ik moet echt mijn verhaal eens kwijt. Waarom duurt het zo lang?

[elsken]

He iedereen blijkbaar zijn er al terug veel zwangeren onder ons. Dus bij deze aan iedereen die zwanger is een hele hele dikke proficiat.
Aan diegene die volop aan het klussen zijn niet opgeven hoe moeilijk het soms ook lijkt.

Ik moet hier even mijn verhaal kwijt want ik heb zo de indruk als ik het aan de mensen in mijn omgeving vertel dat ze zoiets hebben van ze is daar weer en ik heb echt behoefte om het te kunnen vertellen.

Zoals jullie mss wel wisten heb ik op 10/04 een mk gehad op 11weken en 4dagen. Ik heb dan onmiddellijk een curettage gehad en dan begon de psychologische lijdensweg.
Echt ongelooflijk hoe moeilijk ik het had met het onder ogen te moeten zien dat ons eerste kindje het niet gehaald heeft (zoals vele maar dat weet je maar pas als je het zelf meemaakt, blijkbaar wordt daar niet over gesproken).

Mijn vriend heeft mij op alle mogelijke manieren duidelijk gemaakt dat het beter zo was want dat de natuur het zo beslist had. Hij is lief geweest, heel cru, heel boos, heel stout maar echt niets hielp om mijn verdriet te plaatsen.
Met baby's te zien had ik het echt niet moeilijk maar met zwangere vrouwen oooooooooohhhhhhh jawel dat was het moeilijkste van al.
dus op 18/05 op controle bij de gyn om te zien of alles in orde terug was met de baarmoeder (6weken heeft het geduurd voor mijn ms er terug aankwamen). Ja zegt ze alles is terug in orde dus als je ms erdoor komen mag je terug beginnen.
Ze ging er heeeeel licht over over het feit dat we ons kindje kwijt waren. Mijn vriend had toen gezegd dat ik er zo over droomde en het niet kon plaatsen. Dus wat zegt ze ga eens naar de psy die gespecialiseerd is voor mensen die een mk gehad hebben.
Dus ik daar met een bang hart naar toe want geef nu toe, waarom moet ik naar de psy dat is toch absurd.
Na een paar testen te doen met de psy stelt ze vast dat ik in een diepe depressie zit. idd je raad het al ik moet antidep nemen. Olé dat er ook nog eens bij.
Dus start ik tegen mijn zin met antidep want als je dat neemt liefst niet zwanger worden. Ja hallo ik wil juist wel en liefst zo rap mogelijk zwanger worden. Maar ik luister naar de goede raad en doe het toch.
Geloof mij dit kwam mijn seksleven zeker NIET ten goed, integendeel het ging gewoon niet meer. Ja hallo dus na een dikke 2 maand besloot ik dan maar om daarmee te stoppen met de goedkeuring van mijn ha.

ondertussen zijn we al de maand juli (al 3maand na curettage), en mijn cyclussen zijn volledig overhoop.
na curretage = 42d, maand mei : 35d , maand juni : 32d, maand juli 35d en maand aug 40d. Kan het nog ja terwijl ik vroeger altijd stipt 30dagen was.

Dus nog altijd geen ms te bespeuren eind aug. op mijn werk een echo laten maken want had gevoelige borsten, zooo moe, last in buik, het zuur en noem maar op. Dus al de symptomen waren er.
de reden waarom ik een echo had laten maken was omdat ik op een radiologie werk en op tijd mijn voorzorgen moet nemen. (ik mag dan niet meer werken op de stralen), wat zeggen ze ja het is een vruchtzak van 5w2d en het zit goed in de baarmoeder ingekapseld. als het geen vruchtzak is (wat hen redelijk onwaarschijnlijk leek) was het een cystje.
dus een klein beetje hoop en juist aan mijn vriend verteld. Zegt die ja we gaan zwijgen en zien wat er komt. niet gemakkelijk maar kom we houden vol (het was juist vrijdag)

