs..

[konijntje]

Het is de schoonfamilie...en mijn man weet gewoon niet, durft niet er tegen in te gaan.
Gisteren kwam er zelfs een reactie alsof er nooit iets geweest is bij ons... terwijl ze het goed weten

[Priscilla4]

heb je wel veel steun aan je eigen familie??
of praat zelf eens met je schoonfamilie.. leg ze uit dat het verdriet om jullie miskramen nog heel erg groot is..

[boeleke2704]

Schoonfamilie is altijd moeilijker hè. Bij ons is dat ook zo...
Kan je zelf goed met hen praten?
Ook zij moeten respect tonen voor jullie verdriet hè!
Ik heb er ook zo'n stelletje en mijn man durft ook ni echt tegen hen ingaan!
Krijg het er soms van op m'n heupen!
Zo houden zij al 6 maanden geen rekening met mijn eten... Mijn schoonma weet goed genoeg wat mag en wat niet, maar ik moet maar gewoon laten staan of doorschuiven wat ik niet mag. En dan heb ik dus niks... kan ik toekijken! Mijn zegt daar ook nooit iets van, omdat zijn ma niet van de makkelijkste is.

Maar ik vind da jij op sommige momenten prioriteit krijgt! Laat je niet doen meid!

[konijntje]

mijn schoonfamilie heeft zelf vroeger heel hard problemen gehad en de uitleg is dus dat ze der niet mee om kunnen...dus moet ik dat maar wel kunnen?
maar dat is het minste met de tijd leer je der mee omgaan.
Lastiger is mijn angst voor een derde zwangerschap. ik weet gewoon niet of ik dit nog eens aan kan. ik durf ook niet meer te geloven of het ooit lukt. ik zou eigenlijk graag eens een paar weken naar de zon reizen, maar praktisch is ook dat niet mogelijk.

[Sweetmieke]

Veel sterkte Konijntje. Ik kan er ook niet over meepraten, wij zijn volop aan het proberen zwanger te worden, ik hoop dat ik dit verdriet nooit moet mee maken...

[konijntje]

Bedankt.
Kweet nu ook gewoon niet goed wanneer ik terug zou gaan om met pregnyl of dergelijke te starten. Dokter zei dat puur gyneacologisch gezien ik terug een jaar heb om zwanger te geraken voor we ons zorgen moeten maken. NAtuurlijk begreep hij ook dat het mentaal een andere zaak is. Maar wanneer is genoeg? ik weet dat mijn lichaam zich nu moet herstellen maar ik kan niet tegen dat wachten...allez ja het kan weken nog duren eer ik ongesteld word. Zelfs nu ik terug de pil gebruik. waardoor ik geen plannen kan maken (wij gaan bijvoorbeeld graag eens naar de sauna ofzo) tzou echt makkelijker zijn moest mijn lichaam normaal doen, dan kon ik makkelijker terug de draad op nemen.
Ik weiger ook om te blijven treuren.

[Wierke]

Hoi konijntje,
ik denk dat je samen met je mand goed moet praten over hetgeen je nu wil. Je kan misschien best even een pauze nemen zodat je alles kan verwerken. Je kan ieder moment terug stoppen met de pil wanneer JIJ je daar klaar voor voelt.

Veel succes!
Dikke knuffel

[konijntje]

de vraag is wat ik wil...dat maakt me bezorgd. Mijn hart wil doorgaan en kinderen hebben. Mijn verstand blokkeert en zegt: het kan niet nu, IT is not meant to be.
Lastig gevoel want mijn man laat het aan mij over om te beslissen

[charythepooh]

hier net hetzelfde, in juni mijn bbz, in december eindelijk terug grote vreugde, en dan een mk!
ik heb der ni lang moeten over nadenken of ik zou verder gaan ja of neen, want mijn drang naar een beebje is te groot! ik ben er zeker van dat het ooit moet goed komen ermee he!
khoop gewoon ook dat mijn 3e zwangerschap eindelijk eens te goei ga mogen verlopen!

[konijntje]

dat geeft steun dat er mensen zijn die het zelfde meemaken en ook niet opgeven. De drang hier is ook goed maar krijg zo sterk signalen van vele mensen: je bent nog maar 25 je hebt nog veeeel tijd............dat is niet leuk. alsof ze liever hebben dat we wachten

[Snoetje]

dag konijntje,
ik sta op de rand van een eerste miskraam. ik ben vrijdag naar de spoed gegaan om dat ik bloedverlies heb. MIjn HCGwaarden waren gestegen van 900 naar 4000 mar gezien de bloeding dachten ze toch dat het misging. dit weekend ben ik enkel meer gaan bloeden en dus ik denk dat ik ons kindje kwijt ben. ik vind dit verschikkelijk en kan me niet voorstellen dat ik twee keer zo'n slag in mijn gezicht zou krijgen. ben er nu al zo ongelukkig door en het is nog niet eens zeker.
veel sterkte konijntje

[konijntje]

Hey snoetje,

Ik hoop voor je dat het niets is! ik wil het zeker niet wegwuiven, maar als je geen pijn hebt, mag je hopen dat het niets is.
Het is hard maar hou je voor dat je er niets aan kan doen en dat het een beslissing is van moeder natuur. Dat het waarschijnlijk beter is dat je kindje een sterretje aan de hemel is.