zaterdag, zondag, hevige hoofdpijn niet te beschrijven. ik dacht in mijn binnenste laat het niet waar zijn (omdat wanneer ze gezien hadden dat ons kindje dood was ik toen ook zo een hevige hoofdpijn had al 2dagen, reden omdat mijn hormonen een val gedaan hadden)dus laat ik bloed trekken en mijn ha zei ook van jaja dit is een vruchtzak. Ik zeg ja maar ik heb terug zo een hoofdpijn en hij zegt ja je moet geduld hebben.
maandagmorgen sta ik op en jaja heel helder bloedverlies. ik zeg het is toch terug niet waar zeker. Dus naar mijn ha gebeld voor bloedwaarden want hij had ze nog niet binnen zaterdag en ze waren 1 dus niet zwanger of niet meer zwanger. Hij stuurt mij dus naar de gyn want hij weet het zelf ook niet meer.
ik bel naar mijn gyn (ik ging veranderen naar de gyn die mijn curettage gedaan heeft want die was zooo lief en vriendelijk, ongelooflijk maar die was nog in bevallingsverlof) en leg haar heel het verhaal uit. Wat zegt ze ja je moet niet langskomen het zal een bloedklonter geweest zijn want cysten bestaan niet in de baarmoeder. Ik zeg ja maar ik heb een echo en een verslag en ze zegt ja maar dat is niet juist ga maar werken. Dus aub ik kon mij even neerzetten.
de dag daarna ben ik dan maar gewoon gaan werken en dan was de ander gyn terug uit bevallingsverlof en heb ik contact gehad met haar, ze zegt geen probleem kom woe om 10u bij mij en ik ga u onderzoeken.
zo gezegd zo gedaan, die heeft op al mijn vragen geantwoord (terwijl zo goed te laat was aangezien ze juist een bevalling gedaan had) ik ben daar zeker 45min binnen geweest. alles is dus normaal maar ze stelde voor om terug een curettage te doen om zeker te zijn dat alles weg was (dus ben ik wel zwanger geweest), maar ik wou niet. Ze kon het wel begrijpen en heeft voorgesteld dat ik in dec terug bij haar ga om te kijken als ik dan nog niet zwanger ben om mij te helpen (dus kijken wanneer mijn eitjes klaar zijn, omdat ik mijn cyclussen niet meer ken). eindelijk een gyn die mij verstaat en mij serieus neemt.
ze zegt dat mijn lichaam na 5maand nog altijd niet hersteld is hormonaal.
ze heeft ook gezegd om de 2dagen klussen.

nu ben ik echt mijzelf niet meer, ik heb heel veel ruzie met mijn vriend van als we ons eerste kindje zijn verloren en ik weet echt niet meer wat te doen.
we verliezen elkaar echt uit het oog, hij doet zijn ding en ik het mijne. echt plezant is het natuurlijk niet. we zien elkaar alleen nog in bed en dan nog is het niet zoals het zou moeten want je voelt dat het geforceerd is, spijtig want we voelen echt dat het niet meer goed zit. we willen er echt aan werken maar ik kan het echt niet. Waarom???? het is mij echt een vraagteken.
is het nu omdat ik zo naar een kindje verlang en ik met hem niet meer kan praten over ons eerste kindje?
echt ik weet het allemaal niet meer maar ik weet wel dat op deze manier het echt niet goed komt en er zo ook geen kindje zal komen.

sorry voor mijn gezaag maar ik wou echt mijn verhaal eens kwijt na al die maanden.
dank u voor het luisteren allemaal.
xxx

[Koke]

Lieve elsken,

Ik vind je verhaal echt hartverscheurend. Het is al erg om 1 kindje te verliezen, heb het jammer genoeg ook meegemaakt. Maar om dan een 2de keer zoiets te moeten meemaken. En dan al die emoties, vragen en problemen met je vriend er nog bij...ik begrijp dat je je slecht voelt nu!
Hopelijk vinden jullie op de één of andere manier toch de juiste weg, ik wens je in ieder geval heel veel moed en sterkte toe. En twijfel vooral niet om hier je verhaal te doen, we zijn er voor je en luisteren met veel plezier!

Veel liefs

[Bo]

Maar meisje toch... Na alle ellende wéér een mk? Ik heb zo met je te doen...
Lucht je hart maar eens goed hier, het kan wonderen doen om erover te praten. Al wens je het natuurlijk niemand toe om dit 2 keer al mee te maken.

Weet wel dat iedereen op zijn eigen manier rouwt, en jij en je vriend hebben duidelijk elk een ander rouwproces. Het is wel belangrijk dat je de ander daarin respecteert, anders komt het idd vaak tot ruzies etc omdat je elkaar ineens niet meer begrijpt.
Hoe stom het ook klinkt, maar praten-praten-praten is het enige wat echt helpt. Op deze manier groei je nog uit elkaar... Het is het proberen waard hoor. Jullie zien elkaar graag, en hebben op een gegeven moment besloten om deze liefde voor elkaar om te zetten in iets tastbaars, een kindje. Het is de kunst om dat moment terug te zoeken, waarom hebben jullie voor elkaar gekozen? Waarom hebben jullie besloten om voor een kindje te gaan? Ga eens een weekendje naar zee, lekker uitwaaien op t strand en s'avonds eens goed gaan eten, en zoek elkaar terug. EN, laat elkaar vooral uitpraten over zijn eigen gevoelens en mening, ook al ben je het daar niet altijd mee eens. Het kan echt goed doen.
Nu, ik probeer je natuurlijk ook alleen maar een beetje te helpen, en spreek uit mijn eigen ervaring. Wat je ermee doet, meid, dat moet jij natuurlijk weten, maar als je nog eens wilt praten.... je hebt mijn mailadres hè! :)

Heel veel sterkte, en veel succes. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je er weer een beetje bovenop komt.
Dikke knuffel! X

[elsken]

he bedankt voor jullie lieve berichten.

ik heb er ook al is aan gedacht om een weekendje weg te gaan want amaai blijkbaar zal ik er toch nog altijd niet over zijn.
het probleem is dat mijn vriend niet beseft dat ik het er nog altijd moeilijk mee heb. pas op en de datum 27/10 komt dichterbij (de dag dat ik uitgerekend was), dus ik denk dat dit er ook echt niet goed aandoet.
echt raar ik heb periodes dat ik er echt niet aan denk of mee bezig ben en dan opeens is het daar weer.

als ik die bloeding dan heb gehad dat kan ik veel beter plaatsen want ik heb het hartje toen niet gezien of gehoord dus dit was voor mij anders maar blijkbaar komt het toch terug boven allemaal.
ik begin echt te twijfelen en vraag mij af wat er scheelt. mijn ha zegt dat er effectief koppels bestaan waarvan de chromosonen niet bij elkaar passen om een kindje te verwekken (ook leuk om te horen), maar laat ons hopen dat dit niet het geval is .

het probleem is dat hij alles helemaal anders ervaart als ik, hij draait de knop om en het is gepasseerd. bij mij lukt dit allemaal niet.
als ik hem dan zeg van ja op 22/12 moeten we teruggaan om te kijken dan zegt hij oei als ik dan al terug ben van skireis (hij doet dit elk jaar met zijn werk 4dagen), en dan heb ik zoiets van gij dikke egoïst is da nu zoveel belangrijker dan dit.
oh ja mannen moeten dat denk ik allemaal zelf is meemaken voor ze weten wat hormonen met je doen.

[Coconutjah]

Hey lieve meid,

Ik wou dat ik je op de 1 of andere manier met iets kon helpen want vind het echt niet eerlijk wat jullie allemaal moeten meemaken..begrijp ook dat het pijn moet doen om 2 keer je kindje te verliezen en dat je je op momenten echt onbegrepen moet voelen..

Ik denk dat je vriend en jij gewoon een andere manier hebben om dit te verwerken..het doet soms het meeste pijn om over zo een verlies heen te geraken samen met je partner omdat jullie er samen inzitten en je vriend mss ook niet goed meer weet hoe hij je kan helpen..heeft hij iemand buiten jou om erover te praten want hij wil het jou mss niet nog moeilijker maken door zijn verdriet weg te stoppen op bepaalde momenten terwijl hij het er echt ook wel moeilijk mee zal hebben maar mannen uiten dat gewoon heel anders dan vrouwen en hij wil je een beetje sparen denk ik..

Hij zal gewoon niet goed meer weten hoe jou erover te benaderen en dit draait dan verkeerd uit door er ruzie over te maken of elkaar gewoon stilletjes te verliezen..

Zou het helpen om eens tegen je ventje te zeggen dat je er gewoon eens 1 keer heel lang en goed over zou moeten kunnen praten met zen 2tjes..hij zijn gevoelens en jij die van jou en dan proberen elkaar te begrijpen en stilletjes verder gaan..en afspreken dat als jij het moeilijk hebt hij jou even de tijd geeft om je hartje te luchten en dan samen weer verder gaat want dat is de enige manier om eruit te geraken denk ik!
Jullie moeten hier samen uit en dat gaat ook wel lukken uiteindelijk maar jullie moeten elkaar leren begrijpen in hoe jullie elk dat verdriet verwerken..hij zijn manier en jij die van jou en elkaar daar mee helpen..

Voor jezelf kan het mss helpen om op jou eigen manier afscheid te nemen van je 1ste kindje..mss is het goed als je een kaarsje gaat halen en dit elke keer als je thuis bent en aan je kindje denkt het kaarsje aan te steken en in je eigen zeggen hoe je je voelt en wat je eraan gaat proberen te doen..probeer aan die negatieve gedachte iets positief te koppelen bijv tegen jou ventje zeggen dat je van hem houdt of hem een smsje sturen als hij er niet is,en hij gaat dan iets leuks terugzeggen waar je op dat moment nood aan hebt en hoeft niet persé te weten dat jij dan net aan jullie kindje dacht..als het kaarsje dan op is ga je het denken aan je verlies automatisch koppelen aan iets goeds en ga je er beter mee kunnen omgaan..koop iets kleins of mss heb je nog iets dat je aan je zwangerschap deed denken en leg dit op een speciaal plekje zodat je altijd iets tastbaar hebt wat je even bij je kan nemen als je het moeilijk hebt..dat kan ook helpen..
Je kan het proberen, ik weet niet als het gaat helpen maar hoop van wel...