Maar toch hoop ik voor je dat het goed nieuws mag zijn.
Wanneer moet je terug op controle?

[Bibi84]

Hey Konijntje,

Ik heb net hetzelfde voor gehad. Ik heb ook twee mk na elkaar gehad.
En geloof het of niet ik krijg net dezelfde reacties, je bent nog jong bla bla maar dat neemt ons verdriet niet weg he.

Hebben ze bij jou wel onderzoeken gedaan? In genk in het ziekenhuis doen ze het pas na drie mk. Ik heb er ook op aangedrongen maar ze deden het niet. Ik kreeg gewoon te horen dat 1 op 4 zwangerschappen eindigt in een mk en dat ik gewoon de pech heb gehad dat het twee keer na elkaar is gebeurd. Leuk he pfff.

Ik wil ook nog steeds dolgraag een beebje, maar de angst om het een derde keer mee te maken heeft overheerst. Op dit moment neem ik ongeveer een half jaar terug de pil en nu voel ik mij er stilaan terug klaar voor om opnieuw ervoor te gaan.

Denk dat ik zelfs schijnzwanger ben. Ik ben nogal redelijk moe, misselijk vandaag, steken in mijn borsten. Maar ik neem de pil dus ik kan niet zwanger zijn, maar mijn lichaam houdt mij voor de zot omdat ik het terug heel graag wil nu.

Ik zou zeggen krop niets op en praat heel veel. En laat je lichaam mss eerst een beetje rusten. na de tweede mk heeft het bij mij toch langer geduurd voor ik hersteld was, lichamelijk dan toch. Mentaal is iets anders, daar heb ik het nu nog steeds moeilijk mee.

als je wil babbelen, je mag me altijd mailen hoor. Ik heb hier ook grote steun gehad van een paar meiden wat jammer genoeg hetzelfde hebben meegemaakt.

xxxxxx

[spruitjes]

Hey Konijntje

Ik begrijp je verdriet heel goed. Wij hebben vorig jaar een miskraam gehad en wij hebben even tijd genomen om terug ons leven op te pikken. Reisjes gemaakt ... even aan andere dingen (proberen) te denken.

Wij hebben wel veel steun gehad, zeker van de gyné. Hij zei: De natuur is heel hard, maar het is de wet van de sterkste. De natuur heeft voor jullie beslist en dat doet pijn maar als je zelf beslissingen moet nemen omdat er iets scheelt aan je kindje is dat eens zo hard.

Lief Konijntje

Je weet dat je zwanger kan geraken en dat is al heel veel!! Het komt wel goed maar je zal de volgende keer weer heel veel angst hebben, zoals ik dat nu ook weer heb.
Telkens als ik iets voel, denk ik: MK!! Maar het komt goed, je moet blijven geloven en hoop hebben ...

Ik wens jullie veel succes en echt vanuit mijn hart dat alles goed komt!

[Kimmy]

dag Konijntje,

wat een miserie heb je...

Onze maatschappij is echt te hard voor miskramen, hé. Mijn mama heeft er ook 4 gehad, ze heeft uiteindelijk wel 3 dochters maar ze vergeet de miskramen ook nooit. Iets wat ik pas ben beginnen doorhebben toen ik zelf zwanger was, ervoor sprak ze daar niet over. En het deed me beseffen dat mensen (zelfs vrouwen!) het gewoonweg niet kunnen begrijpen als ze niet zelf proberen zwanger te worden of zwanger zijn... Voor de anderen lijkt het iets banaal ("allé, het was nog maar zes weken" en zo).

Dat is pijnlijk hé.

En nu heb je nog eens het ongeluk dat je schoonouders die het nochtans blijkbaar echt kunnen verstaan de ogen sluiten...

Steun op je man en op de lieve meisjes hier op het forum en geef de moed niet op. Wacht nog even tot je écht klaar bent en ga er dan met volle moed opnieuw tegenaan.

Ik duim voor je in elk geval: dat je er snel emotioneel bovenop geraakt, opnieuw klaar kan zijn voor het maken van een baby'tje en vervolgens snel zwanger bent!!

x
Kimmy

[Snoetje]

hoi Konijntje,

je hebt het misschien al ergens anders gelezen maar het is nu dus bij mij ook officieel misgegaan, een miskraam. jammer genoeg.
de emotionele pijn is zo ongelooflijk en overweldigend. je weet het nog mar een paar weken en toch ben je toch al zo gehecht aan dat wezentje, das niet te schatten.
ik durf er niet aan te denken dat ik nog eens door deze hel moet dus ik voel echt wel met je mee...

dikke knuffel

[Priscilla4]

@ snoetje.. wat vervelend meid!! heel veel sterkte!!

[spruitjes]

Snoetje

Ik wens je heel veel kracht om het verdriet te verwerken! Ik hoop dat je steun mag krijgen van de mensen rondom je.

Liefs
x

[konijntje]

Lieve snoetje,

de pijn is inderdaad nu onmenselijk (ook fysiek, zorg dat je sterke pijnstillers in huis hebt)
maar probeer over enkele dagen te relativeren. je kan er niets aan veranderen en het is een beslissing van moeder natuur.

[aline]

Heel veel sterkte snoetje!!