Weet je iedereen heeft zijn eigen manier om een verlies te verwerken en de ene heeft er wat meer tijd voor nodig dan de andere..en de kleinste dingen kunnen helpen..stuur je vriendinnen eens een bericht op momenten da je je slecht voelt en die zullen je altijd wel proberen op te fleuren want die begrijpen je meestal en verdragen het zogezegde gezaag ook wel..en zullen blij zijn dat ze je kunnen helpen..ook al duurt het lang en verslijt je veel berichten..ze kunnen je helpen je gedachten te verzetten!

Die anti depr zullen ook wel hun werk doen maar die kan je niet je hele leven blijven nemen..je moet gewoon voor jezelf even uitzoeken hoe je dit allemaal een plaatsje gaat kunnen geven..en dat is iets wat alleen JIJ kan..mensen in je omgeving kunnen je daarmee helpen maar jij bent diegene die het moet doen meid en jij moet jezelf erdoor sleuren en erin geloven dat jij ook nog een tijd gaat meemaken van geluk en dat de dingen meezitten en dan kan je terug denken aan die sombere periode en zeggen..zie je ik heb het gehaald en verdien het ook om gelukkig te zijn!!Je hoeft het niet te vergeten wat er gebeurt is maar je moet het in je achterhoofd houden en niet op de voorgrond laten treden..

Het leven is soms echt niet eerlijk en sommigen mensen moeten veel te veel meemaken maar jij hebt de bovenhand en jij moet je eigen leven maken en de moed erin houden en laat je helpen door de mensen die rondom je zijn maar uiteindelijk ben jij degene die beslist wat je ermee doet..

Je ventje houdt van jou onvoorwaardelijk en ben er zeker van dat jullie er samen uitkomen elk door je verdriet op je eigen manier aan te pakken..soms wordt het gewoon even teveel en de 1 begrijpt dat diep vanbinnen wel van de ander maar je moet er werk van maken om het niet nog dieper te laten gaan ookal is dat makkelijker gezegd dan gedaan...

Zo hoop dat je een beetje begrijpt wat ik allemaal bedoel en weet dat we er voor je zijn....zolang je het nodig hebt meid...je komt er wel uit en we proberen je daarmee wel te helpen! Ik geloof erin dat jou tijd van vreugde er snel aan gaat komen..

Heel veel liefs, coco....xxxxx
(en je weet het é ;) ookal weet ik dat het een beetje pijn doet omdat we elkaar in die omstandigheden hebben leren kennen en er jou veel aan doet denken maar bezie het op een andere manier..ben er voor je!)

[baloutje]

Hey elsken

Ik weet nog toen ik in de put zat over mijn mk dat jij er ook voor mij was. Ik ga je nu ook een beetje proberen op te monteren en goede raad te geven. T is eigenlijk zoals coco zegt dat je in de eerste plaatst met je vriend eens heel goed en lang moet praten over je beiden gevoelens. Het belangrijkste is dat jullie er eerst geraken en elkaar terug vinden. Wij als vrouwen voelen dit heel anders dan hij als man wat niet wegneemt dat het voor hem niet hartverscheurend is!.

Ik heb ook een mk gehad en ik heb eigenlijk het geluk gehad dat ik nooit geen hartje zien kloppen heb of dat ik nooit echt een duidelijke echo heb gehad toen. Ik voelde mij al zo leeg vanbinnen en heb in het begin ook heel veel verdriet gehad dus ik kan mij voorstellen dat het voor jou nog zoveel erger is! Zeker dat je het op de koop toe 2 x moet meemaken.

Dat je gyné u daarvoor doorverwijst naar een psych vind ik eerlijk gezegd een beetje overdreven. Dit is mijn persoonlijke mening erover want t is normaal dat je dit als vrouw niet zomaar op 1,2,3 te boven komt en dat hij/zij je nog anti depri voorschrijft vind ik er helemaal over. Kijk die anti depri 's stellen verwerkingspocessen alleen maar uit en als je daar mee stopt dan is je terugval des te erger. Ik heb er genoeg slechte ervaringen rondom mij over gezien geloof mij ik weet waarover ik spreek (al is dit een ander verhaal). Zeker als je wenst zwanger te geraken en dit is op dat moment dan wel de beste troost die er kan zijn. Medicatie en zwanger worden gaat toch niet samen? Dat zou zo een psych toch zeker moeten weten?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er mij vlug heb overgezet over mijn mk. Mijn vriend en ik hebben het ook even moeilijk gehad maar wij hebben samen is goed gepraat en beslist dat we een leuke reis gingen boeken dat we ons beiden is goed gingen ontspannen en dat we er dan terug helemaal voor gingen gaan. Ik ben nu ondertussen terug bijna 9 weken zwanger. Ik ben nog altijd bang en zal heel wat geruster zijn als die 12 weken voorbij zijn en het liefste zou ik mijn beebje al in mijn armen hebben. Maar volgens mij moet je vooraleer je begint aan een nieuwe poging die 1 ste MK volledig achter je kunnen laten je moet het een plaatsje kunnen geven en zoals coco zegt een manier vinden om er iets positiefs uit te halen. Het lukt je allesinds om zwanger te worden samen met je vriend en dat is toch al iets positiefs hé meid.

Ik hoop echt dat je je snel beter voelt en dat je in de eerste plaatst er uit komt met je vriend want dat is nu je prioriteit. Samen kunnen jullie alles aan ! Ik wens je veel succes en ook ik ben er voor je

[elsken]

Ho bedankt allemaal voor de lieve mailtjes echt ik voel mij al terug een stuk beter echter waar.

Ik heb gisteren een goed gesprek gehad met mijn ventje van zeker 2u en hij zegt ook dat het allemaal begonnen is na het verlies van ons kindje.
hij verwerkt het allemaal anders dan ik heeft hij gezegd, en ja ik moet daar leren respect voor te hebben.
Hij zegt ook van het is niet omdat ik er niets over zeg dat ik er niet aan denk.
Hij weet ook dat de datum dichterbij komt en dat het daarmee zal zijn dat ik terug met mijzelf geen weg weet.
We zijn er uitgeraakt en we beseffen dat zo een ingrijpende gebeurtenis ofwel je relatie kraakt of nog dichter naar elkaar toe brengt.
Pas op bij ons in het begin waren we dichter naar elkaar toegekomen maar ik heb hem op een zeker moment afgestoten omdat ik vond dat hij er te licht overging.
laat ons hopen dat het terug in orde komt zoals het vroeger was wild, onnozel, veel humor, respect, interesse in elkaar, plezier, ... ik wil het wel zo terug.

@coco : ik durfde je niet meer sms'en omdat ik zoiets had van zij is volop aan het aftellen en zooo gelukkig dat ik het je niet durfde laten weten. Hopelijk begrijp je het een beetje maar ik denk van wel.
je hebt mij echt al heel goed geholpen en nog een dikke maand en jaja jullie eerste protje is daar.
ik ben echt ontroerd over het feit dat je dit allemaal zegt van die kaarsjes en zo, echt daar had ik zelf nog niet op gedacht maar ik ga dit zeker doen echt waar, beloofd.
Ik ben zelf in de kerk al een kaars gaan doen branden als ik wist dat ik zwanger was van ons 2de maar blijkbaar heeft het toch niet mogen zijn. Ik heb het er met dit verlies niet zo moeilijk mee omdat ik zoiets heb van ik heb het niet gezien en gehoord. Wie zegt dat er iets in zit, alleen de vruchtzak heb ik toen gezien dat wist je hé.
Die antidep daar ben ik wel al lang mee gestopt dat wist je hé maar dat die zo mijn cyclussen nog meer gingen verstoren dat wist ik echt wel niet.
Ik weet gewoon dat het mij ook wel zal lukken zonder al dat vergif.
Ik kijk er echt wel naar uit naar december om terug te gaan bij de gyn want ik vind dat zo een lieve echt niet te doen.

@baloutje : ik vind het super voor jou dat je terug zwanger bent en dat alles wel goed gaat, echt waar.
ik heb je idd ook gevolgd na je mk en ik verschiet eigenlijk dat jullie (jij en joke) zo vlug terug zwanger zijn. Pas op het is jullie zeker gegund versta mij niet verkeerd.
ik kan mij heel goed voorstellen hoe je uitkijkt naar die 12weken echt waar, het eerste waar ik aan dacht als ik het de 2de keer wist was oh mijn god nog maar 5weken, nog 7weken wachten echt het lijkt zoooooooooooo een eeuwigheid ik weet het maar je waarden zien er toch heel goed uit en jullie kindje groeit toch ook mooi dus no panic ik weet makkelijker gezegd dan gedaan maar nog effen en je bent de moeilijke periode door, zoals coco zegt ook positief blijven en kaarsjes doen branden.
weet je een kind verliezen is en blijft onbeschrijflijk, of het nu gaat over een 1ste, 10de of volw iemand het blijft zeer moeilijk en of jij nu het hartje niet gehoord hebt doet er niet toe bij jullie 1ste kindje het is gewoon voor iedereen erg en ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat niemand dit nog moet meemaken want het is wel van amaai erg en zo maar je moet het eerst meemaken voor je het begrijpt.
ik doe mijn hoed af voor diegene die snel de klik kunnen maken en doorgaan ik zou het ook heel graag kunnen en willen dus ik beloof dat ik positief ga denken in de toekomst en zoals cocotje zegt het naar je achterhoofd brengen en niet naar de voorgrond meer laten treden.

Ik ben jullie zoooo dankbaar dat jullie nog naar mij willen luisteren want idd het is al effen geleden en nu zou het toch moeten beter gaan of toch beginnen te beteren.

dank je

[san]

Oh meid wat erg!!!!
ik leef met je mee! Het zal idd niet makkelijk zijn om dit te verwerken! Voor jullie beide!
Ik hoop dat ik geen mk krijg maar ik heb me voorgenomen het te aanvaarden, want het zal niet zonder reden sterven.
Maar ja als het zover is weet je natuurlijk niet hoe je reageert!
Ik wens je heel veel sterkte en moed! En naar je vriend toe: steun je vriendin! zij heeft het levende wezentje in haar gehad!
Niet opgeven meid!
xxx

[joke]

Hey Elsken,

Goh, dit is echt té erg voor woorden! Ik weet niet zo goed wat zeggen buiten dan: dit verdient niemand! Ik heb jouw verhaal eigenlijk héél de tijd in mijn achterhoofd gehouden van je eerste mk, omdat ik het zooo verschrikkelijk vond. Je was tenslotte ook al bijna 3 maanden, hé. Ik kan me echt niet voorstellen om dna nog mijn beebje te moeten verliezen, ik vond het toen op 5 weken al zo vreselijk, wat voor een verdriet moet jij dan wel niet gehad hebben zeker? En ok, wat je zegt is wel waar; hoe lang je ook zwanger bent, 't is altijd vreselijk om zoiets te moeten meemaken, maar ik ervaar nu precies toch al een verschil hoor. Mijn buikje is nu ook zichtbaar waardoor iedereen het dan ook al weet (moest ook wel o.m.v. mijn werksituatie), ik voel nu echt héél duidelijk dat er iets is in mij, ...Nee zeg, ik zou dat eerlijk gezegd echt geen twee keer aankunnen! Mijn man heeft me dat ook al gezegd; dat ga ik er echt compleet aan onderdoor! Dus ik kan me denk ik wel inbeelden hoe jij je nu moet voelen en heb dan ook erg met je te doen! Dit is gewoon niet eerlijk! :(
Ik hoop echt dat je snel weer het geluk mag hebben om zwanger te zijn en dat dan alles wél goed gaat; je hebt het zo verdiend!
Verder ben ik echt héél blij voor jou dat je intussen een goed gesprek hebt gehad met je vriend en alles er weer beter op lijkt te worden. Want jullie hebben elkaar nu echt meer nodig dan anders! Maar jullie geraken er wel! Jullie beebje zal zeker en vast terechtkomen in een liefdevol gezin waar hij/zij niets tekort zal komen; ben ik echt zeker van! ;) Jullie gaan dat zooo fantastisch doen!!!
Ik wens je verder nog héél veel sterkte toe en hoop dat het snel allemaal wat beter met je gaat! Ik zit er echt mee in! :(
En weet dat wij er voor je zijn en je er dus zeker NIET alleen voor staat! Dit màg je ook gewoon niet alleen doorstaan, dus kom hier maar zoveel als je wilt je hartje luchten, het zal je deugd doen en wij zullen met plezier naar je luisteren en je helpen waar kan!

Dikke dikke knuffel!
xx

[Petatje]

http://tussenhoopenverdriet.punt.nl/
mss kan je hier een beetje moed uit putten. In ieder geval heel veel sterkte meid. Ook voor je mannetje. Wil je langs deze weg ook een hele dikke vrituele knuffel geven. Veel liefs,P

[Jolien!1]

Ik wou je gewoon even veel sterkte wensen!
Hopelijk geraak je er samen weer uit. Praten helpt. Je zal zien dat dat gesprek veel zal helpen!

[elsken]

he dank jullie wel voor die lieve boodschappen.
Ik heb daar echt heel veel aan.
Weet je ik heb nu zo een gevoel van het hoeft niet meer voor mij. Allez toch niet voor eventjes.
Ik wacht gewoon af tot in december als ik terug mag gaan bij de gyn om te kijken hoe het nu is.
we klussen wel maar niet dat ik nog met de benen omhoog lig daarna of dat ik nog een kussen eronder steek. Neen dit is gedaan, altijd die teleurstellingen moeten stoppen, dit heb ik voor mijzelf uitgemaakt.
Weet je wat ik wel heel lastig vind dat is dat de mensen zoooo ongemanierd zijn door te vragen : "En is er nog niets op komst?". Echt zoooo onbeschoft, ze beseffen eigenlijk niet hoeveel pijn ze daar iemand meedoen. Dus antwoord ik heel wijselijk van "slimme mensen vragen dit niet", en dan is de conversatie afgelopen.
Je ziet duidelijk dat zo een mensen dit nog nooit tegengekomen zijn anders doe je dit niet, maar ja de mensen zijn nu eenmaal zooo onbeleefd en onbeschofd de dag van vandaag.

Ik ga ook heel eerlijk zijn ik durf eigenlijk niet meer zwanger worden. Zoooo een angst niet te beschrijven.
En dan heb je zo van die mensen die nog zeggen van volgende keer gaat het wel goed gaan, maar mensen alstublieft wees realistisch dit kan je niet weten alleen maar hopen.
Alleen de natuur heeft dit in de hand hoe dom het ook misschien klinkt.

En met mijn vriend gaat het terug de goede kant uit, laat ons hopen dat het zo positief blijft want geloof mij zo een ernstig toeval zet zeer veel druk op je relatie.

xxx

[joke]

Kom hier maar zoveel je verhaal vertellen als je wilt, hoor! We zijn er allemaal voor je! ;)
En ja, die mensen, dr zijn dr idd bij die erg tactloos kunnen zijn, dat heb ik toen ook wel gemerkt! Zelfs als ik terug zwanger bleek te zijn en we vertelden dat aan mijn schoonouders, zei mijn schoonpa 'weeral?' Allé, astublieft, hé! Maar ja, das dan zijn manier om grappig te doen maar dat heeft me toch wel enorm geraakt, zenne! :o
swel goed dat je ze zo'n antwoord kan bieden; ik zou dat al niet durven. 'k zou eerder zoiets zeggen als ' ge zult het wel zien hé, als 't zover is' en dan zwijgen ze meestal ook wel :)
En ik begrijp jouw schrik maar al te goed! Maar daar willen de mensen je natuurlijk alleen maar beter laten voelen omdat ze met je inzitten, hé. Maar 't kan idd wel zo'n gevoel va onbegrip of gemakzucht geven waarin ze dat zeggen.
Maar ik hoop echt dat je toch weer snel het geluk mag ervaren van zwanger te zijn en dat dan alles wèl goed gaat!
Ben ook blij te horen dat het weer de goede kant op gaat met je vriend! Jullie komen er echt wel! Julie hebben samen nu al zoveel moeten meemaken; dit gaan jullie ook zeker doorstaan! Zo'n sterk koppel! ;)

[elsken]

Oh gisteren toch wel even heel moeilijk gehad op het werk.
Ik heb echt geen problemen met baby's maar wel met zwangere (waarom?).
Kwam hier op het werk iemand toe 6maand zwanger en ze was laat ons zeggen redelijk jong. Verzorgd 0,0.
Kledij zo lelijk als de nacht (ja sorry hoor), echt niet mooi. Ik zou (en dat is mijn persoonlijke mening) toch zwangerschapskledij kopen en geen kledij waar je buik bloot is, en ik was echt fier dat ik zo een mooie kledij had om aan te doen. (Nu ligt ze mooi weggeborgen in mijn kast, allez sommige basisstukken toch de andere heb ik teruggebracht).
Soms heb ik echt zo iets van hoe is het mogelijk waarom wordt mij dit nu niet gegund.
sorry hé dames maar hoe dichter ik bij de datum kom hoe moeilijker ik het heb.

@joke : ga eens naar topic babbelbox van jou ik heb je daar een vraagje gesteld. Je moet niet antwoorden erop maar ik vraag mij dat gewoon af.

xxx (dank jullie om nog maar eens naar mijn gefrustreerde verhalen te luisteren).
xxx

[stamperke]

hallo,


pfff...ik zie er nu echt wel tegenop om nog verder te proberen,het is nu een jaar dat we aan het proberen zijn en eerlijk het begint een beetje tegen te steken :(.
na een jaar nog altijd niks,nadda,zip.
moet wel zeggen dat ik emens veel stress heb ook door een bepaalde situatie en dan ook de verbouwingen etc...
bij de ene ga et vlug de andere personen dan weer nie en get dan van die mensen die zwanger zijn en die dan zeggen het is/was niet gepland of die het hebben laten wegnemen,zoiets kan ik persoonlijk nie echt goe plaatsen :'(.
van m'n zus gaat et zo makkelijk van mij dan trug niet.
probeer er nie teveel op te gaan denken maar voor de moment lukt mij dit nie echt.
Heb het gevoel dat ik m'n ms moet hebben maar het blijft maar bij dit gevoel,over een paar weken had ik dit ook en dan nog een beke m'n brstn alé eigenlijk m'n tpls die een beke jeukten,nu heb ik gisteren een testje gedaan en dit was dus negatief :(.
veel kun je er toch niet aan veranderen,en moet je er ook wel door,maar toch mag het hier ook stilletjes aan beginnen :).
sorry voor het dip momentje.


groetjes

[charythepooh]

och stamperke, meid

hier net t zelfde verhaal!

zo hard het gevoel da mijn ms moet doorkomen, maar net naar de les geweest voor speierversteviging en kon daar weinig doen door die ms-druk in mijn buik... ik dacht dak echt alles ging doen doorbreken nu, maar weer niks he!

als ik ze ni heb tegen morgen, test ik eens opnieuw, en is ie weer negatief dan bloestest zu,
ik ben precies weer dezelfde ronde aant opgaan als de vorige,
overtijd gaan en toch nie zwanger!!!

[Patatje]

Wat een hatelijke dagen zijn dit toch voor jullie.... waarom kon God het nu niet simpeler maken, zodra we eens 'de liefde bedrijven' zwanger zijn. Waarom moet hij het zo moeilijk maken voor ons vrouwen... blijven hopen meiden!

[stamperke]

och stamperke, meid

hier net t zelfde verhaal!

zo hard het gevoel da mijn ms moet doorkomen, maar net naar de les geweest voor speierversteviging en kon daar weinig doen door die ms-druk in mijn buik... ik dacht dak echt alles ging doen doorbreken nu, maar weer niks he!

als ik ze ni heb tegen morgen, test ik eens opnieuw, en is ie weer negatief dan bloestest zu,
ik ben precies weer dezelfde ronde aant opgaan als de vorige,
overtijd gaan en toch nie zwanger!!!
hey'kes,


njah...is soms echt wel frustrerend é :(
zal geen tesjte meer doen,zal dan aok ze dees week nie in,volgende week mss na den ha gane.
mja...
Charythepooh,duim nog altijd wi meisje,hopelijk krijg je positief nieuws.
is maar ambetant om er constant zo bij te gaan lopen.
ge legt er uw boontjes op te week,ge meugt nu nog zeggen van et zal niks worden zoiezo is de ontgoocheling nie kleiner,integendeel.
veel kunnen we er jammer genoeg nie aan veranderen é :'(.

knufke

[meisje84]

@Elseken

Ik begrijp hoe je je voelt. Het moet echt verschrikkelijk zijn, ikzelf had een MK op 5,5 week, en had al zo veel gepland. Jij was al een héél stuk verder, goh, het is gewoon niet eerlijk è! En dan nog twee keer! Pff, ik mag er niet aan denken! Ik wil je héél veel sterkte wensen. En ik ben blij dat het tussen jou en je vriend terug beter gaat! Praten is héél belangrijk, maar gemakkelijker gezegd dan gedaan è! Momenteel maken mijn vriend en ik ook een moeilijke periode door.

Ik hoop voor je dat je snel terug zwanger bent, en dat alles vlotjes mag verlopen!

Veel sterkte!

[stamperke]

hallo,


pfff...vandaag toch wel een lastige dag.Zit een beetje in de knoop met mezelf.Hebben gisteren zitten babbelen ik en m'n vriend,ik weet nu zeker dat hij er 100% klaar voor is,hij kijkt er ook naar uit naar de dag dat we het kleine wondertje mogen verwelkomen.mja...zijn nu reeds een goe jaar bezig en het is nog niet van dat.Frustrerend echt wel,mja...voor wie niet hé.de laatste maanden ben ik enorm emotioneel,de ene week al wat meer dan de andere,maar weet ook wel hoe het komt,het is al een lastig jaar geweest en nu op familiaal vlak is het ook niet echt dit en dat,kom er echt turelure van!!zit met zoveel stress en woede en geraak dees gewoon niet kwijt.
M'n vriend klapt er van om hem een keer te laten testen dat em ook zekerheid heeft.Nu heb ik hem gisteren gezei dat ik er de brui wil aan geven,moesten we zwanger zijn dan is het meer dan welkom hé,maar voor de moment hangt het zo m'n kl*ten uit (sorry vr de taal).Had nooit gedacht dat het zo lastig ging zijn,Het klussen is in het begin plezant maar nu is het precies van moeten etc...
Nu weet ik het gewoon niet meer voor de moment :(.Stom é,ligt het aan mij of...


groetjes

[L.I.B.]

Mijn hart krimpt in elkaar als ik dit allemaal lees.